Χίος: Με το κουπί

Ξέρω ένα νεαρό λιμενικό, γιο φίλου. Υπηρετεί κάπου στο Ανατολικό Αιγαίο. Και μου έχει διηγηθεί μερικές δραματικές ιστορίες διάσωσης. Αλλωστε μόνο τον Δεκέμβριο του 2025, διασώθηκαν περισσότεροι από 1.500 άνθρωποι που βρέθηκαν σε ελληνικά νερά. Διαβάζω τίτλους για το «έγκλημα» και τη «δολοφονία» στη Χίο. Και ανακοινώσεις που κατηγορούν ευθέως το Λιμενικό για τον θάνατο 15 ανθρώπων.

Είναι κάτι που κοντράρει δυνατά τη λογική μου. Ισως να είμαι και προκατειλημμένος. Αδυνατώ να φανταστώ ότι ο νεαρός που γνωρίζω συμμετέχει

Γίνονται, αλήθεια, δολοφόνοι με τόση ευκολία; Μπαίνουν στο σκάφος, βάζουν μπροστά τις μηχανές, λύνουν τα σχοινιά και ξεκινούν για να σκοτώσουν; Αρκεί, δηλαδή, ένας υπαινιγμός από ψηλά, διότι αποκλείεται να υπάρχει υπηρεσιακή εντολή, για να σε κάνει δολοφόνο; Αλλά ας δεχθούμε ότι οι λιμενικοί εκτελούν τα καθήκοντά τους με licence to kill. Τι διάολο κάνουν; Διασώζουν και δολοφονούν κατά βούληση;

Και ενώ κάνω αυτούς τους αυτονόητους συλλογισμούς, βλέπω να ανάβουν κόκκινα φώτα. Το Φαρμακονήσι. Η Πύλος. Οι καταδίκες εις βάρος της Ελλάδας. Οι έρευνες που διεξάγει το Λιμενικό για ευθύνες… του Λιμενικού. Οι κάμερες που δεν λειτουργούν. Η θεωρία με το υπερφορτωμένο φουσκωτό που επιχείρησε να εμβολίσει το σκάφος του Λιμενικού. Οι καταθέσεις που αλλάζουν.

Οι μάρτυρες εμφανίζονται να καταθέτουν άλλα στο Λιμενικό και να αφηγούνται εντελώς διαφορετικά τα γεγονότα όταν απευθύνονται σε άλλους. Και όλο αυτό μου δημιουργεί τεράστια σύγχυση. Κάποιες στιγμές με τρομάζει. Περισσότερο όμως μου φέρνουν τρόμο αυτά που διαβάζω στην κοινωνική δικτύωση από συμπολίτες που επιχαίρουν για τον θάνατο ανθρώπων στα νερά μας. «Ας πρόσεχαν, ας έμεναν στις χώρες τους, δεν θα τους ταΐζουμε εμείς».

Αυτή η στάση έχει δύο αναγνώσεις. Η πρώτη περιγράφει τα αντανακλαστικά ενός, όχι αμελητέου, κομματιού της κοινωνίας. Ομως η δεύτερη σε πάει νύχτα στο Αιγαίο. Και βλέπεις τον τύπο που μόλις έγραψε το σχόλιο στο Facebook, να χτυπάει με το κουπί ανθρώπους μέσα στην παγωμένη θάλασσα.

H νέα τηλεοπτική σειρά αληθινού εγκλήματος είναι η δολοφονία του 27χρονου στη Νέα Πέραμο. Εχω εθιστεί μέσα σε τρεις μέρες. Μιλάμε για show που συνδυάζουν τα πάντα: ιχνηλάτηση στοιχείων, ψυχολογικά προφίλ, επίλυση γρίφων και υπονοούμενα που με κρατούν ζεστό για τη συνέχεια. Βγαίνει ο ρεπόρτερ και λέει «Κρατήστε αυτό το στοιχείο». Το κρατάω στο χέρι και ψάχνω να το τοποθετήσω στο παζλ.

Μεταξύ μας, το έχω λύσει μέσα μου, αλλά στη ΓΑΔΑ δεν θα μου σηκώσουν το τηλέφωνο. Μετά εμφανίζεται ο απόστρατος και λέει «Τα πτώματα μιλούν, κύριοι». Υστερα ο άλλος αναλυτής λέει κάτι για τη γωνία βολής και τα ίχνη πυρίτιδας.

Και, αλήθεια, ποιος είναι ο ρόλος της ξανθιάς συντρόφου; Τι εννοεί ο πατέρας; Και πώς η δολοφονία συνδέεται με παλαιότερα φονικά; Το Neftlix πληρώνει εκατομμύρια για ένα επεισόδιο. Οι δικοί μας εδώ κάνουν καλύτερη δουλειά με ένα πλατό, πέντε φώτα και ένα παρουσιαστή που, όταν κοιτάζει την κάμερα, σου τρυπάει το μυαλό.

Στην «Washington Post» συνέβη το εξής. Η εφημερίδα είχε, παραδοσιακά, φιλελεύθερο προσανατολισμό. Την αγόρασε ο Τζεφ Μπέζος, ο οποίος έκανε τα γλυκά ματιά στον Τραμπ. Οι αναγνώστες της εφημερίδας δυσφόρησαν. Και έτσι άρχισαν να διακόπτουν συνδρομές. Τα έσοδα μειώθηκαν δραματικά. Αλλά ο Τζεφ είναι πάνω από όλα μπίζνεσμαν.

Απέλυσε 300 άτομα από το newsroom. Εκλεισε τα αθλητικά και το τμήμα του βιβλίου. Εβαλε λουκέτο σε ανταποκριτικά γραφεία. Απέλυσε πολεμικούς ανταποκριτές τη στιγμή που έκαναν ρεπορτάζ στο πεδίο. Και έβγαλε μία ανακοίνωση με την οποία υποστηρίζει ότι κάνει συνολική επανεκκίνηση. Ανοησίες.

Διέλυσε το μαγαζί για τον Τραμπ και κατεδάφισε ένα προπύργιο φιλελεύθερης σκέψης και ελεύθερης δημοσιογραφίας. Σκότωσε την «Washington Post». Είναι εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας.

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ελέγχεται για υπεξαίρεση κονδυλίων. Και δηλώνει ότι δεν έχει να φοβηθεί κάτι, μιλάει για σκευωρία και συκοφάντες. Προσωπικά τον πιστεύω. Και περιμένω, όμως, να δείξει ποιοι είναι αυτοί που στήνουν σκευωρίες και συκοφαντούν τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ. Μόνο μη μας πει ότι τον κυνηγούν για τους αγώνες του, ναι;