Χαλάλι του

15:47 5/6/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Στο πολύ ενδιαφέρον, διαφωτιστικό, και ενίοτε σπαρταριστό, βιβλίο του «Πατριδογνωσία» (εκδ. Μεταίχμιο), ο Τάσος Τέλλογλου υποστηρίζει ότι η πατρότητα της φράσης «Απαξ Κνίτης, πάντα Κνίτης» ανήκει στον Σταύρο Τσακυράκη. Δεν το ήξερα, ανέκαθεν θεωρούσα ότι η φράση αυτή υπήρχε κατά κάποιον τρόπο από πάντα, πριν ακόμη κι από την ίδρυση της ΚΝΕ. Και στο μυαλό μου είχε μια αρνητική χροιά, ότι δηλαδή όποιος έχει θητεύσει στην ΚΝΕ κρατάει πάντα έναν ιδεολογικό φανατισμό, μια αλλεργία στην

άλλη άποψη, μια αλαζονεία που απορρέει από τη βεβαιότητα της κατοχής της απόλυτης αλήθειας.

Ο Τάσος δεν το βλέπει έτσι. «Ακόμα και όταν έχεις διακόψει τον οργανωτικό δεσμό με ένα κόμμα σαν το ΚΚΕ», γράφει, «οι ιδέες, κάποιες πρακτικές και ένας μηχανικός τρόπος να παράγεις πολιτικά αποτελέσματα στη συμπεριφορά σου, συνεχίζοντας τη «θητεία» που έχεις τυπικά διακόψει, σε ακολουθούν για πολλά χρόνια, γίνονται μέρος της συγκρότησής σου». Η πολιτική αυτή ανάγνωση είναι πιθανότατα ακριβέστερη από την ψυχαναλυτική. Το αποδεικνύει ο ίδιος, ένας άνθρωπος ευαίσθητος, μεθοδικός, με ανοιχτούς ορίζοντες, που ξέρει να ακούει. Το αποδεικνύουν πολλοί ακόμη άπαξ Κνίτες. Εναν από τους επιφανέστερους, τον Παύλο Τσίμα, ανακηρύσσει απόψε επίτιμο διδάκτορα της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.

Εχουν δίκιο οι καθηγητές, είναι σπάνια περίπτωση ο Παύλος. Ανήκει στην ολιγομελή ομάδα των διανοούμενων δημοσιογράφων, των συναδέλφων δηλαδή που επιβάλλονται όχι με την άποψή τους, αλλά με την παιδεία και τη συγκρότησή τους. Στις συνεντεύξεις που παίρνει είναι ευγενής, σέβεται τον συνομιλητή του, δεν τον διακόπτει. Τα κείμενά του έχουν πάντα ενδιαφέρον καθώς, αντί του στόμφου και της εμπάθειας που χαρακτηρίζουν συχνά πολλούς από εμάς, εκείνος δίνει έμφαση στην ιστορική ματιά. Δεν θέλει να σε πείσει, θέλει να σου παρουσιάσει όλα τα στοιχεία για να αποφασίσεις μόνος σου. Δεν διστάζει στιγμή να αναγνωρίσει τα λάθη του. Διαθέτει επίσης ένα ζηλευτό προσόν: χιούμορ.

Μια κριτική που του έχει ασκηθεί είναι ότι «στρογγυλεύει». Ακόμη κι αν είναι έτσι, η εξήγηση έχει να κάνει με το δημοσιογραφικό του DNA, όχι με την ανάγκη του να ικανοποιήσει αυτόν που έχει απέναντί του ή, ακόμη χειρότερα, την «εξουσία». Και σίγουρα δεν υποδηλώνει έλλειψη πάθους: δείτε τον πώς συγκινείται στις εκπομπές του για τον Σαββόπουλο ή πώς χαίρεται σαν μικρό παιδί όταν μιλάει για τον Παναθηναϊκό.

Ισχυρίζομαι όμως ότι το μεγαλύτερο ταλέντο του είναι άλλο: πως όταν γύρω σου κυριαρχούν η ένταση, η πόλωση και η τοξικότητα, τα καθημερινά πράγματα δηλαδή που χαρακτηρίζουν το ελληνικό πολιτικό τοπίο, ξέρεις πως υπάρχει μια φωνή που μπορεί να σε κάνει να ξεφύγεις, να χαλαρώσεις και να σκεφτείς. Κι όταν σου ζητά έτσι να τη συγχωρήσεις επειδή μιλάει πάνω στην κιθάρα του Σαντάνα, κάτι που όπως λέει «σε άλλες χώρες συνιστά έγκλημα», σκέφτεσαι: χαλάλι σου dottore.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords