Εμείς με σλίπινγκ μπαγκ και με καρπούζι*

Είναι το απόλυτο φρούτο του καλοκαιριού (ή το φρούτο του απολύτου καλοκαιριού, το «απόλυτο» είναι όπως το «εμβληματικό», χρησιμοποιείται τόσο αόριστα ώστε έχει χάσει πλέον τη σημασία του). Τέλος πάντων, ένα κορίτσι με ψάθινο καπέλο που τρώει καρπούζι ή ένα ζευγάρι στην παραλία που επίσης τρώει καρπούζι ή ένα παιδί με μια φέτα καρπούζι είναι από τις τυπικές καλοκαιρινές εικονογραφήσεις. Πέραν τούτου, έχω μαγιό με πριντ καρπούζι, τσαντάκι για καλλυντικά σε σχήμα καρπουζιού και κοκαλάκι για τα μαλλιά με το ίδιο σχέδιο. Α, το θερμός με τα καρπούζια ξέχασα.

Και κοίτα τώρα μια ειρωνεία.

Οταν διάλεξε το καρπούζι της, συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να αφήσει ό,τι άλλο είχε αγοράσει. Πώς θα τα μετέφερε στα σοκάκια που δεν πάει αυτοκίνητο; Περιορίστηκε λοιπόν στο καρπούζι, είπε ότι θα περάσει το απόγευμα να πάρει τα υπόλοιπα και την έβλεπα να απομακρύνεται μέσα στον καύσωνα αγκομαχώντας διότι όχι δύο αλλά ακόμη και ένα καρπούζι είναι αφόρητο σε μια μασχάλη. Πολύ εκδικητικό φρούτο το συγκεκριμένο. «Θα με φας που θα με φας» είναι σαν να λέει.

«Αλλά μέχρι τότε θα σου βγάλω το λάδι». Διότι φαντάστηκα τη συνέχεια στην κουζίνα του σπιτιού της. Το χασαπομάχαιρο και την προσπάθεια που χρειάζεται για να το κόψει. Τον πάγκο της κουζίνας που θα γεμίσει με καρπουζόζουμα στα οποία κάνουν πάρτι οι μύγες. Τι να πρωτοκάνει; Να σκουπίσει τα ζουμιά ή να συνεχίσει το κόψιμο (και κάπου εκεί αρχίζουν οι πρώτες βλαστήμιες). Και μετά, να το καθαρίσει. Οι φλούδες από μόνες τους γεμίζουν μία σακούλα.

Αν μάλιστα, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή θυμηθεί και την πεθερά της που της λέει ότι η καλή νοικοκυρά δεν πετάει τίποτα και με τις φλούδες του καρπουζιού φτιάχνεις ωραιότατο γλυκό του κουταλιού, επικίνδυνα τα πράγματα, κρατάει και μαχαίρι η γυναίκα. Εν τω μεταξύ πρέπει να κατεβάσει αμέσως τη σακούλα με τα καρπουζόφλουδα στον κάδο του δρόμου διότι σε λίγο θα αρχίσουν να βρωμάνε. Και αν ο κάδος είναι μακριά; Ασ’ τα να πάνε…

Και μετά; Πες ότι το έκοψε σε μερίδες αφού έχει καθαρίσει τρεις με τέσσερις φορές τον πάγκο από ζουμιά και κουκούτσια. Πού θα το βάλει; Εχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει τόσο μεγάλο τάπερ που να χωράει τις μερίδες ενός ολόκληρου καρπουζιού. Μήπως έπρεπε να κόψει το μισό; Αλλά και πάλι πώς θα χωρέσει στο ψυγείο και το μισό καρπούζι και το υπόλοιπο στο τάπερ; Αρχίζει τέλος πάντων να μετακινεί άλλα τρόφιμα διότι είναι σαν το καρπούζι να έχει κάνει εισβολή και κατάληψη, να κοιτάζει απαξιωτικά τα κεράσια, να γνέφει ειρωνικά στη φέτα και να σνομπάρει ένα πιάτο με φασολάκια που περίσσεψαν από χθες.

Και πες ότι στο τέλος αυτού του μαρτυρίου, η γυναίκα θέλει να γευτεί μία μπουκιά από τον καρπό του κόπου της. Και το καρπούζι βγαίνει μάπα. Ασ’ τα να πάνε.

Βλέπω κάποιους, αρκετούς θα έλεγα, που, ενώ ψάχνουν το καλύτερο σουσάδικο στο τάδε νησί και εκστασιάζονται επειδή ανακάλυψαν ότι το κοκτεϊλάδικο στην Ανω, Κάτω, Πέρα, Δώθε, Κείθε Μεριά συγκαταλέγεται στα τοπ δέκα της Ευρώπης, είναι συγχρόνως very χολοσκασμένοι λόγω υπερτουρισμού και νοσταλγούν (χωρίς να τις έχουν ζήσει) τις εποχές που όλα ήταν λιτά και όμορφα.

Και εν τω μεταξύ, διαβάζω και μεταφέρω αυτολεξεί: «Το τάδε (σινεμά νομίζω) είναι η απόλυτη θερινή εμπειρία: premium καναπέδες, curated F&B και θέαση που ανεβάζει κάθε βραδιά σε πραγματικό summer destination». Και στη φωτογραφία, ένα άπερολ και ένα χάμπουργκερ. Δεν καταλαβαίνω τίποτα και δεν μεταδίδω άλλο.

*στίχος από τραγούδι του Βαγγέλη Γερμανού