Δεν είναι μπαχαλάκηδες, είναι τρομοκράτες

Η λέξη «μπαχαλάκηδες» ήρθε για να μείνει στο λεξιλόγιο της παραβατικότητας στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (αν δεν με απατά η μνήμη μου και ευπρόσδεκτες οι διορθώσεις). Ηταν αυτές οι ομάδες που ακολουθούσαν ως ουρά τις πορείες και «επενέβαιναν» στο τέλος σπάζοντας, καίγοντας, προκαλώντας, γενικώς, μπάχαλο, εξού και το όνομά τους. Τους λέγανε επίσης και «γνωστούς – αγνώστους», κυκλοφορούσε η συνωμοσιολογία ότι ήταν «συνεργάτες» της Αστυνομίας, τέλος πάντων, παρέα μεγαλώναμε. Και, για να λέμε αλήθειες, το μόνο κόμμα που τους καταδίκαζε

Τέλος πάντων, η λέξη «μπαχαλάκηδες» είχε κάτι – πώς να το πω; Θα το πω ανάλαφρο· και χωρίς τη νύξη ιδεολογικού προσήμου. Γι’ αυτό και μέσα στα χρόνια αναβαθμίστηκαν. Εγιναν «αντιεξουσιαστές», «αναρχικοί» (κατ’ επίφαση, καθώς η αναρχία, ως πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, ουδεμία σχέση έχει με το χάος και το μπάχαλο), «συλλογικότητες». Και βέβαια, κάτω από την ομπρέλα του «προοδευτισμού», της «αγωνιστικότητας», της «λαϊκής επέμβασης».

Κάπως έτσι, ο Ρουβίκωνας έγινε στη συνείδηση αρκετών ανερμάτιστων κάτι σαν «Ερυθρός Σταυρός», μην πω «προσκοπικό σωματείο». Και οι επιθέσεις του βαφτίστηκαν «παρεμβάσεις». Από κει και πέρα, η απόσταση έως την επίθεση με γκαζάκια στο σπίτι τριών πολιτευτών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, λίγες μέρες μετά την ανατριχιαστική «παρέλαση» στην ίδια πόλη μελών του Ρουβίκωνα προς εντοπισμό και εκφοβισμό Εβραίων, είναι πιο σύντομη απ’ όσο πιστεύουμε.

Ο χώρος αυτός ενισχύθηκε στα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2018. Κι έριξε γερά θεμέλια σε μια μερίδα του πληθυσμού κατά τη διάρκεια του αντιμνημονιακού αγώνα. Οχι ότι δεν είχε γίνει από πριν η σχετική «δουλίτσα». Φτάνει να θυμηθούμε πώς αντιμετωπίστηκε η δολοφονία του Θάνου Αξαρλιάν, ακόμη κι από «διανοούμενους» που γλυκοκοίταζαν τη 17 Νοέμβρη. Από την άλλη, την τραγωδία της Marfrin με τους τρεις νεκρούς, προσπάθησαν να την κάνουν να ακροβατεί μεταξύ «ατυχούς περιστατικού» και «θείας δίκης».

Η συστηματική προσπάθεια για την αποδοχή της βίας ξεκίνησε μετά το 2012. Τότε δεν ακούγαμε «προοδευτικούς» πολιτευτές να μιλάνε για καλή και κακή βία; Να εξεγείρονται με τη θεωρία των δύο άκρων; Και, λίγο αργότερα, ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρωθυπουργός πλέον, δεν είπε ότι ουδέν κακό έχουν οι μολότοφ, φτάνει να βρίσκεσαι στη σωστή πλευρά; Και δεν ήταν μόνο οι επαγγελματίες πολιτικοί.

Η Μυρσίνη Λοΐζου δεν σιχτίριζε τον Λουκά Παπαδήμο, επειδή είχε το θράσος να διασωθεί από τη βομβιστική επίθεση εναντίον του; Η Τάνια Τσανακλίδου δεν θεωρούσε ότι η μόνη λύση θα ήταν μια επανάσταση – όχι βέβαια αναίμακτη; Ο Νίκος Βούτσης, για να αμβλύνει τις εντυπώσεις από τη συμμετοχή του 35χρονου τότε γιου του σε «επεμβατική» ομάδα, δεν είχε χαρακτηρίσει τους τραμπουκισμούς και τις επιθέσεις εναντίον πολιτικών και επιχειρηματιών, καμώματα «ημιπιτσιρικάδων»; Ο Γιάννης Δραγασάκης δεν είχε δηλώσει ότι τα μέλη του Ρουβίκωνα είναι «δικά μας παιδιά»; Και θυμίστε μου ποιος πολιτευτής του ΣΥΡΙΖΑ είχε διατάξει να επιστρέψουν στο σπίτι τους με πληρωμένο ταξί μέλη οργάνωσης που είχαν συλληφθεί για κάποιο μπάχαλο;

Τα γεγονότα είναι πολλά και λειτουργούν συσσωρευτικά. Και οι επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη επιβεβαιώνουν για άλλη μία φορά ότι δεν πρόκειται για «μπαχαλάκηδες». Τρομοκράτες είναι, δηλαδή εν δυνάμει δολοφόνοι.

Τα τελευταία χρόνια, αυτές οι «επεμβάσεις» έχουν κλιμακωθεί απροκάλυπτα. «Δικάζουν», βγάζουν αποφάσεις και σπεύδουν να τις εφαρμόσουν. Τραμπουκισμοί σε σπίτια πολιτικών και δημοσιογράφων, τσαμπουκάδες σε επιχειρηματίες και υπαλλήλους εταιρειών, προπηλακισμοί επιστημόνων, καταστροφές, διαπομπεύσεις, ομάδες που κυκλοφορούν και εκφοβίζουν. Φαίνεται όμως πως η επίθεση στα σπίτια των πολιτευτών και η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη έφτασε – πολύ αργά βέβαια – τον κόμπο στο χτένι.

Το ότι στην προκειμένη περίπτωση το σκηνικό είναι η Θεσσαλονίκη, προκαλεί ζοφερούς συνειρμούς. Δεν γνωρίζω τι προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση, μπορώ να φανταστώ όμως τι θα έκανε και τι θα έλεγε ο Γιάννης Μπουτάρης· που τώρα μοιάζει να λείπει περισσότερο από ποτέ.