Διδάγματα πέραν του Ατλαντικού

Είμαστε μακριά στην Ελλάδα από το να έχουμε δύο βασικούς πόλους (Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς), ενδιάμεσες εκλογές, Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο και Κογκρέσο. Ο εδώ κοινοβουλευτισμός, παρά τα προβλήματα, καλά κρατεί, και ακόμη ως ένα βαθμό έχουμε κομματική ανομοιογένεια, που αν το δούμε και λίγο πιο μαρξιστικά, εκφράζει και μια υλική πολυμέρεια.

Παρ’ όλα αυτά, τίποτε δεν μας αφαιρεί το δικαίωμα, όπως δείχνουν οι μέρες, να κάνουμε προσομοιώσεις

με τις ΗΠΑ και τα εκεί αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών, να ψάχνουμε Μαμντάνι ή Αμπντούλ ελ-Σαγέντ στην Αθήνα, να βλέπουμε ίσως και λίγο τον Μητσοτάκη, ως Ντόναλντ Τραμπ, και να αναζητούμε εκείνο το αμερικάνικο ρεύμα που θα μας ικανοποιήσει κι εμάς.

Οι μέχρι πρόσφατα νεοπροσήλυτοι του Τραμπ και του κινήματος MAGA εν Ελλάδι σε λίγο θα τα μαζεύουν, επιστρέφοντας στις εργοστασιακές ρυθμίσεις των μετριοπαθών δεξιών και οι εκ κεντροαριστερών θα αναζητούν τη συνταγή της επιτυχίας από τον Τζέιμς Ταλαρίκο στο Τέξας. Μια μακρινή, πανίσχυρη ακόμη, λαβωμένη κοινωνικά, μα ετερόκλητη χώρα, εδώ και μέρες χωρά στον Προκρούστη των εγχώριών μας ισορροπιών· κι ενώ τα βασικά δεν διασαλεύονται, τουλάχιστον εδώ. Για παράδειγμα, ο βαθμός εξάρτησης, δεσίματος Ελλάδας – ΗΠΑ με τις βάσεις που δεν κουνιούνται ή με τις συμφωνίες, που επίσης δεν αμφισβητούνται από το 1945 και μετά.

Κι όμως, αν όντως θα μπορούσε κανείς να εξαγάγει μερικά, έστω, διδάγματα από τις κάλπες στις ΗΠΑ – και πάλι με προσοχή και ηρεμία – θα ήταν το κοινωνικό ρήγμα από μια είδους πτώση των υλικών όρων διαβίωσης. Ναι, αυτό το δεύτερο δεν το αλλάζει, ούτε ο Ιλον Μασκ και τα 168 εκατομμύρια δολάρια που έβαλε ώστε να εκλεγεί ο Κεν Πάξτον στο Τέξας, ούτε τα διλήμματα που έθεσε ο πρόεδρος Τραμπ στις είκοσι συγκεντρώσεις που μετείχε και πρωταγωνίστησε μόνον μέσα στον Οκτώβριο. Η άνοδος των τιμών του ντίζελ δεν καταλαβαίνει από χορηγούς και καμπάνιες και θυμίζει το αθάνατο ρητό ή προτροπή του ευφυούς Τζέιμς Κάρβιλ κάποτε στον Μπιλ Κλίντον: «Είναι η οικονομία ηλίθιε». Να κάτι που μπορούμε να διαβάσουμε με προσοχή εδώ.

Οι όροι της καθημερινότητας, ναι, είναι ένα κριτήριο ψήφου. Λάθος – είναι και μπορεί να είναι κριτήριο αλλαγής ψήφου. Γιατί μια Αμερική δεν ξαναγίνεται μεγάλη, αν δεν είναι αξιοπρεπής η διαβίωση του μέσου της πολίτη. Αντίστοιχα, πέραν της συζήτησης αν το ελληνικό καράβι πρέπει να πάει Αριστερά, Δεξιά ή προς το Κέντρο, ας επανέλθουμε σε μια πιο ενδιαφέρουσα πολιτική αναζήτηση στο μικρό μας χωριό: τι Ελλάδα θέλουμε την επόμενη δεκαετία.

Το μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης. Γιατί, πέραν του αδύναμου πια διλήμματος «σταθερότητα ή χάος», που θέτει ο Πρωθυπουργός, υπάρχει και η πραγματικότητα της «στασιμο-αστάθειας»· και πέραν των ειδικών μετρήσεων του Μαξίμου πάνω στα εκλογικά κοινά – δηλαδή στα πελατειακά δίκτυα – υπάρχει το πραγματικό πορτοφόλι. Ρωτήστε και τον κάτοικο του Κάνσας.

Μπίνγκο

Ως τώρα, ξέραμε πως η Ακροδεξιά επωάζεται πιο εύκολα λόγω κοινωνικών συνθηκών ιστορικά. Το κενό ή η αδυναμία του κλασικού, και εκάστοτε πολιτικού, συστήματος να εκπροσωπήσει τις νέες δυναμικές, η αποτυχία σε πολιτικές ή η ενίσχυση των ανισοτήτων θα έλεγε κανείς πως είναι μερικές μόνον από τις παραμέτρους. Δεν είναι μόνον αυτές και δεν αρκούν, για να δει κανείς λαϊκιστή με εθνική φανέλα. Είναι πάντα περίπλοκο, γιατί οι λαϊκές τάξεις αλλά και μέρος των μεσαίων στρωμάτων υποκύπτει στις ιδέες του φασισμού. Να όμως μια εύκολη απάντηση που ήλθε από τα χείλη συμπαθούς αριστερού στελέχους. Η Ακροδεξιά ανδρώνεται στα σκυλάδικα. Μπίνγκο.

Κυριάκος Μητσοτάκης

Διλήμματα

Δεν έχει υποκύψει στο δίλημμα «ή εγώ ή κανείς». Το μόνο που εντοπίζει κανείς στις πρόσφατες παρεμβάσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πως με σαφήνεια θα πει ενόψει κάλπης «θα έχετε κίνδυνο με τους άλλους να χάσετε και όσα έχετε κερδίσει». Αθόρυβα ανανεώνει το κόμμα και τον «στρατό» του με νέα πρόσωπα στις θέσεις των αναπληρωτών του Τύπου και με ενεργοποίηση της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΝΔ. Εχουν σημασία αυτά, αφού όταν η αντιπολίτευση δεν έχει προλάβει να θέσει τα ερωτήματα των εκλογών, αυτά προκύπτουν από τον τόνο που επιλέγει ο εκάστοτε πρωθυπουργός.

Ατάκτως ερριμμένα

Μα πώς γίνεται αγαπητοί αναγνώστες, και το Κέντρο να είναι το πιο κρίσιμο για τις εκλογικές μάχες και την ίδια στιγμή να λέμε ότι κερδίζει η έδαφος η Ακροδεξιά, η οποία δεν κινείται προς το Κέντρο;

Ολη νύχτα την Τρίτη περιμέναμε την ενσωμάτωση της Β’ Πειραιώς στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ.

Εδώ στην Ελλάδα νομίζουμε πως απλώς ο πόλεμος (συγγνώμη, η επίθεση) σε Ιράν θα μετρούσε για τις εκλογικές αμερικάνικες συμπεριφορές και προθέσεις. Εκεί όπως μας έλεγε φίλος, Ελληνοαμερικανός, έτσουξε το πορτοφόλι· το κόστος ζωής.

Παρακαλώ να ενσωματωθεί η νότια η Ντακότα, να ξέρουμε τι να λέμε.

Ολα τα βλέμματα ήταν στον ανερχόμενο δημοκρατικό Τζέιμς Ταλαρίκο στο Τέξας, αλλά και στον Αμπντούλ ελ- Σαγέντ στο Μίσιγκαν. Ολοι αναζητούν πρόσωπο ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2028. Πόσο πιο τάλιρα να το κάνουνε;

Στην Αλάσκα – αδελφές μου, στην Αλάσκα

Πάει κι ο ιταλός Τίντο Μπρας, μετρ σκηνοθέτης του ερωτικού σινεμά («Καλιγούλας» κ.ά.). Μεσίστιες οι επιθυμίες.

Και με τη βούλα τον βασάνισαν και πέθανε. Και με τη βούλα καταδικάστηκαν οι αστυνομικοί για τον θάνατο του νεαρού Βασίλη Μάγγου. Και ήταν αυτός ο μοναχικός αγώνας του συγκινητικού πατέρα του Γιάννη, που μετά την απόφαση είπε κάτι βαθύ: τώρα μπορούμε να πάμε να θρηνήσουμε. Πώς ο αγώνας για τη δικαίωση γίνεται κραυγή και πώς η δικαίωση γίνεται σιωπή.

Στην Καλαμάτα του Σαμαρά ο Μητσοτάκης. Στις Σέρρες του Καραμανλή ο Μητσοτάκης. Αν επισκεφθεί και το Ψυχρό Λασιθίου, γενέτειρα του Ανδρουλάκη, θα έχουμε τον πρώτο Πρωθυπουργό ληξίαρχο.

Μέτρα θέλουμε και για την προστασία της πρώτης αμαρτίας.