Χαριστική βολή

Είναι τα δικά τους Τέμπη, δεν υπάρχει αμφιβολία. Μιλάμε για σύγκρουση τρένων στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή, με κύρια διαφορά ότι στο χθεσινό δυστύχημα στην Ισπανία, η σύγκρουση δεν ήταν μετωπική. Το ένα τρένο, που εξυπηρετούσε τοπική γραμμή, ήταν σταματημένο, ενώ το άλλο ερχόταν από τη Μαδρίτη και ήταν τρένο υψηλής ταχύτητας. Δεν ξέρω με πόση ταχύτητα ερχόταν, ίσως να μην το γνωρίζει κανείς ακόμη.

Αυτά τα τρένα, όμως, είναι κάτι τέρατα βάρους 300-400 τόνων και πάνε με ταχύτητα 250-300 χ.ώ. (Το επισημαίνω, γιατί, αν το γνωρίζεις αυτό προτού επιβιβαστείς σε ένα τέτοιο τρένο, το σκέφτεσαι

και δεύτερη φορά…). Η σύγκρουση ήταν σφοδρή, το τρένο που ερχόταν με ταχύτητα εκτροχίασε το σταματημένο και δύο βαγόνια του κατέληξαν στην τάφρο δίπλα από τις γραμμές. Δεκάδες οι νεκροί, πολύ περισσότεροι οι τραυματίες, αφού στα δύο τρένα επέβαιναν συνολικά περί τα 500 άτομα. Οι ίδιες εικόνες φρίκης που είδαμε στα Τέμπη. Η ευθύνη αποδίδεται και εδώ σε ανθρώπινο λάθος.

Διαφέρει, όμως, και το πλαίσιο των συνθηκών μέσα στις οποίες συνέβη το δυστύχημα. Εμείς, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, δεν έχουμε τρένο· έχουμε κάτι σαν τρένο, το οποίο δεν έχει σχέση με αυτά που χρησιμοποιούμε για τις μετακινήσεις μας όταν ταξιδεύουμε στο εξωτερικό. Οι Ισπανοί, όμως, έχουν και μάλιστα είναι περήφανοι για την ποιότητα των σιδηροδρόμων τους και των υπηρεσιών που προσφέρουν. Το δίκτυο τρένων υψηλής ταχύτητας που διαθέτει η χώρα τους θεωρείται το καλύτερο της Ευρώπης και είναι το πιο εκτεταμένο. Επιπροσθέτως, στην ίδια ακριβώς γραμμή, είχε γίνει σιδηροδρομικό δυστύχημα με 49 νεκρούς μόλις τον περασμένο Ιανουάριο. Η μακρά δημόσια συζήτηση που ακολούθησε έπεισε την κοινή γνώμη ότι είχαν ληφθεί όλα τα μέτρα ώστε να μην επαναληφθεί η «στραβή» – ο «τράκος», όπως είπε ο κυρ Βασίλης ο σταθμάρχης. Και ξαφνικά, συμβαίνει το χθεσινό. Συνέβη στην ίδια γραμμή με το δυστύχημα του Ιανουαρίου και, κατά πάσα πιθανότητα, με απολογισμό νεκρών βαρύτερο.

Επειτα και από αυτό, αναρωτιέμαι με τι μούτρα ο πρωθυπουργός Σάντσεθ θα ζητήσει από τους ψηφοφόρους να τον εμπιστευτούν ξανά, σε ένα μήνα από τώρα, όταν θα διεξαχθούν οι πρόωρες εκλογές – αν τελικά δεν μετατεθεί αργότερα η διεξαγωγή τους. Η έκρηξη του στεγαστικού, προ εβδομάδων, με πρωταγωνίστρια την ηρωική Μαρικάρμεν (μακαρίτισσα πλέον, αλλά αφού πρώτα είχε νικήσει), έριξε την αυλαία στην κυβέρνηση Σάντσεθ, καθώς τον υποχρέωσε να καταφύγει σε πρόωρες εκλογές. Το σιδηροδρομικό δυστύχημα ήταν η χαριστική βολή. Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε…

ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ

Το κατάπτυστο τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν ισχύει· σωστά; Σωστά. Ο,τι και να ορίζει είναι για τα πανηγύρια και γελάει ο κόσμος· σωστά; Σωστότατα! Το καταδικάζουν όλοι εκείνοι των οποίων η θέση έχει βάρος στο ζήτημα· σωστά; Εννοείται… Τότε, λοιπόν, γιατί εμείς πήγαμε και χωθήκαμε σφήνα μεταξύ των «κακών» Λίβυων, που συνεργάζονται με την Τουρκία, και των «καλών», που δεν συνεργάζονται ή, τέλος πάντων, εκείνη την εποχή δεν συνεργάζονταν με τους Τούρκους; Αν αυτή η ιστορία είναι ένα αστείο, τότε γιατί εμείς την πήραμε σοβαρά και πήγαμε να συμμετάσχουμε στη φάρσα;

Αυτό που οπωσδήποτε δεν μπορούμε να κάνουμε σε καμία θεωρία παιγνίων είναι να μπαίνουμε σε ένα παιχνίδι με τον σκοπό να κερδίσουμε, αλλά όταν χάνουμε να αρνούμαστε την ύπαρξή του εντελώς. Αυτή είναι, όμως, η επίσημη στάση που οφείλει να τηρεί κάθε συμπολιτευόμενος βουλευτής, αν θέλει να τα έχει καλά με την κυβέρνηση. Πρέπει, δηλαδή, να παίζει τον χαζό. Το είδαμε να συμβαίνει με την περίπτωση του Αγγελου Συρίγου, το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται με την περίπτωση του Δημήτρη Καιρίδη, ο οποίος επίσης είπε με το όνομά του αυτό που όλοι είδαν με τα μάτια τους.

Δεν είναι συμπτωματικό ότι και οι δύο είναι καθηγητές πανεπιστημίου και εξ αντικειμένου αρμόδιοι να κρίνουν. Η επίσημη θέση που απαιτεί από αυτούς το κόμμα τους (όλα καλά, δεν τρέχει τίποτα, σιγά μωρέ, ποιος ασχολείται κ.λπ.) δεν διαφέρει από την ταμπέλα που φόρεσαν κάποτε με τη βία οι αναρχικοί σε έναν συνάδελφό τους, για να τον διαπομπεύσουν. Είναι μια μορφή διαπόμπευσης και αυτή…