Ενα γνωστό εδώ και καιρό δύσκολο πρόβλημα

Ο πρόεδρος της ΕΠΟ Μάκης Γκαγκάτσης έκανε πολύ καλά χθες όταν προσπάθησε να υποβαθμίσει το πρόβλημα που πάει να δημιουργηθεί στην Εθνική με την περίπτωση του Γιάννη Κωνσταντέλια.

Η δήλωση του προέδρου ότι η πόρτα της Εθνικής είναι πάντα ανοιχτή για τον παίκτη του ΠΑΟΚ είναι στη σωστή κατεύθυνση: δεν χρειάζεται κάποιου τύπου αντιπαράθεση με τον ποδοσφαιριστή, ούτε φυσικά να ανοίξει η ομοσπονδία μέτωπο με τον ΠΑΟΚ

Αν ο ομοσπονδιακός προπονητής καλέσει τον Κωνσταντέλια κι αυτός αρνηθεί την κλήση αυτομάτως τιμωρείται και από το επόμενο ματς: υπάρχει κανονισμός. Αλλά κάτι τέτοιο δεν θα έλυνε το πρόβλημα: ο πρόεδρος καλά έκανε και το υποβάθμισε. Πλην όμως είναι ένα πρόβλημα που παραμένει.

Η εθνική ομάδα δεν είναι άσχημα στελεχωμένη: ίσα ίσα. Ο Βασίλης Τοροσίδης, ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης και ο Δημήτρης Παπαδόπουλος κάνουν πολύ καλή δουλειά σε ό,τι αφορά τα ζητήματα στα πέριξ των αγωνιστικών: ο Κωνσταντέλιας είναι βέβαιο πως έχει συνομιλητές για να εκφράσει τα παράπονά του.

Ο ίδιος έβαλε μπροστά την οικογένειά του και μίλησε για την ανάγκη του να περάσει πιο πολύ χρόνο με την ίδια, αλλά αυτό είναι μια δικαιολογία. Είχε παράπονα από την χρησιμοποίησή του στην Εθνική και όχι εντελώς άδικα.

Πριν από ενάμιση χρόνο τα παράπονα αυτά τα έκανε γνωστά ο ΠΑΟΚ, αλλά δεν εισακούστηκαν. Καταλαβαίνω ότι πρέπει σε μια ομάδα να γίνονται σεβαστές οι επιλογές του προπονητή κ,λπ. κ.λπ., αλλά κι ο ποδοσφαιριστής έχει τα δίκια του.

Ο Κωνσταντέλιας στα προκριματικά του Εuro 2024 είχε 8 συμμετοχές και 288 λεπτά παρουσίας: και τις 8 συμμετοχές τις είχε μπαίνοντας στο ματς ως αλλαγή. Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 είχε μόλις 4 συμμετοχές, αγωνίστηκε μόλις 106 λεπτά συνολικής παρουσίας και ξεκίνησε βασικός σε ένα μόλις ματς (κόντρα στους Δανούς στο Καραϊσκάκη).

Στα άλλα τρία παιγνίδια μπήκε ως αλλαγή – κι όλα αυτά ενώ ήταν δυο χρόνια πιο μεγάλος από την ηλικία που είχε στα προκριματικά του Euro. O χρόνος του τον καιρό του Γιοβάνοβιτς αντί να μεγαλώσει μειώθηκε.

Τον πρόεδρο Γκαγκάτση θα πρέπει να τον προβληματίσει η ευκολία με την οποία ένα παιδί που δεν έχει δώσει δικαιώματα με τη συμπεριφορά του λέει τόσο εύκολα φεύγω. Νομίζω ότι πρέπει να δει τι ακριβώς δεν λειτουργεί καλά εντός της Εθνικής.

Χθες είπε ότι τον προβληματίζει ιδιαίτερα «το γεγονός ότι άνθρωποι που δεν έχουν βρεθεί ποτέ δίπλα στην εθνική ομάδα, που δεν γνωρίζουν τον Γιάννη, το περιβάλλον του και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πήρε αυτή την απόφαση, έσπευσαν να διατυπώσουν συμπεράσματα και να αποδώσουν κίνητρα».

Τα έριξε επίσης στους δημοσιογράφους λέγοντας πως «κάποιες φορές αναρωτιέται αν τελικά, εκτός από ξένους διαιτητές, χρειαζόμαστε και ξένους δημοσιογράφους για να μάθουμε να προσεγγίζουμε τέτοια ζητήματα με περισσότερη ψυχραιμία και λιγότερη διάθεση για εντυπώσεις».

Για όλα αυτά δεν χρειάζεται να προβληματίζεται όμως: για το τι συμβαίνει στην Εθνική πρέπει να ανησυχεί. Διαφορετικά ο κόσμος θα αρχίσει να αναρωτιέται μήπως εκτός από ξένους διαιτητές, χρειαζόμαστε στην ομοσπονδία και ξένους παράγοντες: το λέω γιατί αυτοί διοικούν κι όχι οι δημοσιογράφοι.

Στον Γιάννη Κωνσταντέλια θα έλεγα να δει προσεκτικά κάποιες ιστορίες που διαδραματίζονται στο Μουντιάλ. Οχι μόνο την ιστορία του Μέσι, που δέκα χρόνια πριν είπε αντίο στην Εθνική του, ανακάλεσε κι έφτασε σε θριάμβους, αλλά και τη συγκίνηση που προκάλεσε στους Μεξικάνους η έκτη συμμετοχή σε Μουντιάλ του τερματοφύλακα Οτσόα, αλλά και η επιστροφή του Νεϊμάρ στη Σελεσάο ύστερα από ένα διάστημα υποχρεωτικής εξαιτίας τραυματισμών απουσίας.

Η Εθνική είναι μια ομάδα στην οποία γράφεις ιστορία: σχεδόν πάντα ξεπερνώντας δυσκολίες. Τώρα που έκανε γνωστή τη δυσφορία του, θα πρέπει απλά να επιδιώξει να επιστρέψει κάνοντας κατανοητό τι τον ενοχλεί.

Και δίνοντας τα πάντα για να δείξει ότι όντως τον αδίκησαν, πράγμα που προσωπικά πιστεύω, μολονότι γνωρίζω πως η αξιοποίησή του από τον Γιοβάνοβιτς δεν είναι κάτι απλό, με δεδομένο ότι υπάρχουν κι άλλοι ερωτευμένοι με την μπάλα, όπως ο Καρέτσας, ο Τζόλης κ.λπ.

Στο Μουντιάλ αρχίζει σιγά σιγά να σχηματίζεται το ταμπλό της φάσης των νοκάουτ παιχνιδιών. Από τη στιγμή που μετά τους Αργεντινούς και οι Βραζιλιάνοι ήρθαν πρώτοι στον όμιλό τους υπάρχει ένα απλό δεδομένο: οι ομάδες αυτές δεν μπορεί να συναντηθούν πριν από τα ημιτελικά, αλλά δεν γίνεται να αγωνιστούν και στον τελικό.

Από τον τρόπο που είναι σχεδιασμένο το τουρνουά προκύπτει πως η FIFA θα ήθελε στον τελικό μια ομάδα από την Ευρώπη (είναι πολλές αυτές που είναι στην πάνω πλευρά του ταμπλό) και μια από τις Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό που βρίσκονται στην κάτω πλευρά, όπου μπορεί να βρεθεί και η Πορτογαλία αν αυτή κερδίσει την Κολομβία και πάρει την πρωτιά στον όμιλο.

Λέτε να είμαστε τόσο τυχεροί και να δούμε τον Μέσι εναντίον του Ρονάλντο; Γιατί όχι; Αλλωστε βρισκόμαστε στην Αγρια Δύση κι εδώ οι μονομαχίες είναι κανόνας. Μια τέτοια μονομαχία υπάρχει στο πρόγραμμα κι απόψε: ο Εμπαπέ θα αντιμετωπίσει τον Χάαλαντ κι εμείς θα μάθουμε ποια από τις Γαλλία και Νορβηγία θα κερδίσει τον όμιλο στον οποίο συνυπάρχουν. Ωστε στην πορεία να αναμετρηθεί με τους Ισπανούς, τους Γερμανούς, τους Αγγλους κ.λπ.

Βέβαια και στο Μουντιάλ ισχύει το όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει. Αν π.χ. η Ισπανία στο τρίτο της ματς ηττηθεί από την Ουρουγουάη (δύσκολο αλλά για ποδόσφαιρο μιλάμε…) θα βρει στους «32» την Αργεντινή κι όλο το ταμπλό θα γίνει θρύψαλα!

Κι αν ισχύει ότι στην Αγρια Δύση υπάρχουν μονομαχίες, είναι άλλο τόσο δεδομένο ότι η Αμερική είναι και η χώρα όπου τα όνειρα γίνονται πολλές φορές εφιάλτες. Οι Αμερικανοί π.χ. ονειρεύονται η πολύ καλή Εθνική τους να κάνει μια μεγάλη πορεία.

Μπορεί ωστόσο να βρει αμέσως το Ιράν, αν αυτό τερματίσει τρίτο στον όμιλό του. Και μπορεί οι Αμερικανοί να διαπιστώσουν ότι η ιδέα να ταλαιπωρούν τον Ταρέμι με αιφνίδιους ελέγχους και βλακώδεις προσαγωγές μπορεί να πληρωθεί ακριβά. Υπομονή και την Κυριακή θα έχουμε μπροστά μας το ταμπλό. Χωρίς μυστικά και ψέματα.