Δεν διαφωνεί κανείς, αλλά…

Κάπου πήρε το μάτι μου ότι ο αρχιδιαιτητής της UEFA Ρομπέρτο Ροσέτι στο σεμινάριο που έκανε στους έλληνες δημοσιογράφους την περασμένη Παρασκευή στην Αθήνα είπε ότι οι έλληνες διαιτητές πρέπει να επιστρέψουν στα ντέρμπι του ελληνικού πρωταθλήματος.

Επειδή ήμουν εκεί θέλω να πω ότι αυτό που ειπώθηκε δεν είναι ακριβές. Ο Ροσέτι είπε απλά ότι οι τωρινοί έλληνες διεθνείς διαιτητές δεν εξελίχθηκαν και ότι θα ήταν καλό να επιστρέψουν στη διεύθυνση των ντέρμπι, διότι παντού

Με αυτό, ως θέση, δεν διαφωνεί κανείς. Αλλά υπάρχουν δύο προβλήματα. Το πρώτο ότι αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει σύμπνοια του Big 4 για την επιστροφή τους κι ο πρόεδρος της ΕΠΟ Μάκης Γκαγκάτσης ξεκαθάρισε (και σωστά…) πως αν υπάρξει μια και μόνη ένσταση δεν θα υπάρξει επιστροφή.

Για την ώρα μπορεί κανείς από τους παράγοντες του ΠΑΟΚ, του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ και του ΠΑΟ να μην τοποθετείται δημόσια – ωστόσο έχω μεγάλες αμφιβολίες για το αν ο Παναθηναϊκός π.χ. θα ήθελε έλληνες διαιτητές στα ντέρμπι: ο ΠΑΟΚ τους θέλει και η ΑΕΚ το σκέφτεται, διότι ο Μάριος Ηλιόπουλος δεν θέλει κόντρες με τον αρχιδιαιτητή Λανουά – για τον Ολυμπιακό δεν γνωρίζω.

Το δεύτερο πρόβλημα αφορά το τι θέλουν οι ίδιοι οι έλληνες διαιτητές. Θέλουν να επιστρέψουμε στις εποχές που τους τοποθετούσαν σε τέτοια ματς; Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω.

Ενας έλληνας διαιτητής, μένοντας μακριά από τιμωρίες, βγάζει πάνω από 70 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Γιατί να τα διακινδυνεύσει ξεσηκώνοντας εναντίον του οπαδούς και διοικούντες μιας μεγάλης ομάδας για ένα λάθος του σε ένα ντέρμπι;

Διότι σήμερα αν ο Φωτιάς κάνει ένα λάθος σαν αυτό που έκανε στο Κηφισιά – ΠΑΟΚ απλά γελάμε. Αν κάνει κάτι ανάλογο σε ένα ΠΑΟΚ – ΑΕΚ θα διευθύνει ματς σε κανένα τρίμηνο…

Από την άλλη δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Ροσέτι το πώς σκέφτονται οι έλληνες διαιτητές δεν το ξέρει. Μπορεί άνετα ο άνθρωπος να κάνει υποδείξεις ή και ευχές.

Δεν θα κριθεί από αυτόν αν θα επιστρέψουν οι διαιτητές μας στα ντέρμπι. Θα επιστρέψουν; Ομολογώ ότι κι εγώ δεν το ξέρω. Μου κάνει τόσο εντύπωση ωστόσο το εξής: οι άνθρωποι της ΚΕΔ, που μέσω της ΕΠΟ έβαλαν στο τραπέζι αυτό το ενδεχόμενο, προτείνουν την επιστροφή των ελλήνων διαιτητών στα ντέρμπι με την προϋπόθεση ότι στο VAR θα υπάρχουν λέει ξένοι.

Συγγνώμη αλλά αυτό από μόνο του είναι ένας εξαιρετικός λόγος για να μην επιστρέψουν οι έλληνες διαιτητές. Διότι αν οι διαιτητές είναι ικανοί να διευθύνουν ντέρμπι, είναι εξίσου ικανοί να καθίσουν και στο VAR: οτιδήποτε άλλο είναι απλώς υποκριτικό.

Αν προσωπικά κάτι δεν αντέχω, δεν είναι οι έλληνες διαιτητές, αλλά τη γενικότερη υποκρισία. Αν οι έλληνες διαιτητές σταμάτησαν να διευθύνουν τα ντέρμπι, αυτό δεν έχει να κάνει με τις ικανότητές τους, αλλά με το γεγονός ότι δεν μπορούν να πείσουν ότι δεν επηρεάζονται.

Οσο ασχολούνται από το πρωί μέχρι το βράδυ με το ποιος κάνει κουμάντο στην ομοσπονδία είναι καλό από τα ντέρμπι να μείνουν μακριά.

Κι αν δεν κάνουν σοβαρές καριέρες και βλέπουν στο Μουντιάλ Ρουμάνους, Παραγουανούς και Γκανέζους να διευθύνουν ματς πρόβλημά τους.

Δεν μπορεί όμως το ελληνικό ποδόσφαιρο να έχει πάλι μπροστά του προβλήματα τα οποία κομμάτι έλυσε.

Εκτός κι αν οι μεγάλες ομάδες θέλουν έλληνες διαιτητές γιατί αυτοί επηρεάζονται από την πίεση: αλλά σε αυτή την περίπτωση εγώ τουλάχιστον θα υπενθυμίσω ότι όποιος φωνάζει το κάνει για τα μάτια του κόσμου…

Στο Μουντιάλ έχουμε καλούτσικες διαιτησίες χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουμε και κάποια λαθάκια. Η πιο συζητήσιμη απόφαση είναι ο μη καταλογισμός ενός πέναλτι σε βάρος των Αγγλων στο ματς της Εθνικής τους με την Γκάνα: προκρίθηκαν και οι δυο τελικά και το γεγονός ξεχάστηκε.

Η πλέον τρελή ιστορία που έμαθα με διαιτητή αφορά αυτόν του Τουρκία – Παραγουάη που οι Τούρκοι έχασαν.

Ο άρχοντας εκείνου του αγώνα, ο Ιβάν Μπάρτον από το Ελ Σαλβαδόρ, έχασε ένα από τα πολλά βραχιολάκια που οι διαιτητές φοράνε για να δέχονται ειδοποιήσεις.

Το βρήκε ο παίκτης της Παραγουάης (και σκόρερ σε εκείνο το ματς) Γκαλάρσα και το φόρεσε επιδεικτικά κάνοντας πλάκα: το βίντεο κάνει θραύση στο Τικ Τοκ.

Το έδωσε στη συνέχεια στον τέταρτο διαιτητή αλλά για την πράξη του αυτή έπρεπε να τιμωρηθεί με κόκκινη κάρτα για διακωμώδηση του διαιτητή και του αθλήματος.

Δεν συνέβη και οι Τούρκοι ήθελαν να κάνουν ένσταση για ακύρωση του ματς: ο πανταχού παρών Τζιάνι Ινφαντίνο τους έπεισε να μην το κάνουν.

Στο μεταξύ το πρώτο νοκάουτ ματς, αυτό ανάμεσα στον Καναδά και τη Νότια Αφρική ήταν φρικτό: ο τρόμος της ήττας φρέναρε τους πάντες.

Το έκρινε με ένα σουτ από μακριά στις καθυστερήσεις ο Στίβεν Εουστάκιο, μισός Καναδός και μισός Πορτογάλος – έχει αγωνιστεί στην Εθνική Νέων της Πορτογαλίας.

Δεν ξέρω τι είδους ματς ήταν τα χθεσινά, αν όμως αποδειχθεί ότι στα νοκάουτ όλοι φοβούνται θα νοσταλγήσουμε τη φάση των ομίλων: μπορεί να είχαμε σε αυτή κάποια «ματς μπισκοτάκια» με βολικό και για τις δυο ομάδες αποτέλεσμα και κάποια παιχνίδια μεταξύ αδιάφορων και ομάδων που καίγονταν για βαθμούς, αλλά δεν πλήξαμε καθώς έβρεχε γκολ.

Αν στα νοκάουτ ματς πουλήσουν όλοι την ψυχή τους στον διάβολο που λέγεται σκοπιμότητα αυτό που μοιάζει ένα ματς γεμάτο ωραία παιχνίδια θα γίνει εφιάλτης. Ελπίζω να έχω άδικο.

Για αυτό κυρίως περιμένω τα αποψινά ματς. Η Γαλλία που αντιμετωπίζει τη Σουηδία είναι φαβορί, αλλά και οι Σουηδοί στη φάση των ομίλων σκόραραν σε όλα τα ματς που έδωσαν.

Το Μεξικό θέλει σίγουρα την πρόκριση ως γηπεδούχος κόντρα στο Εκουαδόρ κι ελπίζω να συνεχίσει να ψάχνει γκολ παίζοντας μεθοδικά για τον φορ Χιμένεθ όπως έκανε μέχρι τώρα.

Και ο Χάαλαντ που ξεκουράστηκε κόντρα στη Γαλλία πρέπει να ομορφύνει το ματς της Νορβηγίας με την Ακτή Ελεφαντοστού.

Αν δω τη Γαλλία να παίζει για το 1-0, το Μεξικό να προσέχει μη βρει χώρο για καμιά αντεπίθεση ο Βαλένσια και τον Χάαλαντ να παίζει περιμένοντας ένα κόρνερ για να βάλει γκολ θα πάθω κατάθλιψη…