Επιλεκτική οργή

Ακριβώς στις 6.17 το πρωί της 3ης Μαΐου, η 35χρονη Τζο Σο πήρε τηλέφωνο την αστυνομία του Αβον και Σόμερσετ. Τους είπε πως ο πρώην σύντροφός της, ο 41χρονος Ράιαν Κέλι, τον οποίο η ίδια είχε καταγγείλει επανειλημμένως την προηγούμενη πενταετία για παρενόχληση, stalking και επιθέσεις, είχε εισβάλει στο σπίτι της, στην περιοχή Φρεντσέι του Μπρίστολ. Η Σο παρέμεινε στη γραμμή όσο κινητοποιούνταν αστυνομικές δυνάμεις.

Στις 6.30 ενημέρωσε ότι ο Κέλι, ένας άνθρωπος καταδικασμένος στο παρελθόν για ναρκωτικά, είχε πιθανότατα στην κατοχή του εκρηκτικό μηχανισμό. Παράλληλα, ενθάρρυνε το μικρό παιδί της, που βρισκόταν στο σπίτι, να βγει έξω στον κήπο για να παίξει στο τραμπολίνο. Του έσωσε έτσι τη ζωή. Γιατί στις 6.32 η χειροβομβίδα που έφερε ο Κέλι εξερράγη. Οι αστυνομικοί έφτασαν επί τόπου στις 6.34. Πυροσβεστικά και ασθενοφόρα έφτασαν λίγο αργότερα. Ηταν πια αργά, θύμα και θύτης ήταν νεκροί.

Θα μπορούσαν να είχαν βγει στους δρόμους (και) τότε. Σύμφωνα άλλωστε με το BBC, κάθε τρεις ημέρες διαπράττεται μια γυναικοκτονία στο Ηνωμένο Βασίλειο, οργανώσεις μιλούν για μια «επιδημία βίας», υπουργοί έχουν χαρακτηρίσει την κατάσταση «εθνική έκτακτη ανάγκη» και ήταν εξαρχής προφανές πως η αστυνομία, με την οποία η Σο είχε επικοινωνήσει τελευταία φορά πέντε ημέρες πριν από τον θάνατό της, απέτυχε να προστατεύσει ένα θύμα έμφυλης βίας – ήδη διεξάγεται μάλιστα ανεξάρτητη έρευνα. Αλλά δεν το έκαναν.

Γύρω στις 3.15 το πρωί της 24ης Απριλίου, αστυνομία και ασθενοφόρο κλήθηκαν στην οδό Σεντ Νίκολας, στο κέντρο του Μπρίστολ. Ενας άνδρας περίπου 30 χρόνων είχε βρεθεί εκεί αναίσθητος, με σοβαρά τραύματα στο πρόσωπο. Ενας ακόμα άνδρας είχε υποστεί ελαφρά τραύματα. Από την περιγραφή που έδωσε, η αστυνομία κατάλαβε ότι το κίνητρο της επίθεσης ήταν πιθανότατα ομοφοβικό. Οι Αρχές ανακοίνωσαν ότι αντιμετωπίζουν το περιστατικό ως έγκλημα μίσους, αναζητούν ομάδα τριών ή τεσσάρων ανδρών που πιστεύεται ότι ευθύνονται. Σύμφωνα πάντα με την αστυνομία, η ομάδα διέφυγε πεζή από το σημείο και στη συνέχεια μπήκε σε αυτοκίνητο και απομακρύνθηκε. Το θύμα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη αλλά σταθερή κατάσταση. Η αστυνομία συνέχιζε να εξετάζει υλικό από κάμερες ασφαλείας και να αναζητά μάρτυρες.

Θα μπορούσαν να είχαν βγει στους δρόμους (και) τότε. Σύμφωνα άλλωστε με το βρετανικό υπουργείο Εσωτερικών, από τον Απρίλιο του 2024 μέχρι τον Μάρτιο του 2025, την τελευταία χρονιά για την οποία υπάρχουν επίσημα δημοσιευμένα στοιχεία, η αστυνομία κατέγραψε 18.700 εγκλήματα μίσους λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, αριθμός που αντιστοιχεί σε περίπου 51 καταγεγραμμένα περιστατικά την ημέρα – αριθμοί σημαντικά υψηλότεροι σε σύγκριση πριν από πέντε χρόνια, αν και εκτιμάται ότι πολλοί ΛΟΑΤΚΙ δεν καταγγέλλουν περιστατικά στην αστυνομία. Αλλά δεν το έκαναν.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης 3 Δεκεμβρίου του 2025, ενώ επέστρεφε σπίτι του στο Σαουθάμπτον από βραδινή έξοδο, ένας 18χρονος λευκός φοιτητής, ο Χένρι Νόβακ, δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι από έναν 23χρονο Σιχ, τον Βίγκραμ Ντίγκουα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, όλα ξεκίνησαν από μία λεκτική αντιπαράθεση που κλιμακώθηκε. Οταν έφτασε η αστυνομία στο σημείο, βρήκε τον Νόβακ πεσμένο στο έδαφος να ψυχορραγεί. Ο Ντίγκουα, όμως, υποστήριξε πως είχε γίνει στόχος φυλετικά υποκινούμενης επίθεσης και ενήργησε σε αυτοάμυνα, οι αστυνομικοί πέρασαν λοιπόν χειροπέδες στο πραγματικό θύμα. Μάταια τους έλεγε και τους ξαναέλεγε ο Νόβακ, με αδύναμη φωνή, «με μαχαίρωσαν» και «δεν μπορώ να αναπνεύσω» – δεν τον πίστεψαν.

Η αστυνομία έχει ήδη ζητήσει δημόσια συγγνώμη για τους χειρισμούς της. Μία ανεξάρτητη έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο Ντίγκουα καταδικάστηκε τη Δευτέρα σε ισόβια κάθειρξη, με ελάχιστη ποινή έκτισης τα 21 χρόνια – τότε ήταν που κυκλοφόρησε το σοκαριστικό βίντεο, από την κάμερα σώματος αστυνομικού, με τις τελευταίες στιγμές του Χένρι Νόβακ. Η οικογένεια του 18χρονου χαρακτήρισε τη μεταχείρισή του από την αστυνομία «απάνθρωπη και εξευτελιστική», τονίζοντας παράλληλα πως ο θάνατός του δεν πρέπει «να χρησιμοποιηθεί ώστε να δημιουργήσει περαιτέρω διχασμό, μίσος ή ένταση». Αλλά αυτή τη φορά, ναι, βγήκαν οργισμένοι στους δρόμους, ενθαρρυμένοι από τους Φάρατζ και τους Ρόμπινσον και τους Μασκ αυτού του κόσμου, να φωνάξουν «αρκετά με τις προκαταλήψεις κατά των λευκών» και με την «κουλτούρα των δύο μέτρων και των δύο σταθμών» στη Βρετανία.

Τηρουμένων των αναλογιών, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έσπευσαν να αναζητήσουν ελαφρυντικά ή και δικαιολογίες για τον δράστη της τελευταίας γυναικοκτονίας στην Καλαμάτα. Οι ίδιοι, επίσης, που έσπευσαν να γράψουν «Ουστ!» και άλλα πολύ χειρότερα κάτω από την ανάρτηση που έκανε η Aegean καλωσορίζοντας τον Ιούνιο, διεθνώς αναγνωρισμένο ως Μήνα Υπερηφάνειας – «Οποιος κι αν είναι ο προορισμός, η αγάπη είναι πάντα ο άνεμος κάτω από τα φτερά μας. Happy Pride!», έγραψε απλώς η εταιρεία, πάνω από μια εικόνα του συμβόλου της στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Οι ίδιοι και οι ίδιοι. Δεν είναι πλειοψηφία. Απλώς φωνάζουν. Ολο και πιο δυνατά, όλο και πιο χυδαία, είναι η αλήθεια, η επιστροφή Τραμπ και τραμπισμού στην εξουσία τούς αποθράσυνε. Δεν είναι, όμως, να τους δίνεις και υπερβολική σημασία.