Ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό μάθημα

Δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα κάποιου είδους έκπληξη βλέποντας την Ισπανία να κερδίζει τόσο εύκολα τη Γαλλία στον πρώτο ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Οι Ισπανοί είναι πρωταθλητές Ευρώπης και ήταν το πρώτο φαβορί των μπουκ για την κατάκτηση του Μουντιάλ. Οχι τυχαία.

Στο γήπεδο του Ντάλας η ομάδα του Λουίς Ντε λα Φουέντε εμφάνισε όλες τις αρετές της και η Γαλλία του Ντιντιέ Ντεσάν όλες τις αδυναμίες της. Είναι μια καλή ομάδα η Γαλλία

Αλλά δεν είναι δυνατόν να κερδίσεις την πρωταθλήτρια Ευρώπης όταν παρουσιάζεις σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι το σύνολο των ελαττωμάτων που κουβαλάς.

Εχω γράψει από την αρχή του Παγκοσμίου Κυπέλλου ότι αυτό που μπορεί να κάνει συναρπαστικό το συγκεκριμένο τουρνουά είναι ότι όλες οι ομάδες που εξαρχής το διεκδίκησαν έχουν προβλήματα τα οποία θα έπρεπε να τα κρύψουν, διότι να τα αποβάλουν είναι σχεδόν αδύνατο.

Το μεγάλο πρόβλημα της Γαλλίας είναι ότι έπρεπε να βρει έναν τρόπο να υποστηρίξει τους τέσσερις επιθετικούς της: για την ακρίβεια θα έπρεπε να βρει τρόπο να αμυνθεί γνωρίζοντας πως κανείς από αυτούς δεν θα έχει συμμετοχή στο παιχνίδι στη φάση της άμυνας. Αυτό ήταν που πλήρωσε κόντρα στους Ισπανούς.

Ο Εμπαπέ, ο Ντεμπελέ, ο Ολίσε και όποιος από τους Μπαρκολά ή Ντουέ ξεκινά στην ενδεκάδα μαζί τους είναι εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές με την μπάλα στα πόδια. Χωρίς την μπάλα – στη φάση δηλαδή που μια ομάδα πρέπει να μοχθήσει για να την κερδίσει – δεν συμμετέχουν και πάρα πολύ.

Η Γαλλία του Ντεσάν κουβαλούσε αυτό το παράξενο χαρακτηριστικό: έπαιζε στην επίθεση με τέσσερις παίκτες που είχαν το δικαίωμα με την μπάλα στα πόδια να κάνουν ό,τι θέλουν και έπρεπε να αμύνεται με έξι όλους κι όλους.

Το σχήμα μπορούσε να λειτουργήσει υπό δύο προϋποθέσεις. Πρώτον η Γαλλία έπρεπε να έχει την μπάλα συνεχώς. Και δεύτερον ο αντίπαλος έπρεπε να την περιμένει, δηλαδή να αμύνεται μαζικά.

Οποιος αυτό το έκανε (η Νορβηγία, η Σενεγάλη, η Σουηδία, το γεμάτο ταλέντο Μαρόκο, η Παραγουάη που κλείστηκε στην άμυνα) ήταν αδύνατο να γλιτώσει από τους Γάλλους.

Οι Ισπανοί όμως χάρη στη νοοτροπία τους και τον τρόπο του παιχνιδιού τους δεν επρόκειτο να το κάνουν ποτέ.

Οι Ισπανοί δύο πράγματα κάνουν πολύ σωστά. Το πρώτο είναι να στήσουν το φλιπεράκι στη μεσαία γραμμή και να παίξουν το αγαπημένο τους ποδόσφαιρο με τις πάρα πολλές πάσες αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν «τίκι τάκα».

Το δεύτερο – και στην περίπτωση του ημιτελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου σημαντικότερο – είναι ότι παίζουν χωρίς να φοβούνται. Ανέβασαν τόσο ψηλά τις γραμμές τους που σε κάποιες περιπτώσεις ο τερματοφύλακας Σιμόν χρειάστηκε να παίξει σαν λίμπερο.

Παράλληλα πίεσαν τους Γάλλους στη μεσαία γραμμή πάρα πολύ και δεν τους άφησαν να μεταφέρουν την μπάλα στους επιθετικούς τους σχεδόν ποτέ. Ο Εμπαπέ αλλά και ο Ντεμπελέ και ο Ολίσε ήταν υποχρεωμένοι σε όλο σχεδόν το παιχνίδι να γυρίζουν πίσω για να πάρουν την μπάλα.

Ακόμα και όταν την έπαιρναν ήταν αδύνατον να τη μεταφέρουν 30, 40 μέτρα χωρίς πίεση από την πλευρά των Ισπανών. Που πίεζαν όλοι. Μία από τις πιο ενδεικτικές στιγμές του ημιτελικού είναι ένα φάουλ που κάνει ο Γιαμάλ στον Εμπαπέ.

Είναι ένα μάλλον σκληρό μαρκάρισμα που ο μικρός το κάνει για να δείξει στον προπονητή του ότι εκτελεί τις εντολές του κατά γράμμα. Αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί υπάρχουν και εντολές.

Ενώ στην περίπτωση της Γαλλίας δεν διέκρινα εντολές. Ο Ντεσάν όπως περίπου είχα προβλέψει αποφάσισε να αντιμετωπίσει το συγκεκριμένο παιχνίδι με την τακτική χαλαρότητα που είχαμε δει και στα προηγούμενα.

Αλλά αν αντιμετωπίσεις τους Ισπανούς χωρίς σχέδιο για να τους απονευρώσεις, θα στο κάνουν αυτοί και μάλιστα με τον τρόπο τους.

Η Ισπανία εμφανίζοντας διαρκώς πέντε και έξι παίκτες στη μεσαία γραμμή έμοιαζε γεμάτη από παίκτες που έπαιζαν με τους Γάλλους κορόιδο. Για περισσότερα από 75 λεπτά αυτό το φλιπεράκι λειτουργούσε υποδειγματικά τόσο πολύ ώστε ο Ντε λα Φουέντε δεν έκανε ούτε μία αλλαγή, ενώ ο Ντεσάν είχε κάνει ήδη πέντε ψάχνοντας κάποιον ήρωα της βραδιάς.

Ομως όσο καλούς παίκτες κι να έχεις στον πάγκο σου (και η Γαλλία έχει πάρα πολλούς) δεν μπορείς να κερδίσεις έναν ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου ψάχνοντας. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και μάλιστα για κάθε πιθανό ενδεχόμενο.

Κάτι άλλο που εμφανώς μέτρησε σε αυτή την ιστορία είναι τα προηγούμενα των δύο ομάδων για τα οποία σας είχα γράψει την περασμένη Τρίτη. Οι Ισπανοί έφτασαν στο παιχνίδι έχοντας δύο νίκες κόντρα στη Γαλλία σε ημιτελικούς: είχαν κερδίσει την ομάδα του Ντεσάν και στον ημιτελικό του Εuro 2024 αλλά και στον ημιτελικό του Νations League έναν χρόνο αργότερα.

Αυτό το γεγονός τους έδωσε τη σιγουριά ότι η συνταγή τους αν και εφόσον εκτελεστεί σωστά θα φέρει αποτέλεσμα. Σε αυτό το επίπεδο το να έχεις ποδοσφαιριστές όπως ο Ρόδρι, ο Ολμο, ο Γιαμάλ, ο Κουκουρέγια που κατεβαίνουν στο γήπεδο έχοντας τη βεβαιότητα ότι αν κάνουν απέναντι στους Γάλλους ό,τι έχουν ξανακάνει θα τους κερδίσουν, είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Ο παίκτης έχει στο μυαλό του έναν τρόπο τον οποίο μάλιστα πιστεύει απόλυτα. Κάπως έτσι ο δεξιός μπακ της Ισπανίας Πέδρο Πόρο στη φάση του δεύτερου γκολ στο 58′ βρίσκεται να κινείται σαν δεξιός εξτρέμ φτάνοντας μάλιστα απέναντι στον αντίπαλο τερματοφύλακα.

Το κάνει γιατί το έχει ξανακάνει. Ξέρει ότι ο αντίπαλός του (στην προκειμένη περίπτωση ο αριστερός εξτρέμ της Γαλλίας, Μπαρκολά) δεν θα τον ακολουθήσει γιατί δεν το κάνει ποτέ.

Ετσι ανενόχλητος βλέπει την μπάλα στρωμένη μπροστά του και τη στέλνει στα δίχτυα. Και τελειώνει το παιχνίδι.

Με βάση όλα αυτά δεν είναι καθόλου παράξενο ότι η Ισπανία απέκλεισε τη Γαλλία που στην πορεία του τουρνουά έγινε το πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Αν υπάρχει ένα παράξενο είναι ότι όλα αυτά δεν τα είχαμε μετρήσει προηγουμένως. Ενώ ήταν μπροστά στα μάτια μας. Υπνωτιστήκαμε από τα γκολ του Εμπαπέ, την εκρηκτικότητα του Ντεμπελέ, τη θεαματικότητα του Ολίσε.

Απ’ όλα αυτά υπνωτίστηκε και ο ίδιος ο Ντεσάν. Που αποχαιρετά τη Γαλλία έχοντας καταγράψει μία απ’ τις μεγαλύτερες αποτυχίες στην ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου.