Δεν αντέχουν κι άλλο ρεζιλίκι

Στο 90ό λεπτό του παιχνιδιού της Ισπανίας με την Πορτογαλία ο Φαμπιάν Ρουίς εκτελώντας ένα φάουλ που η ομάδα του είχε κερδίσει κοντά στην αντίπαλη περιοχή προτίμησε αντί να γεμίσει να δώσει την μπάλα κάθετα στον Τόρες. Αυτός αντί να σουτάρει, κι ενώ βρισκόταν στο ύψος της περιοχής του τερματοφύλακα Ντιέγκο Κόστα προτίμησε να πασάρει στον Μερίνο, που είχε κινηθεί κάθετα.

Αυτός βρήκε την μπάλα μπροστά στρωμένη κι έστειλε την Ισπανία στα προημιτελικά. Αν ήταν άλλος παίκτης στη θέση του Φαμπιάν Ρουίς θα είχε σεντράρει. Αν ήταν άλλος παίκτης στη θέση του Τόρες θα είχε ψάξει το σουτ. Αν ήταν

άλλος στη θέση του Μερίνο δεν θα είχε κινηθεί. Οι τρεις τους αυτές τις συνεργασίες τις έχουν κάνει χρόνια τώρα από τον καιρό που συναντήθηκαν στις μικρές Εθνικές της Ισπανίας. Αν ήταν άλλη ομάδα στη θέση της Ισπανίας δεν θα είχε πετύχει αυτό το γκολ στις καθυστερήσεις. Γιατί οι παίκτες της δεν θα είχαν μάθει να συνεργάζονται όσο οι Ισπανοί.

Βρίσκονται

Να σημειώσω ότι οι τρεις αυτοί ήταν παίκτες που πέρασαν στο ματς από τον κόουτς Ντε λα Φουέντε. Αλλά μην τους αποκαλέσετε «αναπληρωματικούς»: βρίσκονται στην Εθνική Ισπανίας από τα 16 τους. Ολοι τους ήταν βετεράνοι γνώστες του συγκεκριμένου παιχνιδιού πριν καλά καλά γίνουν είκοσι ετών. Με όπλο αυτήν τη γνώση ενός πολύ συγκεκριμένου παιχνιδιού η Ισπανία συνεχίζει. Δεν έχει ακόμα δεχτεί γκολ μολονότι η αμυντική γραμμή της έχει τις πιο λίγες φίρμες από οποιαδήποτε άλλη γραμμή της ομάδας. Αλλά πώς να βάλεις γκολ στους Ισπανούς όταν έχουν πάντα αυτοί την μπάλα;

Τέλος

Πολύς κόσμος πιστεύει ότι ο αποκλεισμός της Πορτογαλίας με το πιθανό τέλος του Ρονάλντο από την εθνική ομάδα της χώρας του ήταν το ψυχόδραμα που παρακολουθήσαμε το βράδυ της Δευτέρας: ήταν, αλλά σαφώς μικρότερο από το αντίο των Αμερικανών στη διοργάνωση που φιλοξενούν. Χθες έγραφα ότι πριν γράψω οτιδήποτε για τον Ινφαντίνο, τον Τραμπ και το πώς εξευτέλισαν την κατά τα άλλα υπέρλαμπρη διοργάνωση πρέπει να δω το αποτέλεσμα του ματς των ΗΠΑ με το Βέλγιο. Το Βέλγιο έσωσε την τιμή του ποδοσφαίρου.

Χαμένοι

Είναι εντυπωσιακό ότι πλην των Βέλγων όλοι οι εμπλεκόμενοι σε αυτήν την ντροπιαστική ιστορία βγήκαν χαμένοι. Για τη FIFA δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν από τους Βέλγους στο Σιάτλ αδυνατώντας να σηκώσουν το βάρος της πίεσης που προκάλεσε η παρέμβαση του Τραμπ. Ο κόουτς Ποτσετίνο έχασε και προσωπικά: στη συνέντευξη Τύπου είπε ότι η ομάδα του ψυχολογικά πλήρωσε την πρωτοβουλία του Τραμπ:

«Ήμασταν όλοι πριν από το ματς συγχυσμένοι κι αντί να μιλήσουμε για το παιχνίδι συζητούσαμε το τι έγινε» είπε. Εχασαν επίσης οι διοργανωτές: το Παγκόσμιο Κύπελλο έφτασε ένα βήμα από το να βρεθεί σε μια χωρίς προηγούμενο κρίση αξιοπιστίας ενώ κατά τα άλλα η διοργάνωση είναι απολύτως επιτυχημένη – εμπορικά και αγωνιστικά. Έχασαν επίσης οι διαιτητές άθελά τους, αλλά πολύ.

Είχαν μια σπάνια ευκαιρία τουλάχιστον να ακουστεί η φωνή τους. Οταν ο Τραμπ, για να εξηγήσει την παρέμβασή του, έφτασε να υποστηρίξει ότι ο διαιτητής Κλάους που απέβαλε τον φορ των Αμερικανών στο ματς με τη Βοσνία «ήταν ύποπτος», ουσιαστικά έριξε λάσπη σε όλους: όχι μόνο στην επιτροπή διαιτησίας, στον πρόεδρο και υπεύθυνο ορισμών διαιτητή Κολίνα, αλλά και σε όλους τους διαιτητές που διευθύνουν τα ματς. Κι όμως όλοι τους έμειναν σιωπηλοί.

Πρόσφατα

Δεν είναι η πρώτη φορά: το έκαναν και σχετικά πρόσφατα όταν ο καημένος σομαλός διαιτητής, στάλθηκε σπίτι ως «ύποπτος για τρομοκρατία». Τότε η FIFA εξήγησε ότι δεν είχε την παραμικρή εξουσία, καθώς ήταν απόφαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Αλλά και τότε οι διαιτητές κάτι μπορούσαν να πουν και δεν το έκαναν. Θα έπρεπε να είχαν μιλήσει και τότε. Αλλά όπως και τώρα δεν είπαν τίποτα.

Δήλωση

Η δήλωση της επιτροπής διαιτησίας, στην οποία αναφέρθηκε ότι ο Κλάους είναι σεβαστός και πέρα από κάθε αμφιβολία ήταν ελλιπής γιατί δεν υπήρχε σε αυτή η καταγγελία της τραμπικής παρέμβασης. Η απαράδεκτη φύση των κατηγοριών από πολιτικούς που δεν έχουν καμία σχέση με το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι βέβαιο ότι στις ΗΠΑ οδήγησε πολύ κόσμο στο να πιστεύουν ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο υπάρχει περιθώρια για τα πάντα: για απειλές, προσβολές, παρεμβάσεις, επιδείξεις δύναμης.

Ακόμα χειρότερη υπήρξε η δήλωση με την οποία η Πειθαρχική Επιτροπή υπερασπίστηκε την απόφασή της, δηλώνοντας, στο τέλος ενός άσκοπα μακροσκελούς κειμένου, ότι η απόφαση εμπίπτει στις αρμοδιότητές της, σαν να ήταν φυσιολογική, και ότι δεν υπάρχει τίποτα το περίεργο. Χωρίς μάλιστα να την αιτιολογήσει ισχυρίστηκε πως ήταν σωστή μόνο και μόνο γιατί την έβγαλε αυτή. Το έκανε για να καλύψει τον ίδιο τον Ινφαντίνο που ισχυρίστηκε ότι μολονότι μίλησε με τον Τραμπ άφησε την κρίση στην Πειθαρχική Επιτροπή χωρίς να την επηρεάσει.

Θλίψη

Όλο το πράγμα ήταν μια θλίψη αλλά θα μπορούσαν όλα να ήταν χειρότερα. Θα μπορούσαν π.χ. οι Αμερικανοί να έχουν κερδίσει το Βέλγιο (σατανικά με ένα γκολ του Μπαλογκάν που δεν έπρεπε να αγωνιστεί) και να βυθίσουν τη διοργάνωση στην ανυποληψία για πάντα. Από την ώρα που οι ΗΠΑ αποκλείστηκαν, το τραύμα που ο Τραμπ προκάλεσε θα θεραπευτεί σιγά – σιγά. Το πράγμα θα αποκτήσει την κανονική του διάσταση, αυτή μιας φάρσας χωρίς προηγούμενο. Και από όλη αυτή την ιστορία θα μείνει μια ανάμνηση κι ένας λεκές. Κρίνοντας από το πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να είναι όλα λέω «και πάλι καλά».

Είπε

Το πιο ωραίο ωστόσο το άκουσα χθες από ένα φίλο. Μου είπε ότι ο Τραμπ μπορεί να βάλει τους δικηγόρους του να κάνουν ένσταση και να πετύχει την ακύρωση και την επανάληψη του ματς ΗΠΑ – Βέλγιο γιατί αγωνίστηκε ένας τιμωρημένος παίκτης. Ολοι είδαν ότι στο ματς με τη Βοσνία ο Μπαλογκάν αποβλήθηκε και όλοι τον είδαν να παίζει κόντρα στους Βέλγους: η Πειθαρχική Επιτροπή της FIFA δεν θα είχε αντίρρηση. Ομως μάλλον θα είχαν αντίρρηση ο Ποτσετίνο και οι παίκτες του. Αντίθετα από τον Ινφαντίνο, δεν αντέχουν κι άλλο ρεζιλίκι…