Χαμένη «Οδύσσεια»

Η «Οδύσσεια» του Νόλαν δεν είναι, απλώς, μία υπερπαραγωγή που θα μαζέψει τα δολάρια από τις κινηματογραφικές αίθουσες του πλανήτη. Είναι και μία τεράστια διαφήμιση της Ελλάδας, για την οποία δεν ξοδέψαμε ούτε σεντ. Ειδικά στην Ιθάκη καλό θα ήταν να παραγγείλουν ένα άγαλμα του σκηνοθέτη, να το βλέπουν του χρόνου οι τουρίστες όταν θα αναζητούν, εις μάτην, το παλάτι του Οδυσσέα.

Ολα αυτά είναι καλά. Φωτίζουν όμως ένα διαχρονικό εθνικό έλλειμμα: την αδυναμία μας να μετατρέψουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά σε σύγχρονη

διεθνή επιρροή. Αν γνωρίζαμε πώς να αξιοποιήσουμε αποτελεσματικά το brand που μας κληροδότησαν οι αρχαίοι πρόγονοι, τώρα θα έπρεπε να τρέχει μία διεθνής καμπάνια με αφορμή την «Οδύσσεια». Οχι μόνο με διαφημίσεις, που ούτως ή άλλως κοστίζουν, αλλά με θεματικές εκδηλώσεις, συνέδρια, συνεργασίες με πανεπιστήμια, ειδικές εκθέσεις και πολιτιστικές δράσεις σε μεγάλες πρωτεύουσες, παράλληλα με την πρεμιέρα της ταινίας.

Θα μου πείτε ότι γίνονται και σήμερα τέτοιες πρωτοβουλίες. Ναι, γίνονται. Σποραδικά όμως και χωρίς ενιαίο σχεδιασμό που να αξιοποιεί ευκαιρίες σαν κι αυτή. Η Νέα Ζηλανδία συνέδεσε το όνομά της με τον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών». Η Κροατία αξιοποίησε το «Game of Thrones». Εμείς που διαθέτουμε την κλασική αρχαιότητα, συμπεριφερόμαστε λες και το προϊόν δεν χρειάζεται κράχτη.

Μιλάμε για ένα πολιτιστικό κεφάλαιο στο οποίο, σε μεγάλο βαθμό, οφείλουμε την εθνική μας υπόσταση και τις δημόσιες σχέσεις της χώρας στο διάβα της Ιστορίας. Ομως δεν το συσκευάζουμε με το κατάλληλο περιτύλιγμα. Είναι να απορείς γιατί η Ελλάδα δεν αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους διεθνείς κόμβους κλασικών σπουδών. Γιατί δεν φιλοξενεί τα μεγαλύτερα συνέδρια φιλοσοφίας ή ένα διεθνές φεστιβάλ αρχαίου θεάτρου.

Τα ερείπια που μας άφησαν οι πρόγονοί μας έγιναν τα θεμέλια για τη δημιουργία και την επιβίωση αυτού του κράτους. Ωστόσο δεν χτίσαμε επάνω τους όσα έπρεπε. Ναι, κόβουμε εισιτήρια σε αρχαιολογικούς χώρους, πουλάμε σουβενίρ και αγαλματάκια made in China. Μέχρι εκεί.

Εχουμε τέτοια ευκαιρία και η δημόσια συζήτηση εγκλωβίστηκε στο αν η Ελένη είναι μαύρη και στο πόσο πιστά ακολουθεί ο Νόλαν τον Ομηρο. Η ματιά μας φτάνει μέχρι το κινηματογραφικό πανί.

Οχι στις νέες ταυτότητες

Στα τμήματα διαβατηρίων σχηματίζονται ουρές από συμπολίτες μας που θέλουν να αποφύγουν την έκδοση της νέας ταυτότητας. Δεν θέλουν να «τσιπαριστούν». Βέβαια και τα διαβατήρια έχουν ενσωματωμένο τσιπ, αλλά για κάποιο λόγο οι σχετικές σελίδες στο Facebook αποφεύγουν να το αναφέρουν. Είναι για γέλια ή για κλάματα; Θέλω να το σκεφτείτε πριν απαντήσετε. Γιατί στην αρχή και εγώ το αντιμετώπιζα με χάχανο. Ομως είναι για περισυλλογή. Οχι μόνο επειδή αυτοί οι άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας, ψηφίζουν, διαμορφώνουν και διατηρούν άποψη για τα τεκταινόμενα. Αλλά και επειδή οι ίδιοι, παγιδευμένοι από δεισιδαιμονίες, ζουν υπό ένα συνεχές σύνδρομο καταδίωξης. Οι σκιές στον τοίχο τους γίνονται τέρατα, οι σελίδες του ημερολογίου τους έχουν γυρίσει χρόνια πίσω. Φοβούνται έναν κόσμο που πιστεύουν ότι έχει οργανωθεί εναντίον τους. Ασφαλώς το πρόβλημα θα επανέλθει μπροστά τους όταν λήξει το διαβατήριο. Οχι. Μέχρι τότε ο πρώτος Καβαλάρης της Αποκάλυψης θα κατεβαίνει τη Βασιλίσσης Σοφίας.

Η εθνική μας τύχη

Η Ευρώπη έζησε αδιανόητες καταστάσεις λόγω του πρωτοφανούς καύσωνα. Πνίγηκαν άνθρωποι που βουτούσαν στα ποτάμια αναζητώντας λίγη δροσιά. Ετρεχαν στη βόρεια Ευρώπη να προμηθευτούν κλιματιστικά που είναι ακριβώς το ίδιο με το να αγοράζεις εκχιονιστικό στην Ιεράπετρα.

Και τώρα Ισπανία και Γαλλία καίγονται. Ενα μέτωπο, δύο χώρες. Και πάνω από 300.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. Και εμείς εδώ είμαστε με τα πόδια απλωμένα και πίνουμε φρέντο. Ο καύσωνας είχε διάρκεια δύο ημερών και μετά δρόσισε με τέτοια ένταση, λες και ήταν αποζημίωση για την ταλαιπωρία. Σοβαρές πυρκαγιές δεν έχουμε. Πού οφείλεται αυτή η εύνοια;

Στην τύχη, θα πείτε. Ισως και στο καλόπιασμα των θεών που είδαν την «Οδύσσεια» και θυμήθηκαν ότι μας έχουν παραμελήσει εσχάτως. Αλλιώς δεν εξηγείται.

Η star της ημέρας

Ελένη Διαβάτη. Αθλήτρια κωπηλασίας. Μαζί με τη Μιλένα Κοντού κέρδισαν χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κωπηλασίας. Και κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου ξεσπά σε λυγμούς. Οταν τα λόγια του εθνικού ύμνου δεν βγαίνουν από το στόμα αλλά από τα μάτια. Γιατί κάποιοι τον τραγουδούν και κάποιοι τον κλαίνε.