Μπορεί να χαρακτηρισθεί ιστορικό

Το παιχνίδι του Ιράν με τη Νέα Ζηλανδία είναι το πρώτο στο Mουντιάλ του 2026 που μπορεί να χαρακτηρισθεί ιστορικό. Τελείωσε με 2-2 αλλά ήταν σαν να είχε σενάριο – σαν να μην είχαμε να κάνουμε με ποδοσφαιρικό παιχνίδι, αλλά με κινηματογραφική ταινία.

Το Ιράν ξεκίνησε το παιχνίδι κόντρα στους Νεοζηλανδούς και οι παίκτες του διαπίστωσαν πως η πλειοψηφία των συμπατριωτών τους που βρέθηκαν στις εξέδρες του επιβλητικού γηπέδου του Λος Αντζελες, όχι μόνο δεν είχαν σκοπό να τους υποστηρίξουν αλλά τους

Πολλοί, αμερικανοί υπήκοοι πλέον, κουνούσαν τις σημαίες που υπήρχαν στο Ιράν στα χρόνια του Σάχη – σημαίες που η αμερικανική αστυνομία είχε ζητήσει να μην μπουν στο γήπεδο γιατί η επίδειξη πολιτικών πεποιθήσεων σε αυτά απαγορεύεται.

Το Ιράν βρέθηκε να χάνει με 1-0 μόλις στο 7′ από τους Νεοζηλανδούς που μπήκαν πιο δυνατά και γιατί είχαν και λιγότερες σκοτούρες στο μυαλό τους.

Αν σκεφτούμε πόσα προβλήματα οι παίκτες του Ιράν είχαν να αντιμετωπίσουν όλον αυτό τον καιρό θα έπρεπε να υπάρξει κατάρρευση. Αλλά το ποδόσφαιρο έχει τους δικούς του νόμους και κανόνες.

Το ματς ολοκληρώθηκε ισόπαλο με 2-2. Το Ιράν ισοφάρισε δυο φορές, τη δεύτερη στο 64ο λεπτό του αγώνα, δέκα λεπτά μετά τη στιγμή που βρέθηκε πίσω στο σκορ με 2-1 για δεύτερη φορά.

Το πιο σημαντικό όμως – και το αληθινά αξέχαστο για όποιον σαν εμένα έμεινε ξύπνιος στα άγρια χαράματα για να το παρακολουθήσει – είναι ότι το ματς ολοκληρώθηκε με το ουδέτερο κοινό του γηπέδου να φωνάζει «Ιράν Ιράν» εμψυχώνοντας τον Ταρέμι και τους συμπαίκτες του να πάρουν τη νίκη.

Οχι γιατί είναι «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας κ.λπ. κ.λπ.». Αλλά γιατί η εντός γηπέδου προσπάθειά τους ήταν αξιολάτρευτη.

Θέλω να θυμίσω τι έχει προηγηθεί αυτού του παιχνιδιού σε ό,τι έχει να κάνει όχι με τη χώρα που λέγεται Ιράν, αλλά με την εθνική της ομάδα.

Αφήνοντας στην άκρη το γεγονός ότι για μήνες οι παίκτες αυτοί ζούσαν με την αμφιβολία της παρουσίας τους στη διοργάνωση, υπογραμμίζω ότι παραμονή της έναρξης του τουρνουά απαγορεύτηκε στην ομάδα να μείνει στο προπονητικό κέντρο της Τουσόν, όπως προβλεπόταν, και οι διοργανωτές την εξόρισαν στην Τιχουάνα του Μεξικού.

Ο Ταρέμι είπε στο τέλος του ματς με τη Νέα Ζηλανδία ότι τα ταξίδια με αεροπλάνα είναι τεράστια και ότι η κόπωση είναι αφόρητη.

Στον πρόεδρο της ομοσπονδίας του Ιράν δεν δόθηκε βίζα, αλλά και η ίδια η ομάδα έχει απλά εξασφαλίσει άδεια παραμονής στις ΗΠΑ για μόλις 24 ώρες: μετά από κάθε ματς πρέπει όλοι να επιστρέφουν στο άψε σβήσε στο Μεξικό.

Δεν είναι μόνο τα καψώνια των ανθρώπων του Ντόναλντ Τραμπ το μοναδικό πρόβλημα αυτής της ομάδας. Ακόμα και η ίδια η σύστασή της επηρεάστηκε από πολλά που έχουν συμβεί στη χώρα τον τελευταίο χρόνο: ο καλύτερός της παίκτης, ο Σαρντάρ Αζμουν, αποκλείστηκε από την αποστολή γιατί είχε ταχθεί υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών, αλλά και υπέρ των διαδηλωτών φοιτητών τον περασμένο Ιανουάριο.

Οι παίκτες του Ιράν εμφανίστηκαν στις ΗΠΑ φορώντας υποχρεωτικά μπλουζάκια με τον αριθμό 68 για να θυμίσουν στους Αμερικανούς έναν βομβαρδισμό που στοίχισε τη ζωή σε 68 παιδιά που βρίσκονταν στο σχολείο τους.

Ισως οι παίκτες να το έκαναν και μόνοι τους. Αλλά το βέβαιο είναι πως ήταν υποχρεωμένοι από το καθεστώς των Αγιατολάχ να το πράξουν.

Το ότι μια τέτοια ομάδα, στρεσαρισμένη και απερίγραπτα πιεσμένη, ανάγκασε όλο το γήπεδο του Λος Αντζελες να τη χειροκροτήσει μετά το πρώτο της ματς στο Μουντιάλ είναι κατόρθωμα.

Και μαρτυρά και την ίδια τη δύναμη του ποδοσφαίρου.

Η εθνική ομάδα του Ιράν θα συνεχίσει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας στο Παγκόσμιο Κύπελλο ό,τι και να συμβεί μέχρι το Σάββατο, όταν και αναμένεται ο Τραμπ και η ηγεσία του Ιράν να υπογράψουν το MOU που θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για το τέλος (;) του πολέμου στον Κόλπο.

Αν προκύψει κάποια εμπλοκή της τελευταίας στιγμής, οι αμερικανοί διοργανωτές κάτι θα σκεφτούν για να δυσκολέψουν την παραμονή των Ιρανών στο μουντιάλ.

Αν η συμφωνία υπογραφεί, όλοι μα όλοι θα θέλουν για επικοινωνιακούς λόγους να βρεθούν αντιμέτωπες στην επόμενη φάση η Εθνική του Ιράν με αυτή των ΗΠΑ.

Φαντάζομαι ήδη τον Τραμπ, παρόντα στο γήπεδο, να κατεβαίνει για να σφίξει τα χέρια των ιρανών παικτών, δίπλα του τον πρόεδρο της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο να καμαρώνει για τη δύναμη του ποδοσφαίρου που ενώνει τους λαούς κ.λπ. κ.λπ.

Μια υπογραφή μιας συμφωνίας που δεν έχει να κάνει απολύτως τίποτα με το ποδόσφαιρο μπορεί να μετατρέψει ένα ματς που οι διοργανωτές δεν θα ήθελαν ποτέ (το ΗΠΑ – Ιράν θα ήταν ένα βάσανο κι όχι μόνο για την ανάγκη να υπάρξουν εξωπραγματικές συνθήκες ασφαλείας…) σε ένα ματς που όλοι όσοι ασχολούνται με τα διοργανωτικά του Μουντιάλ θα ονειρεύονται να προκύψει για να το παρουσιάσουν ως κάτι σαν θαύμα.

Θα προκύψει αυτό το ματς; Είναι δύσκολο να το πεις: οι Αμερικανοί πρέπει να κερδίσουν τον όμιλό τους και οι Ιρανοί να είναι τρίτοι στον δικό τους αλλά και μεταξύ των τρίτων που θα πάρουν την πρόκριση.

Κι αν πάντως το ματς προκύψει, θα είναι πάλι μια ωραία ποδοσφαιρική ιστορία και τίποτα πιο πολύ. Στο μουντιάλ του 1998 το Ιράν και οι ΗΠΑ είχαν και πάλι βρεθεί απέναντι σε νοκ άουτ παιχνίδι.

Το ματς εκείνο, που είχαν κερδίσει οι Ιρανοί, είχε αποκτήσει μυθικές διαστάσεις: το χρησιμοποιούσαν πολλοί διανοούμενοι εκείνης της εποχής ως ένα είδος απόδειξης για το πώς ο κόσμος έχει αλλάξει.

Θυμάμαι ακόμα ότι πολλοί έλεγαν πως στο μέλλον το Ιράν και οι ΗΠΑ θα ζουν με πάθος τις αναμετρήσεις των εθνικών τους ομάδων απλά εξαιτίας της ανάμνησης των μεταξύ τους διαφορών.

Θυμάμαι ακόμα ένα κομμάτι δημοσιευμένο στους «New York Times» που αποθέωνε τη δύναμη του ποδοσφαίρου (και του αθλητισμού γενικότερα) – ο αρθρογράφος ισχυριζόταν ότι το ποδόσφαιρο προσφέρει ένα είδος εκτόνωσης κάθε είδους πολιτικού πάθος και σημείωνε πως το γεγονός ότι οι δυο ομάδες μπορούν να συναντιόνται σε μεγάλες διοργανώσεις χωρίς αυτό να είναι πρόβλημα μαρτυρά την πρόοδο στις σχέσεις τους.

Τα διαβάζω τώρα, βλέπω την αγωνία του κόσμου για την υπογραφή της συμφωνίας του Τραμπ με το καθεστώς των Αγιατολάχ και γελάω πικρά…