Δημοκρατία του Θυμού;

Δεν γνωρίζω ποιες είναι οι πραγματικές πηγές της Καλής ή της Κακής Διακυβέρνησης, αν είναι δηλαδή η ιστορική συγκυρία, οι διεθνείς συνθήκες, η ιδεολογία των κρατούντων, η ηθική της διαχείρισης, η συναλλασσόμενη Δημοκρατία, η πεπαλαιωμένη νομοθεσία, η διαφθορά και η διαπλοκή.

Αυτό όμως που γνωρίζω είναι ότι το τρίπτυχο: Θυμός, τραμπουκισμός, νεοφασισμός αποκλείεται να λειτουργήσει υπέρ της προστασίας των ελευθεριών και δικαιωμάτων του λαού για μια καλύτερη ζωή.

Επειδή ευθέως ή πλαγίως ετέθη και πάλι το ερώτημα του πώς προστατεύεται η Δημοκρατία μας από τους ακραίους και τις ακρότητες [κάθε φαιάς μορφής και παντός θρησκοληπτικού φανατισμού] νομίζω ότι το «καλύτερο φάρμακο» είναι η διαφάνεια και η λογοδοσία, ως θεμελιώδη αιτήματα ειλικρίνειας κι εμπιστοσύνης των πολιτών έναντι των πολιτικών.

Το από πού έρχονται και πού θέλουν να [το] πάνε μέχρι το ποιος τους χρηματοδοτεί, από το σε τι πράγματι πιστεύουν [κι όχι τι δηλώνουν] μέχρι τους λόγους που μεταλλάχτηκαν ή λησμόνησαν, όλα πρέπει να βγουν στο φως. Οι διάφοροι «ζηλωτές», συνήθως διπρόσωποι, το μόνο που εγγυώνται είναι η ανάγκη για προσωπική εξουσία. Ολα τα υπόλοιπα τα υπόσχονται[;]

Γι’ αυτό όποιος/όποια δεν δίνει πλήρη κι αποδεδειγμένα στοιχεία να μην μπορεί να κατέβει στις εκλογές. Ο εκ των υστέρων έλεγχος είναι σαν το «πόθεν έσχες», δηλαδή τυπικός κι απρόσφορος, αφού ο ψηφοφόρος θα έχει ήδη πέσει στην παγίδα.

Δεν είναι δυνατό να αισθανόμαστε άπαντες ότι υπάρχει μία μυστική/μαύρη/γκρίζα ατζέντα πίσω από τα μυστήρια των δημοσκοπήσεων και των χορηγιών, γιατί στο τέλος δεν θα πρόκειται για εκλογική διαδικασία αλλά για αστυνομικό μυθιστόρημα.

Οι ανήθικοι που ηθικολογούν, οι αποστάτες που καταγγέλλουν τον παλιό εαυτό τους, οι ένοχοι για το κακό παρελθόν που μας εξαγγέλλουν αίσιο μέλλον [αν ψηφίσουμε τους ίδιους] μετατρέπουν την πορεία προς τις κάλπες της αν[τ]οχής, της παροχής ή της διαδοχής σε ένα άδειο κουτί, στο οποίο δεν κρύβεται η Ανατροπή αλλά η ανα-[ν]τροπή.

Το «εμείς, εκείνοι και οι άλλοι» αποκτά πολιτικό και ηθικό νόημα όχι όταν το  κατευθυνόμενο πλήθος ουρλιάζει στις πλατείες, καταριέται και φασκελώνει τη Βουλή, ούτε όταν παγιδεύεται από δήθεν πένθιμα ή ανάνηψης [rebranding?] εμβατήρια κάθαρσης, αλλά όταν η νέα ηθική επανάσταση βρει το αυθεντικό πολιτικό και κοινωνικό της υποκείμενο που θα μας βγάλει από τον βάλτο της ακινησίας χωρίς να μας ρίξει στον βούρκο του ακροδεξιού θυμού των δήθεν αντισυστημικών.

Χρειάζεται επειγόντως να καθίσουν μαζί, πολιτικοί και πολίτες, στα θρανία της δημοκρατικής επι-μόρφωσης για να διδαχθούν, πρωτίστως από τα λάθη τους, ιδίως από το προμεταπολιτευτικό αμάρτημα του να μην μπορούν να δια-κρίνουν ανάμεσα σε

προσωπικό ήθος και πολιτική ευθύνη

συμμετοχή στα κοινά και συγκάλυψη λαθών [των «δικών μας»]

πίστη στις αρχές και εμπιστοσύνη στον αρχηγό

ιδεολογία και φανατισμό

προπαγάνδα και αλήθεια

σταθερές αξίες και μικροκομματικές σκοπιμότητες

Χωρίς αυτά τα προαπαιτούμενα πολύ δύσκολα θα βελτιωθεί το πολιτικό κλίμα, θα καθιερωθεί ο πολιτικός πολιτισμός και θα δοθεί ένα μήνυμα στους φίλους και λιγότερο φίλους της χώρας ότι είμαστε ανυπάκουοι, είμαστε διχογνωμούντες, αλλά όλοι διακατεχόμενοι από την ίδια αίσθηση χρέους προς την Πατρίδα και την Ιστορία.

ΥΓ. Δεν νοείται ούτε αδύναμη, ούτε αμελής, ούτε αφελής Δημοκρατία.

ΥΓ2. Μοιάζει πολλές φορές ν’ αγαπάμε περισσότερο κάποιους όταν πέθαναν, παρά όταν ζούσαν.

ΥΓ3. Τα διάφορα ανώνυμα τρολ, που παραφράζουν τα κείμενά μου για να με απειλήσουν, επειδή ασκώ κριτική στον χορηγό τους, είναι προφανές ότι δεν με γνωρίζουν καλά – αλλιώς θα πρόσεχαν περισσότερο.

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός