Ειρηνοποιοί

Ο ΣΥΡΙΖΑ κρούει τον παροιμιώδη κώδωνα του κινδύνου, ενόψει του πολέμου που ετοιμάζονται να ξεκινήσουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν. «Εγκυμονεί», τονίζεται στην ανακοίνωση του κόμματος, «τεράστιους κινδύνους για την παγκόσμια ασφάλεια και σταθερότητα». Για τον λόγο αυτόν, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητεί από την κυβέρνηση να αναλάβει «διπλωματική πρωτοβουλία στο πλαίσιο της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής»!

Προφανώς, για τον ΣΥΡΙΖΑ, η διατήρηση του καθεστώτος της ισλαμικής δικτατορίας στο Ιράν δεν εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την παγκόσμια ασφάλεια, πόσω μάλλον κοινούς κινδύνους. Μολονότι ο δεδηλωμένος σκοπός του καθεστώτος είναι να αποκτήσει πυρηνικά για να εξαφανίσει από τον χάρτη το Ισραήλ. Είναι γνωστό, όμως, ότι το Ισραήλ ήδη διαθέτει αυτή τη δυνατότητα, αν και δεν το αναγνωρίζει ανοιχτά. Επομένως, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανταποδώσει. Γιατί όμως να φανταζόμαστε το μέλλον; Υπάρχει το παρελθόν, για να μας δώσει να καταλάβουμε πώς συμβάλλει στη σταθερότητα της περιοχής το Ιράν. Ποιος έστησε τον «κλοιό της φωτιάς», όπως τον έλεγε το καθεστώς, τους Χεζμπολάχ, τους Χούθι και τη Χαμάς, με οικονομικούς πόρους, όπλα, τεχνογνωσία και εκπαίδευση; Εκεί πήγε όλος ο πλούτος του Ιράν: στο όνειρο ενός μεγαλειώδους Αρμαγεδδώνα, που τρέφουν κάποιοι καθυστερημένοι και ανισόρροποι.

Καταλήγουμε, λοιπόν, ότι η πραγματική πηγή της αποσταθεροποίησης στην περιοχή και ευρύτερα είναι το Ιράν των μουλάδων – οι οποίοι, αν εξαιρέσουμε τα πυρηνικά, ζουν στον Μεσαίωνα. Οποιος στηρίζει το Ιράν και το καθεστώς του στηρίζει, κατ’ επέκταση, και το σύνθημα «φρομ δε ρίβερ του δε σι», δηλαδή την εξάλειψη του Ισραήλ. Ισχύει και για όσους από απλή, αγνή και άδολη ανοησία (όπως η αγαπημένη τους απλή αναλογική…) παίρνουν θέση με την πλευρά του Ιράν. Γιατί ο στείρος αντιαμερικανισμός είναι και αυτός μια μορφή ανοησίας.

Το απόγειο της ανοησίας, όμως, είναι η ιδέα τού ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αναλάβει «διπλωματική πρωτοβουλία» για την εκτόνωση της έντασης. Μήπως τους διαφεύγει ότι οι δύο πλευρές, Ιράν και ΗΠΑ, ήδη συνομιλούν μέσω τρίτων; Η Ελλάδα θα κάνει τη διαφορά με το «ειδικό βάρος» της; Επίσης, ποια μπορεί να είναι αυτή η μαγική «διπλωματική λύση», όταν οι διαφορές είναι αγεφύρωτες; Η μοναδική σκοπιμότητα μιας τέτοιας ενέργειας θα ήταν η αυτοϊκανοποίηση του ναρκισσισμού των ειρηνοποιών, η αυτοεπιβεβαίωση της δήθεν ηθικής ανωτερότητάς τους. Το πρόβλημα είναι της Αριστεράς γενικώς, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ το αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο (δηλαδή τον αφελέστερο) τρόπο: δεν βλέπουν την πραγματικότητα που απλώνεται μπροστά στα μάτια τους, προτιμούν να την πλάθουν με τη φαντασία τους κατά τα συμφέροντά τους.

Παραμένουμε στον χώρο, γιατί η κατάθεση κοινού πορίσματος από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, στην Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ερμηνεύεται ως προανάκρουσμα συνεργασίας. Μακάρι, γιατί κακό χωριό τα λίγα σπίτια. Επιπλέον, αυτά που τους χωρίζουν είναι αστεία και ανάξια λόγου, απλές διαφορές αποχρώσεων στην αριστερίλα. Η εξουσία τούς κράτησε ενωμένους τότε ως κυβέρνηση, η ανάγκη της επιβίωσης θα τους ενώσει τώρα. Να σας πω και τη συνέχεια του παραμυθιού; Αφού ενωθούν ξανά και φιλιώσουν, θα επιστρέψει και ο Αλέξης! (Και, εννοείται, η Ολγα θα λιποθυμήσει από τη χαρά της…) Θα επιστρέψει, γιατί θα καταλάβει κάποια στιγμή ότι το rebranding που επιχειρεί είναι για τα πανηγύρια. Επίσης, επειδή ο Αλέξης δεν είναι και πολύ της δουλειάς και δεν είχε υπολογίσει την προσπάθεια που χρειάζεται. Εχει πολλές αρετές, μία των οποίων είναι τα πουλιά στον αέρα (συνηθίζει να τα πιάνει), η φιλοπονία όμως δεν είναι ένα από αυτά. Θα ξαναγίνει, λοιπόν, Τσίπρας και θα επιστρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ για να πιάσει τα πράγματα από εκεί που τα άφησε. Κι έζησαν αυτοί καλά, που λέτε, κι εμείς καλύτερα…

ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ

Το BBC προβάλλει ένα ντοκιμαντέρ, στο οποίο τέσσερις ρώσοι λιποτάκτες αποκαλύπτουν πως οι αξιωματικοί σκοτώνουν τους δικούς τους στρατιώτες, όταν αρνούνται να εκτελέσουν διαταγές ή υποχωρούν από αποστολές αυτοκτονίας, που οι στρατιώτες τις λένε «καταιγίδες κρέατος». Στην αργκό τους, η πρακτική αυτή λέγεται «μηδενισμός», ο στρατιώτης που εκτελείται «μηδενίζεται». Να επισημάνω ότι δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο σε αυτό, το ίδιο ακριβώς έκαναν οι Ρώσοι και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή παλιά μου τέχνη κόσκινο. Οι Ρώσοι παραμένουν Ρώσοι…