Χριστούγεννα

Μία γνωστή αλυσίδα εμπορίας παιχνιδιών ξεκινάει τη χριστουγεννιάτικη καμπάνια της από τα τέλη Νοεμβρίου. Κάθε μέρα προβάλλει το ίδιο σποτ και στο τέλος του αριθμεί πόσες μέρες έμειναν για τα Χριστούγεννα. Σίγουρα το θυμάστε. Ε, λοιπόν αυτό μου θύμισε η επικοινωνιακή διαχείριση της κυβέρνησης για τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ.

Ολο αυτό ήταν σαν ένα αερόστατο που φούσκωνε από τον Ιούνιο, μέχρι να έρθει η στιγμή που ο Πρωθυπουργός θα έμπαινε στο καλάθι του για να μοιράσει χρήμα. Και από κάτω να είμαστε όλοι εμείς, χαρούμενα παιδιά που πιστεύουν ότι τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός και τα λεφτά πέφτουν από τον ουρανό.

Αλλωστε το ίδιο δεν υπαινίχθηκε και ο Τσίπρας; Κάτι τέτοιο δεν θα μας πει και ο Ανδρουλάκης; Και οι δύο σχολίασαν, διά των κομματικών ανακοινώσεων, ότι ο Μητσοτάκης μοίρασε ψίχουλα. Να και το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα». Και για να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, είναι απολύτως βέβαιο ότι το ίδιο θα έλεγε και ο Μητσοτάκης αν ήταν στην αντιπολίτευση, προσθέτοντας κάτι για τα «ματωμένα πλεονάσματα».

Προς Θεού, δεν λέω ότι οι ελαφρύνσεις και οι παροχές είναι κάτι κακό, αν και η πρόσφατη Ιστορία μπορεί να επιχειρηματολογήσει πειστικά υπέρ του αντιθέτου. Δεν είναι πρόβλημα όταν μια κυβέρνηση επιστρέφει δημοσιονομικό χώρο στους πολίτες.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν ολόκληρη η οικονομική πολιτική παρουσιάζεται σαν διανομή δώρων. Γιατί τότε ο πολίτης δεν καλείται να κρίνει πώς θα γίνει πλουσιότερη η χώρα σε δέκα χρόνια. Ψάχνει απλώς μέσα στις εξαγγελίες να βρει τον εαυτό του: «Εγώ πόσα παίρνω;» Η κυβέρνηση θα του πει ότι παίρνει πολλά ή, τέλος πάντων, όσα αντέχει το ταμείο. Η αντιπολίτευση θα του φωνάξει ότι είναι ριγμένος, αδικημένος, τη βγάζει με ξεροκόμματα. Αν αλλάξουν τα πράγματα θα πάρει περισσότερα.

Είναι ο πυρήνας της συναλλακτικής σχέσης που συντηρείται ανάμεσα στον πολίτη και στα κόμματα. Ενας πολίτης που έμαθε να περιμένει το κόμμα και τον ηγέτη του για να ακούσει τα κέρματα να κουδουνίζουν στην τσέπη. Και να τα δώσει στα κάλαντα.

Προσπαθώ να αποφεύγω τις αναφορές στην πολιτική έτσι ώστε να μην ταΐζω την πλήξη μου. Ομως υπάρχουν κάποιες πρωτοβουλίες οι οποίες αξίζει (και πρέπει) να αναδεικνύονται. Οπως η ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής της ΝΔ Ανδρέας Νικολακόπουλος, ο οποίος ζητεί να καταργηθεί η απαγόρευση συμμετοχής των ιερέων στο κυνήγι.

Σύμφωνα με τον βουλευτή, είναι πολλοί οι κληρικοί που επιθυμούν να πιάσουν τις καραμπίνες και να τουφεκίσουν τα πετεινά του ουρανού – δεν το διατυπώνει έτσι, αλλά αυτό είναι το νόημα. Το αίτημα, παρά τη σοβαρότητα και την τεκμηρίωση της επιχειρηματολογίας, απορρίφθηκε αρμοδίως. Κρίμα. Φανταστείτε μόνο την εικόνα. Αν ο ιερέας βγάλει το ράσο και φορέσει κυνηγετική παραλλαγή, θα είναι σαν να βλέπεις αντάρτη στο βουνό. Τέλειο. Αν κρατήσει το ράσο, γίνεται ακόμα καλύτερο. Ετσι και τον συναντήσεις θα πεις ότι είδες το φάντασμα του Παπαφλέσσα, ολοζώντανο και μάλιστα με το κεφάλι στη θέση του.

Στον Καναδά, οι χώροι εργασίας που υπάγονται στο ομοσπονδιακό κράτος υποχρεούνται να διαθέτουν ταμπόν και σερβιέτες ακόμη και στις ανδρικές τουαλέτες. Αυτό συμβαίνει προκειμένου να υπάρχει πρόσβαση από τρανς άνδρες που έχουν έμμηνο ρύση. Ξαναδιαβάστε το για να το καταλάβετε.

Μία γυναίκα που αυτοπροσδιορίζεται ως άνδρας ή βρίσκεται στη διαδικασία επαναπροσδιορισμού φύλου, πρέπει να βρίσκει προϊόντα υγιεινής στις τουαλέτες που επισκέπτεται. Αυτό ναι, είναι woke ατζέντα. Και έχει δίκιο ο Πρωθυπουργός όταν υπενθυμίζει ότι η δική του κυβέρνηση δεν διατηρεί αντίστοιχη ατζέντα. Αντιθέτως είναι μία φοβική κυβέρνηση απέναντι στις ακροδεξιές γελοιότητες που αντιμάχονται το αυτονόητο.

Και αν τα βιβλία του Δημοτικού χρειάζονται «διορθώσεις» επειδή περιγράφουν τον κόσμο όπως είναι, αυτό δεν αποτελεί αρμοδιότητα της κυβέρνησης, αλλά των ειδικών επιστημόνων. Αλλά, βλέπετε, στην κυβέρνηση τρέμουν μην γκρινιάξει ο Σαμαράς και μην κάνει μούτρα η Λατινοπούλου.

Ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί υπέστη ένα σοκαριστικό τραυματισμό προσπαθώντας να πετύχει γκολ. Θα πείτε ότι εργατικά ατυχήματα συμβαίνουν κάθε μέρα, για ποιο λόγο οι τραυματισμοί των ποδοσφαιριστών προκαλούν τόσο έντονη συναισθηματική αντίδραση; Προφανώς επειδή μέσα μας τους έχουμε προσδώσει χαρακτηριστικά super ήρωα και τους θεωρούμε ικανούς για το ακατόρθωτο. Περαστικά, παικταρά…