Εγώ δεν πάω Μέγαρο

Θα μπορούσε να είναι το σάουντρακ των ημερών. Η Ρίτα Σακελλαρίου να τραγουδάει από το βάθος του χρόνου και της γραφικότητας τους στίχους του Γιώργου Παυριανού σε μουσική Νίκου Τερζή και, σε πρώτο πλάνο, κομματάρχες ρεταλιών να επιδίδονται σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής με ολίγον ρυθμική για να κρατάνε το τέμπο.

Πίσω δε, χορωδία από χρήστες τους Διαδικτύου που επαναλαμβάνει «Εγώ δεν πάω Μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο», λες και τους έχουν καλέσει ή πρόκειται ποτέ να τους καλέσουν στη δεξίωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας. «Δεν θέλω να δω μαζεμένους τους βολεμένους

Μεγάλη επανάσταση, σου λέει, δυνατό «μπουκέτο» στα μούτρα της διαφθοράς και της κατ’ επίφαση δημοκρατίας, με μπροστάρισσα την καπετάνισσα Δούρου και το μικροκόμμα της (όπως λέμε microbakery, που είναι και της μόδας). Δεν θέλει, σου λέει, να τιμήσει τις γαρίδες και τα γρασίδια, αλλά τους τόπους του μαρτυρίου. Δικαίωμά της, αλλά να, έτσι όπως την είδα να καταθέτει στεφάνι στο πρώην ΕΑΤ – ΕΣΑ, νόμιζα ότι το κατέθετε σε κάποιο μνημείο για τις 104 ψυχές που χάθηκαν στο Μάτι, σε εκείνη τη «στραβή» στη βάρδια της. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω· στο ίδιο μήκος κύματος, από πολιτικούς αρχηγούς, οι Βελόπουλος, Νατσιός και Κωνσταντοπούλου. Εξοχα…

Οσο και να προσπαθεί κάποιος να βρει έστω και μικροποσότητες σοβαρής πολιτικής σκέψης σε αυτό το χάπενινγκ, μάταιος κόπος. Διότι εκεί ήταν, καμαρωτοί καμαρωτοί, τα προηγούμενα χρόνια – πρώτο τραπέζι πίστα. Κάποιοι μάλιστα αγκαλιά με τον συγκυβερνήτη τους Πάνο Καμμένο. Τον πρώτο ακροδεξιό που μπήκε κατ’ επιλογή σε επίσημη κυβέρνηση (είχε προηγηθεί η προσωρινή κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ). Τώρα ενεργοποιήθηκαν τα αγνά δημοκρατικά τους αντανακλαστικά; Που, εντελώς τυχαία, συμπίπτουν με τα αντανακλαστικά Βελόπουλου και Νατσιού; Καταπληκτικά…

Για να τελειώνουμε με αυτή τη φαρσοκωμωδία. Η εκδήλωση στο Προεδρικό Μέγαρο τιμά συμβολικά (συμβολική είναι πάντα η απότιση τιμής) τη Μεταπολίτευση, την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Την ενότητα δηλαδή των Ελλήνων – και αριστερών και δεξιών – απέναντι στη χούντα. Το λέω γιατί η Ρένα Δούρου στην προτομή του Σπύρου Μουστακλή κατέθεσε στεφάνι. Του Ελληνικού Στρατού και εθελοντή στον ΕΔΕΣ του Ζέρβα, που έμεινε φυτό από τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ – ΕΣΑ. Τη λήξη της εμφυλιοπολεμικής περιόδου συμβολίζει η Μεταπολίτευση, κάτι που επισημοποιήθηκε τυπικά με την άμεση αναγνώριση του ΚΚΕ. (Και να πω εδώ ότι και ο ΠτΔ κατέθεσε στεφάνι στο ΕΑΤ – ΕΣΑ, η δε Χριστίνα Μουστακλή, χήρα του ήρωα, ήταν παρούσα στη δεξίωση).

Κοίτα όμως κάτι πράγματα. Οσοι δεν είχαν ακόμη γεννηθεί στη χούντα και τη Μεταπολίτευση (Τσίπρας, Δούρου, Κωνσταντοπούλου κ.ά.) ποτίζουν τις ιδεοληψίες τους με εμφυλιοπολεμική ρητορική και αναφορές στη «χούντα» των ημερών μας. Εγώ, πάλι, θυμάμαι την Αλκη Ζέη να γίνεται έξαλλη κάθε φορά που άκουγε κάτι τέτοια. «Τα λένε αυτοί που δεν ξέρουν τι σημαίνουν χούντα και Κατοχή», έλεγε. Αλλά ξέχασα· η αείμνηστη είχε συμπεριληφθεί σε κατάλογο με τους εχθρούς της δημοκρατίας επειδή στο δημοψήφισμα του ’15 υποστήριξε το Ναι.

Εν τω μεταξύ, όλοι αυτοί οι «επαναστάτες της πορδής», όπως τους λέει ο Πορτοκάλογλου (διότι, για να μιλάμε σωστά, οι Καραμανλής και Σαμαράς ουδέποτε πήγαν στη δεξίωση του Προεδρικού μετά την πρωθυπουργική τους θητεία), τι εννοούν; Οτι όσοι παρευρέθηκαν είναι εξωνημένοι; Προδότες; Ατελείς δημοκράτες; Φιλοχουντικοί; Πάλιωσε, μωρέ, αυτό το ηθικό πλεονέκτημα. Οσο και να το στιλβώνουν, έχει σκουριάσει για τα καλά. Ασε που οι Καπετάν Γιασοί και οι Marigoules Marigw των σόσιαλ μίντια αναρωτιούνται ως τι καλέστηκε ο ένας και ως τι καλέστηκε ο άλλος. Την επόμενη φορά μην ξεχάσει το γραφείο της Προεδρίας να τους στείλει τη λίστα προς έγκριση.

Παράλληλα, η καλύτερη ατάκα είναι του Δημήτρη Κουτσούμπα που φέρεται να είπε ότι η προχθεσινή δεξίωση του θύμισε τις παλιές εποχές. Τότε που υπήρχαν Δεξιά, Κέντρο και Αριστερά. Χωρίς παραφυάδες. Kudos.