Δήθεν ανθρωπιστές

Μάιος 2024. Τον γύρο του κόσμου κάνει η είδηση του θανάτου του προέδρου του Ιράν Εμπραχίμ Ραϊσί, του επονομαζόμενου «χασάπη της Τεχεράνης». Προστατευόμενος του Χαμενεΐ, εκτέλεσε χιλιάδες αντιπάλους του καθεστώτος, σκλήρυνε τα μέτρα λογοκρισίας, εκτόξευσε τους αριθμούς εκτελέσεων – κυρίως γυναικών. Ηταν εισαγγελέας το 1988, όταν εκτελέστηκαν 10.000 αντιφρονούντες. Τον Νοέμβριο του 2019 ήταν επιβλέπων όταν οι Αρχές δολοφόνησαν εκατοντάδες διαδηλωτές. Το 2021 εξελέγη πρόεδρος με στημένες εκλογές,

Για αυτόν τον άνθρωπο, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε την ημέρα του θανάτου ανακοίνωση εκφράζοντας «τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στον ιρανικό λαό για την απώλεια του προέδρου Ραϊσί» ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Δύο χρόνια μετά και ενώ οι Ιρανοί πανηγυρίζουν την εξόντωση του αυταρχικού ηγέτη του θεοκρατικού καθεστώτος Χαμενεΐ, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε στη Βουλή πως «η λύση πρέπει να έρθει από τον ιρανικό λαό, γι’ αυτό καταδικάσαμε από την πρώτη στιγμή τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ, μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στην ευρύτερη περιοχή κανονικοποιώντας την αρχή του ισχυρού και καταπατώντας το διεθνές δίκαιο». Δεν ήταν ο μόνος.  Κακομαθημένοι Δυτικοί, δήθεν ανθρωπιστές, διαδηλώνουν υπέρ εκείνων που καταπατούν κάθε ελευθερία και δικαίωμα και στηρίζουν καθεστώτα που αντιμετωπίζουν τη γυναίκα σαν κατώτερο είδος. Τον Ιανουάριο του 2024, συγκλονισμένη η διεθνής κοινότητα μάθαινε την ιστορία της Ρόγια Χεσμάτι.

Η 33χρονη υπέστη μεσαιωνικά βασανιστήρια επειδή άφησε ακάλυπτα τα μαλλιά της. Καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκιση, 74 μαστιγώματα και πρόστιμο. Δυτικά καλοζωισμένα κορίτσια, που μπορούν να ντύνονται όπως θέλουν, να φτιάχνουν τα μαλλιά τους όπως τους αρέσει, να λένε δημόσια ό,τι θέλουν, χρησιμοποιούν αυτές τις ελευθερίες της Δύσης για να στηρίξουν δολοφόνους, οι οποίοι απαγχονίζουν γυναίκες επειδή βιάστηκαν. Χρησιμοποιούν δημόσιο βήμα για να προπαγανδίζουν υπέρ εκείνων που προσφάτως δημιούργησαν «κλινικές» στο Ιράν, όπου οδηγούνται για «συνετισμό» γυναίκες που παραβιάζουν τον υποχρεωτικό νόμο του χιτζάμπ. Φεμινίστριες της Δύσης που βγάζουν πύρινους λόγους κατά της πατριαρχίας επιδίδονται σε λεξιπλασίες προσπαθώντας να επιβάλουν τη χρήση κακόηχων νεωτερισμών σαν το γνωστό «βουλεύτριες», δικαιωματιστές που δίνουν μάχες για να καθιερωθεί η προσφώνηση «όλες, όλοι, όλα» και κάποιοι «ευαίσθητοι» που λοιδωρούν όποιον παραβιάζει τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας στηρίζουν δολοφόνους οι οποίοι καταστρατηγούν κάθε είδους ανθρώπινο δικαίωμα. Οργανώσεις «υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων», που κατηγορούν ως ρατσιστές όσους μιλούν κατά των φανατικών ισλαμιστών και δεν θέλουν τζιχαντιστές στη χώρα τους, καταδικάζουν την επέμβαση ΗΠΑ και Ισραήλ επειδή «παραβιάζει το διεθνές δίκαιο». Για την παραβίαση του οποίου κανένα πρόβλημα δεν είχαν όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, ούτε όταν η Χαμάς δολοφονούσε νεαρά παιδιά που διασκέδαζαν σε φεστιβάλ μουσικής στο Ισραήλ.

Με το κλασικό χυδαίο «ναι μεν, αλλά» προσπαθούν να προσδώσουν ιδεολογικά χαρακτηριστικά και γεωπολιτικές προεκτάσεις δικαιολογώντας προκλητικά φρικαλεότητες. Αυτοδιαφημιζόμενοι ως «ευαίσθητοι» καλλιτέχνες, λαλίστατοι σε άλλες περιπτώσεις σελέμπριτις, υπερδραστήριοι διανοούμενοι, κανένας δεν νιώθει την ανάγκη να τις καταδικάσει, παρά μόνο κάνουν βαρύγδουπες αναλύσεις περί διεθνούς δικαίου. Τυφλωμένοι από ιδεοληψίες, χρωματίζουν εγκλήματα με βάση την ιδεολογική τους τοποθέτηση, κόκκινο και μαύρο σε πλήρη ώσμωση, ο καθένας υπερασπίζεται τα –  κατά Ρούζβελτ – … «δικά ΤΟΥΣ καθάρματα».