Eat the rich

Δεν είναι γκάφες που τις κάνουν άσχετοι όλα τα παλαβά που ακούμε από άγνωστους ελασίτες – π.χ., ότι θα φορολογήσουν τα «κότερα που τρέχουν γρήγορα». Ούτε είναι απλώς συμπτωματικό ότι κάθε τόσο σκάει και μια νέα μπαρούφα του συγκεκριμένου τύπου. Ούτε βέβαια είναι ο Καπετάν Καραμήτρος τόσο αφελής, ώστε να αφήνει το κάθε στέλεχος ελεύθερο να ξεφουρνίζει τα δικά του.

Μου περνά η σκέψη ότι όλο αυτό υπηρετεί μια σκοπιμότητα εκ μέρους του Αρχικαπετάνιου. Τη σκοπιμότητα να δημιουργηθεί ένα κλίμα πλατείας, ανάλογο εκείνου των «Αγανακτισμένων», αλλά επειδή πήγαμε στην Αμερική και φωτιστήκαμε θα είναι πιο κοσμοπολίτικο, χωρίς νταούλια και ζουρνάδες. Θα βασίζεται, όπως πάντα, στον καημό για την κατσίκα του γείτονα και θα απευθύνεται στην πιτσιρικαρία των ψηφοφόρων, που κατά κανόνα δεν καταλαβαίνουν τι τους γίνεται.

Το γεγονός ότι οι άσχετοι που πετάνε τις φαεινές ιδέες εκτίθενται οι ίδιοι ανεπανόρθωτα, όταν τους ζητείται να εξηγήσουν πώς αντιλαμβάνονται τη φορολόγηση του υψηλού πλούτου, δεν ενδιαφέρει τον Καπετάν Καραμήτρο, γιατί όλοι αυτοί, τους οποίους βλέπουμε να βγάζει μπροστά, είναι αναλώσιμοι. Ακόμη και η Θεώνη Κουφονικολάκου, προφανώς, η οποία μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν δείχνει να έχει αυτό που χρειάζεται ο ρόλος.

Επίσης, οι γενικεύσεις και η αοριστία του λόγου τους, όταν προσπαθούν να εξηγήσουν, δεν βλάπτει την ΕΛΑΣ. Αντιθέτως, ανοίγει τον χώρο που θα προσελκύσει τους ευήθεις ψηφοφόρους. Αυτό εξυπηρετούν οι αναλώσιμοι με τις μπαρούφες τους. Οταν θα έχουν κάνει τη δουλειά, τότε θα εμφανιστούν οι παλιές καραβάνες, αυτοί που τώρα εκλιπαρούν στον προθάλαμο, και μάλιστα όλοι τους ταπεινωμένοι από την εξευτελιστική διαδικασία…

Πρέπει να σταθούμε στο «αυθόρμητο» επιφώνημα της Νάντιας Γιαννακοπούλου, «Αχ ρε Ανδρέα», μπροστά στο μνήμα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Χρησιμοποιώ τα εισαγωγικά παραπάνω, διότι φυσικά δεν ήταν αυθόρμητο! Δεν αμφιβάλλω ότι ήταν ειλικρινές, ότι δηλαδή ο καημός της ήταν γνήσιος· όμως δεν ήταν αυθόρμητο, έγινε για τις κάμερες. Αν μάλιστα η κ. Γιαννακοπούλου είναι σωστή επαγγελματίας, θα έκανε και τις απαραίτητες πρόβες στον καθρέφτη, για να είναι βέβαιη ότι την κατάλληλη στιγμή θα εκφέρει πειστικά τον αναστεναγμό.

Δεν είναι απλό, ξέρετε. Κατά πάσα πιθανότητα, επίσης, θα είχε φροντίσει να πληροφορηθεί πότε ήταν προγραμματισμένο να βρίσκονται οι κάμερες στο Α΄ Νεκροταφείο. Ωστόσο, παρά το πάθος του αναστεναγμού, της ξέφυγε κάτι βασικό. Η ειδοποιός διαφορά που ξεχωρίζει το γνήσιο από το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ. Είπε «Ανδρέα», αντί του ορθού «Αντρέα», με το σύμπλεγμα «ντ» να προφέρεται όπως το λατινικό «d».

Ολα αυτά όμως δεν μειώνουν τη συμβολική αξία του επιφωνήματος. Από τη μία, εκφράζει τη νοσταλγία για το «ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια». Μια νοσταλγία δικαιολογημένη εκ μέρους των μετόχων του, διότι ποτέ άλλοτε πολιτικό κόμμα δεν κατέγραψε τόσο υψηλές αποδόσεις, ανεξαρτήτως του αν η οικονομική πολιτική τού «δώσε και μένα, μπάρμπα» οδήγησε στη χρεοκοπία και μάλιστα, κατά αξιοσημείωτη ειρωνεία, χρεοκοπία που έσκασε στα χέρια του ανυποψίαστου γιου του «μεγάλου» (έτσι τον έλεγαν οι θαυμαστές του).

Από την άλλη, εκφράζει τη σημερινή απελπισία των προβεβλημένων στελεχών για την κατάντια του ΠΑΣΟΚ. Και δεν εννοώ ως κατάντια τα χαμηλά ποσοστά των δημοσκοπήσεων, αλλά την έλλειψη πυξίδας, την τυχάρπαστη πολιτική τού πότε εδώ και πότε εκεί και, κυρίως, τη σπάνια (γιατί σπανίως τη συναντούμε σε τέτοιο βαθμό) επιπολαιότητα της ηγεσίας, που άγεται και φέρεται από προσωπικά αισθήματα, καιροσκοπικές επιλογές και κινήσεις ρηχού τακτικισμού. Επομένως; Αχ, Αντρέα!..

Η κατάσταση δεν προσφέρεται για αστεϊσμούς· ο Δημήτριος Λουδοβίκος Ραϋμόνδος κ.λπ. Αβραμόπουλος έχει θυμώσει. Καλοκαιριάτικα, με την Ευρώπη να βράζει κυριολεκτικά, κι αυτός, στο σούρουπο μιας λαμπρής καριέρας που τον έφερε στα ύπατα αξιώματα και σε αυτή την επίζηλη θέση του Επιτρόπου, να αντιμετωπίζει κατηγορίες που θίγουν την τιμή και την υπόληψή του δεν είναι καθόλου αστείο.

Είναι μια μεγάλη δοκιμασία για την ψυχραιμία και τα νεύρα του. Γι’ αυτό, σε νεότερες δηλώσεις του, χαρακτηρίζει την υπόθεση «μπούρδα» και διατρανώνει ότι δεν έχει να απολογηθεί «σε κανέναν κερατά» – μιλώντας μεταφορικά, εννοείται, και χωρίς καμία υποψία μομφής για την ηθική ακεραιότητα της συζύγου του βέλγου εισαγγελέα. Πρόσθεσε, ωστόσο, και κάτι περίεργο στην ασάφειά του, που προκαλεί απορία. «Δεν με κάλεσε η βελγική Δικαιοσύνη», είπε, «αλλά κάποιοι αστυνομικοί». Σωστά, γιατί άλλο να σε ψάχνει η Δικαιοσύνη και άλλο να σε ψάχνει η Αστυνομία ή, ακόμη χειρότερα, «κάποιοι αστυνομικοί». Ας μη τα ισοπεδώνουμε όλα πια!