Εμαυρίσθη, εμαυρίσθη

Οπως ήταν από την πρώτη στιγμή ευνόητο, η Ελενα Ακρίτα εμαυρίσθη· δεν εξελέγη δηλαδή αντιπρόεδρος της Βουλής. Πήρε 119 ψήφους, έναντι 169 «παρών». Κατά τη γνώμη της υποψήφιας του ΣΥΡΙΖΑ και μη εκλεγείσης, την έφαγε «η ΝΔ της Αγίας Οικογένειας». Τίποτα δεν κατάλαβε – αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά ότι δεν έχει ιδέα τι είναι η πολιτική, ότι συνεχίζει να πιστεύει πως η δουλειά αυτή συνίσταται στο να έχεις μόνιμο στασίδι στο Facebook γράφοντας τσιτάτα φανατισμού, μετρώντας από κάτω φίλους κι εχθρούς.

Ε, αυτό ακριβώς δεν είναι η Δημοκρατία. Και ακριβώς επειδή δεν είναι αυτό, δεν χρειαζόταν ούτε Αγία ούτε Δαιμονική ούτε καν σκέτη Οικογένεια ούτε κανείς να ασχοληθεί στα σοβαρά με το πρόσωπό της. Αρκούσε η απλή λογική που τροφοδότησε το αίσθημα αυτοσυντήρησης του Κοινοβουλίου, αρκούσαν τα αντανακλαστικά των λειτουργών του για την αυτοπροστασία τους.

Το πρόβλημα με την Ελενα Ακρίτα, ας το ξαναπούμε, δεν είναι ούτε το όνομά της, ούτε το κόμμα που την εξέλεξε, ούτε οι ιδέες της, ούτε η μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό της. Το πρόβλημα είναι ότι δεν κάνει για τη δουλειά. Δεν κάνει, αφενός επειδή δεν ξέρει τι είναι Δημοκρατία· αφετέρου, επειδή όπως αποδεικνύεται από τα ίδια της τα λεγόμενα, δεν έχει καμία διάθεση να μάθει. Με τον ήλιο τα βάζουμε, με τον ήλιο τα βγάζουμε, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Και να πει κανείς ότι δεν είχε την ευκαιρία να μάθει;

Χθες πάντως, πριν από την ψηφοφορία, η Βουλή προσέφερε στο φιλοθεάμον κοινό μια μικρή επίδειξη του λόγου για τον οποίο χρειάζεται σοβαρό προεδρείο – εξηγώντας το μαύρο όσων της το έριξαν. Ολα άρχισαν όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου αντέδρασε στην απόφαση του προεδρεύοντος Πάρη Κουκουλόπουλου, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, να διακόψει τη συζήτηση, προκειμένου να αρχίσει η προγραμματισμένη διαδικασία εκλογής αντιπροέδρου. Η αυτοανακηρυγμένη θεματοφύλακας της κοινοβουλευτικής τάξης πολιτικός κατηγόρησε τον Κουκουλόπουλο ότι, εφαρμόζοντας τον Κανονισμό και μη δίνοντάς της τον λόγο, «βάζει πλάτη στη ΝΔ». Τον κάλεσε λοιπόν να κατεβεί από την έδρα και τελικά τον χαρακτήρισε «τραμπούκο». Στην αντιπαράθεση ενεπλάκησαν, μόνο επειδή το αποφάσισε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Παναγιώτης Δουδωνής και, για λίγο, η Λιάνα Κανέλλη, μέσα σε γενικευμένη οχλαγωγία – και έγινε ο χαμός.

Η σκηνή ήταν πολύ χρήσιμη, επειδή τον ρόλο του Πάρη Κουκουλόπουλου ίσως χρειαζόταν κάποια στιγμή, αν είχε εκλεγεί, να παίξει η Ελενα Ακρίτα. Η γενική στάση της οποίας προοιωνίζεται ότι θα τη μετέτρεπε από μέρος της λύσης σε μέρος του χάους. Αυτό ακριβώς ήταν το ρίσκο που η Βουλή αρνήθηκε χθες να αναλάβει, γι’ αυτό κι η πλειοψηφία την έστειλε πίσω στα μπαρουτοκαπνισμένα μετερίζια του Facebook. Τέλος του επεισοδίου.

Πριν όμως περάσει κι αυτό το κοινοβουλευτικό παρατράγουδο στην επικράτεια της λήθης, αξίζει μια ακόμα παρατήρηση: η εμμονή, ιδίως των πασόκων, να κατηγορούν τη ΝΔ για ασυνέπεια, επειδή το 2015 είχαν ψηφίσει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ενώ χθες καταψήφισαν την Ελενα Ακρίτα. Το επιχείρημα, που το διατύπωσαν πολλαπλώς επαγγελματίες επιστημών της λογικής, μεταξύ των οποίων ο Παναγιώτης Δουδωνής κι ο Δημήτρης Μάντζος, έχει εύκολη απάντηση. Τότε ψήφισαν συναινετικά, εξεπλάγησαν δυσάρεστα από την πολιτεία της ψηφισθείσης στην προεδρία της Βουλής, οπότε σήμερα προσέχουν διπλά. Οπως το είπε κάπου η Σοφία Βούλτεψη, «όποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι». Και επειδή το γιαούρτι είναι άσπρο, έπεσε μαύρο.

Παλαιός πολιτευτής, που παρά την ηλικία του διαθέτει ασκημένη μνήμη, διαβάζοντας το προχθεσινό κείμενό μου για τον Αντώνη Σαμαρά με παρέπεμψε στην εφημερίδα «Real News» της 5ης Ιουνίου 2016, στην οποία ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της ΝΔ είχε δώσει συνέντευξη. Ο τίτλος της συνέντευξης ήταν: «Να γίνει η ΝΔ πόλος συσπείρωσης μεταρρυθμιστικών δυνάμεων».

Ποιες ήταν οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις; Ο Σαμαράς κατονόμαζε την Αννα Διαμαντοπούλου, τον Ανδρέα Λοβέρδο και τον Γιάννη Μανιάτη. Και προσέθετε: «Υπάρχει μια πολιτική κλωστή που ενώνει τους πραγματικούς μεταρρυθμιστές. Από τη Δεξιά ως την Κεντροαριστερά, πέρα και πάνω από κόμματα».

Και για όποιον είχε απορία, προσέθετε: «Τους πραγματικούς μεταρρυθμιστές θέλουμε να προσεγγίσουμε από παντού. Δεν βάζουμε ταμπέλες». Στην ίδια συνέντευξη, ο Αντώνης Σαμαράς θεωρούσε ότι η ΝΔ μπορούσε να κερδίσει αυτοδυναμία, αλλά ακόμη και τότε έλεγε ότι μετά τις εκλογές έπρεπε να κάνει «άνοιγμα σε ευρύτερες μεταρρυθμιστικές δυνάμεις».

Με άλλα λόγια, ο Αντώνης Σαμαράς, το 2016, δεν φοβόταν το «σημιτικό ΠΑΣΟΚ»· το καλούσε στη Νέα Δημοκρατία. Τι έχει αλλάξει από τότε έως σήμερα; Κατά βάσιν, ένα πράγμα μόνο: η ΝΔ κλείνει δύο τετραετίες στη διακυβέρνηση, και Πρωθυπουργός είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.