Επιχείρηση «Ενας από εμάς»

Το καινούργιο concept της κυβερνητικής προπαγάνδας, που έχει φυσικά ως κεντρικό πρόσωπο τον πρόεδρο Κυριάκο τον Α’, μπορεί να περιγράφει με τη φράση «ένας από μας» (… είναι ο πρόεδρος, μη σας περάσει από το μυαλό ότι είναι κάτι άλλο, ζει ανάμεσά μας). Στο πλαίσιο αυτό που λέτε, τον πήγαν βόλτα στη Νέα Σμύρνη το Σάββατο το πρωί, απροειδοποίητα για τον πολύ κόσμο, αλλά με ενημέρωση στους «δικούς» μας, για να βρίσκεται σε προστατευμένο περιβάλλον. Στο πλαίσιο αυτό, εκτός από τις κλασικές χαιρετούρες, τον έβαλαν να παίξει και τάβλι,

αλλά εξ όσων διαπίστωσα, από κάτι βιντεάκια, ιδιαίτερη σχέση με το «άθλημα» δεν πρέπει να έχει. Επαιξε «πόρτες» με έναν κύριο, σε ένα καφενείο της οδού Ομήρου, αλλά οι «πόρτες» είναι το παιχνίδι με το οποίο ξεκινούν όλοι οι αρχάριοι στο τάβλι.

Είπε και κάτι κοινότοπα του είδους «οι εξάρες πρέπει να έρχονται όταν τις χρειάζεσαι» (μη στο χαλάσω πρόεδρε, αλλά συνήθως τις «εξάρες» τις χρειαζόμαστε στο «μάζεμα», στο τέλος), είχε και θεατές στο ματσάκι – όλα καλά. «Ο ένας από μας» Κυριάκος ο Α’, θα το συνεχίσει, λέγεται, το έργο, και τις επόμενες εβδομάδες – «όποτε έχει ευκαιρία», μου είπε ένας από το Μέγαρο – κι αυτό λογικά σημαίνει ότι κάποια στιγμή θα τον δούμε στη Λαχαναγορά, στις λαϊκές της δυτικής Αθήνας, στη Βαρβάκειο, σε κανένα περιφερειακό «μπακάλικο» (έχει μείνει κανένα, πουθενά;), σε κάνα μπαρ εκτός κέντρου για «ποτάκι», καμιά βόλτα στα καφέ της Γλυφάδας, τέτοια.

Οποιου του περάσει από το μυαλό ότι διανύουμε προ-προεκλογική περίοδο, απλώς έχει γόνιμη φαντασία. Τίποτε περισσότερο…

Κόμμα με 3D στελέχη

Την ίδια ώρα, ο βασικός αντίπαλος πλέον, ο «στο χιλιοστό» πρόεδρος Τσίπρας, είχε κάτι σαν ιδρυτικό συνέδριο, ιδρυτική συνδιάσκεψη, ιδρυτικό μάζεμα, κάτι ιδρυτικό τέλος πάντων, όπου μαζεύτηκαν αυτοί που έχει επιλέξει, προκειμένου να στελεχώσει το καινούργιο κόμμα. Τους εκφώνησε έναν λόγο, φυσικά, τους προσδιόρισε πέντε παρεμβάσεις (αυτό με τους αριθμούς, να το προσέξει, έξι πυλώνες, οκτώ θέσεις, επτά στρατηγικές κ.λπ.) «ανακούφισης» των πολιτών (δεν θέλω καν να προσδιορίσω τις διαστάσεις του όρου «ανακούφιση»), και τους είπε ότι το κόμμα είναι «από την κοινωνία, με την κοινωνία, για την κοινωνία».

Εμένα πάντως, με συγκλόνισε η παραίνεση προς τα στελέχη του κόμματος «να είναι ανθρώπινοι και… τρισδιάστατοι»!!!

Κολλημένη βελόνα

Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά ακούω για 3D στελέχη, αλλά δεν το κάνω θέμα – εδώ έχει πει άλλα κι άλλα ο «στο χιλιοστό» πρόεδρος, σ’ αυτό δεν θα κολλήσω. Θα αναφέρω μόνο ότι ξεπέρασε και τον εαυτό του, διότι ανήγγειλε ότι στόχος του είναι πλέον να κυβερνήσει ξανά τη χώρα (θυμάστε, εσείς, όπως τότε που έσπασε όλα τα κοντέρ, και τα σπασμένα θα τα πληρώνουμε για μερικές δεκαετίες ακόμη).

Δεν θέλω να του το χαλάσω, αλλά οι δημοσκοπήσεις, βασικά δείχνουν τη βελόνα κολλημένη. Αν εξαιρέσεις εκείνη με το… viber οι υπόλοιπες δείχνουν ότι τα κέρδη είναι μικρά, αν δεν έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται…

Επίσης σε εκείνη την «πρώτη φορά» συνέντευξη, ως αρχηγός του ΕΛΑΣ, που έδωσε την περασμένη Πέμπτη στον Alpha, τα νούμερα ήταν έως και απογοητευτικά. 11,4% συγκέντρωσε στο λεγόμενο «δυναμικό» κοινό, το οποίο όσο να πεις, δεν ήταν και κάτι που δηλώνει πως ο κόσμος άφησε ό,τι έκανε εκείνη την ώρα, και κρεμάστηκε από τα χείλη του. Κι αυτό το 11,4% ήταν κάτω και από τον μέσο όρο του δελτίου του Alpha που είναι γύρω στο 14%…

Τον ενθουσιασμό, λοιπόν, δεν τον είδαμε…

Οικονομικό παραμύθι

Πρωινό Σαββάτου, ανεμώδες, πλην χαλαρό, με καφέ και συζήτηση «περί ανέμων και υδάτων», και με ισχυρές δόσεις του «κάνε με εμένα πρωθυπουργό, ρε, να σου λύσω το πρόβλημα της χώρας». Στο παρεάκι, μεγαλοοικονομολόγος (κατά το… μεγαλοδημοσιογράφος, το… μεγαλοδικηγόρος, το… μεγαλογιατρός, και τα συναφή). Μας εξηγεί το μισθολογικό χάος που χωρίζει τη χώρα με τις υπόλοιπες χώρες όχι μόνο της ευρωζώνης, αλλά και το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. «Ο μέσος ετήσιος ευρωπαϊκός μισθός είναι 39.800 ευρώ. Στην Ελλάδα, κρατηθείτε, 18.000! Η ετήσια αποζημίωση για έναν έλληνα εργαζόμενο υπολείπεται κατά 50% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Κάτω από μας, μόνο η Βουλγαρία, με 15.400 ευρώ»!

Παγωμάρα. Προσηλωθήκαμε στην πληροφορία. «Θέλετε κι άλλα; Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων ισοβαθμεί στην τελευταία θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, με μόνο το 68% έναντι του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Εδώ ούτε τη Βουλγαρία περνάμε – ισοβαθμούμε στην τελευταία θέση. Απέχουμε 32% από τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών». Κατά τον ίδιο, που απ’ ό,τι μας έδειξε παίζει στα δάχτυλα τα θέματα αυτά, καθότι τα έχει μελετήσει, και τα παρακολουθεί, λόγω δουλειάς επισταμένα, «εμείς και η Ιταλία, είμαστε οι μόνες χώρες που δεν ανακτήσαμε ποτέ τα εισοδήματα που είχαμε πριν από το 2009. Οι μισθοί μας υπολείπονται σχεδόν κατά 30% έναντι εκείνων που εισπράτταμε το 2009. Θα χρειαστεί τουλάχιστον μία δεκαετία ανάπτυξης για να βρεθούμε στο… 2009». Εξού και δεν πιστεύει λέξη για το «οικονομικό θαύμα» που προπαγανδίζει η κυβέρνηση.

Με έπιασε πονοκέφαλος.

Ενα ωραίο παράδειγμα

Φυσική συνέπεια, πήρε φωτιά η συζήτηση, για το «παραμύθι» που τρώμε τόσα χρόνια από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, και που επαληθεύει τη ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου περί ευημερίας των αριθμών και δυστυχίας των ανθρώπων. Οπότε, παρενέβη τραπεζικός… μεγαλοσυνδικαλιστής στην ΟΤΟΕ, που θέλησε να αντιλέξει, στην καταθλιπτική εικόνα που περιέγραφε ο άλλος, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα συλλογική σύμβαση που υπεγράφη πρόσφατα μεταξύ των εργαζομένων στην Τράπεζα Πειραιώς και τη διοίκηση της τράπεζας.

«Οι μέσοι όροι δεν λένε πάντα την αλήθεια. Πριν από μερικές ημέρες στην Πειραιώς οι συνάδελφοι υπέγραψαν συλλογική σύμβαση η οποία προβλέπει κατώτατο μισθό στα 1.700 ευρώ για όλους τους εργαζομένους στην Τράπεζα από την 1η του καινούργιου χρόνου. Οταν ο μέσος μεικτός μισθός πλήρους απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα διαμορφώνεται στα 1.516 ευρώ, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που έχουμε από την ΕΡΓΑΝΗ, καταλαβαίνουμε όλοι τι σημαίνει το 1.700 ευρώ κατώτατος… Επίσης οι συνάδελφοι κέρδισαν και μια σειρά παροχές, που προφανώς αθροίζονται σε όλα αυτά. Υπολογίζουμε ότι με βάση τα στοιχεία για τον κατώτατο μισθό στην Ευρωπαϊκή Ενωση, τα 1.700 ευρώ της Πειραιώς είναι ο 7ος υψηλότερος κατώτατος μισθός που δίνεται».

Επειτα από αυτό πιάσαμε τη συζήτηση για τις τράπεζες, από την οποία μας πήρε καμιά ώρα να… βγούμε. Σαββατιάτικες συναθροίσεις…

Το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου

Την Παρασκευή το απόγευμα πάντως, είχαμε μια άλλη συνάντηση, η οποία νομίζω ότι έκανε περίπου… ευτυχισμένους, όσους περιγράφονται από τον όρο Μέγαρο Μαξίμου: η πρεσβευτής των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκίλφοϊλ προσκάλεσε στην πρεσβευτική κατοικία τον πρόεδρο Αντώνη (Σαμαρά) και εκείνος όχι μόνο ανταποκρίθηκε, αλλά και έβγαλε και τη σχετική φωτογραφία με τις σημαίες πίσω, για να μη μένει καμιά αμφιβολία περί της συνάντησης. Οπως ανακοίνωσε η πρεσβευτής, η συνάντηση έγινε διότι «στο πλαίσιο των καθηκόντων της, παραμένει προσηλωμένη στη συνεργασία με σημαντικές προσωπικότητες από όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας». Και προσδιόρισε ότι συζήτησε με τον πρόεδρο Αντώνη τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.

Μόνο; θα ρωτήσω εγώ. Και θα μείνω σε αυτό το «μόνο», διότι όσο να πεις, το «Tι θα κάνει ο Σαμαράς;», είναι το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου για πολλούς, εντός και εκτός Ελλάδος…