Δημοσκοπικά δημοκρατικά

Να αποσαφηνίσουμε. Δεν είναι το σημερινό πρόβλημα οι δημοσκοπήσεις. Και στον μεγαλύτερο βαθμό πέφτουν και πολύ κοντά ή και μέσα σε ό,τι βγάζουν τα τελευταία χρόνια. Πάνω στην πολεμική σε εκείνες εξάλλου στήθηκε και μια τοξικότητα και μία αντιπολιτική λογική, η οποία δεν είχε καμία σχέση με τον κλασικό ορθό διάλογο.

Μετρήσεις υπάρχουν, καλό είναι να γίνονται και να καταγράφουν τάσεις. Εξάλλου αυτό δεν αφορά απλώς και μόνο την πολιτική αλλά και τις καταναλωτικές συνήθειες και πολλές άλλες διαθέσεις

του συλλογικού σώματος. Και η δημοσιογραφία εξάλλου ως εργαλείο χρησιμοποιεί τις μετρήσεις. Πολλές φορές πάνω σε αυτές αναλύει, συνθέτει, ταξινομεί ή και πέφτει και έξω. Πάντα προφανώς ένα μεγάλο μέρος των εκλογικών και πολιτικών συμπεριφορών αφήνεται ακαθόριστο ή ευμετάβλητο για το τέλος και πάντα υπάρχει ο παράγοντας του αιφνίδιου.

Παρ’ όλ’ αυτά, στην Ελλάδα έχουμε όντως μία πρωτοτυπία. Οι δημοσκοπήσεις να είναι πάρα πολλές και αυτές μονομερώς να καθορίζουν την πολιτική αντιπαράθεση. Αυτό το δεύτερο δεν αφορά τις εταιρείες και το ξεκαθαρίζουμε. Αφορά τα πολιτικά κόμματα ή τουλάχιστον εκείνα τα πολιτικά κόμματα που λαμβάνουν υπόψη τους ως κυρίαρχα τα μοντέλα ανάλυσης των συμπεριφορών βάσει των μετρήσεων.

Εξάλλου και τα ίδια τα κόμματα κάνουν μετρήσεις. Πολύ περισσότερο το σημερινό Μέγαρο Μαξίμου που από ό,τι λέγεται κάνει και επιτυχημένα focus groups πάνω σε ειδικές ομάδες κοινού και σε ειδικές συμπεριφορές. Βάσει αυτών προσαρμόζει κάθε φορά τη στρατηγική του. Η χθεσινή για παράδειγμα ανακοίνωση παροχών από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό είναι σαφές πως είναι μία κίνηση που δεν εντάσσεται σε μία συνολική μακροπρόθεσμη στρατηγική ανακούφισης των ευάλωτων ούτε καν σε μια αρχιτεκτονική ανασύστασης και ανασυγκρότησης του κοινωνικού κράτους. Η χθεσινή παροχολογία εντάσσεται απλώς και μόνον σε μία προεκλογική τακτική καταδικασμένη να ξεχαστεί γρήγορα όπως και όλα τα άλλα δεδομένου πως οι μυλόπετρες του πληθωρισμού και της ακρίβειας δεν είναι αμελητέες για τον μέσο πολίτη.

Εδώ πάμε σε κάτι διαφορετικό. Μια συνθήκη που οι μετρήσεις καθορίζουν το σκηνικό. Μια ιδιότυπη γκαλοποκρατία. Σαν απλώς το κοινό να είναι ένα target group όπου τα κόμματα σαν άλλοι διαφημιστές προσπαθούν να του πλασάρουν το καλύτερο προϊόν. Με αυτή την συνθήκη, δίδεται όλο και λιγότερος χώρος στο ρίσκο, στην δοκιμή του μακρόχρονου πολιτικού σχεδίου, στις ρήξεις όπου αυτές απαιτούνται. Μαζί με αυτό, φτιάχνεται και ένα εκλογικό σώμα που μαθαίνει να αξιολογεί το μήνυμα και όχι το περιεχόμενο. Ενας φορμαλισμός που δεν έχει σχέση με τον πυρήνα της πολιτικής και των αξιών που εκείνη οφείλει να κομίζει. Η σχέση εκλογέων και πολιτικών δεν πρέπει να έχει αγοραία λογική και δεν γίνεται να ταυτίζεται με τη σχέση καταναλωτή – επιχειρήσεων.

Αυτός, Αυτή, Αυτό: Ιστορία

To ΚΚΕ δεν ξεχνά την ιστορία της ταυτοποίησης των φωτογραφιών των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή το 1944. Και με μια συνέπεια, διαβάζει αυτά τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα και ως μέρος της νεότερης Ιστορίας και ως δική του υπόθεση. Σε αυτό το πλαίσιο – και παράλληλα με την τρέχουσα πολιτική του παρέμβαση ο Δημήτρης Κουτσούμπας (που χθες ήταν σε περιοδεία στη Λέσβο για τον αφθώδη πυρετό και είδε κόσμο) – προετοιμάζει τη σαββατιάτικη του εκδήλωση (25 του μηνός) στο Σκοπευτήριο με ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του και με συναυλία με την επιμέλεια του Γιώργου Νταλάρα.

#Hashtag: Λιοσίων

Συγκλονιστικό το τροχαίο με τη 16χρονη στην οδό Λιοσίων και βέβαια δολοφονική η όλη συμπεριφορά από τον οδηγό. Το σκανδαλώδες και επικίνδυνο είναι πως μια βασική αρτηρία που συνδέει τις δυτικές περιοχές με το κέντρο των Αθηνών, είναι και σήμερα σε αυτή την κατάσταση, με ακατάστατα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, οδοσήμανση όχι σε όλο το εύρος της οδού, χαμηλό και πλημμελή φωτισμό τη νύχτα. Ο πεζός είναι ανυπεράσπιστος στη Λιοσίων και σε άλλες οδούς διπλής κατεύθυνσης και με ελάχιστες νησίδες ασφάλειας. Ο γράφων είχε πριν από μερικά χρόνια ένα αντίστοιχο ατύχημα, όχι βαρύ ευτυχώς. Ας δουν το θέμα ο Δήμος, η Περιφέρεια, η κυβέρνηση.