Ατζέντες εκλογών

Ενα μεγάλο θέμα είναι με τι είδους ατζέντα θα πορευτούμε προς τις εκλογές. Για την ακρίβεια ποια θέματα θα αναδειχθούν από τις πολιτικές δυνάμεις και ποια θα κυριαρχήσουν καθοριστικά για την ψήφο των πολιτών. Παραδοσιακά το στερεοτυπικό πολιτικό ρεπορτάζ έλεγε πάντα ότι η τσέπη του κόσμου ήταν αυτή η οποία καθόριζε τις προθέσεις και άρα τις εκβάσεις. Σήμερα θα είχε νόημα και βάση αυτό αν αναμετρηθούν δύο μεγάλες κατηγορίες πολιτών. Εκείνοι οι

οποίοι βλέπουν τον εαυτό τους εντός των τειχών μιας οικονομικής ασφάλειας και εκείνοι που θεωρούν ότι η διαρκής ακρίβεια ή η στεγαστική κρίση τούς έχει ξετινάξει τα εισοδήματα. Κοινώς, αυτό είναι μία παραλλαγή του διλήμματος «σταθερότητα ή χάος».

Και εδώ το ερώτημα είναι αν αυτοί που θα προσέλθουν θα ψηφίσουν ενιαία μία πολιτική δύναμη ή αν η ψήφος τους θα μοιραστεί σε πολλές εκδοχές διαμαρτυρίας. Εδώ να σημειώσουμε με μία προγενέστερη κυβερνητική εμπειρία όπως εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ και παρότι η Συμφωνία των Πρεσπών δημιούργησε δυσφορία σε συγκεκριμένα γεωγραφικά και κοινωνικά στρώματα, εκείνο που τελικά επικαθόρισε την ήττα της Κουμουνδούρου και την απομάκρυνσή τους από το Μέγαρο Μαξίμου ήταν βασικά ο τρόπος που ο ΣΥΡΙΖΑ φορολόγησε συγκεκριμένα δυναμικά κοινωνικά κομμάτια. Μία άλλη εκδοχή λέει ότι ο δρόμος για τις κάλπες και τα επιχειρήματα των πολιτικών κομμάτων θα συναρτηθούν από θέματα όπως είναι τα θεσμικά.

Για παράδειγμα, η υπόθεση των υποκλοπών, το μείζον ζήτημα των Τεμπών και το πώς ακριβώς διερευνάται, αλλά και ζητήματα όπως η δικαιοσύνη ακόμα και ένα μέρος αυτό που λέμε εκλογές με επίκεντρο τα δικαιώματα. Το τελευταίο ανέκυψε με μία παράδοξη οδό μέσω μιας συνέντευξης της Μαρίας Καρυστιανού και μιας εν πολλοίς αμφισβητούμενης απάντησης την οποία έδωσε και η οποία πυροδότησε μια ασάφεια εκ μέρους της ως προς το ζήτημα – λυμένο προοδευτικά λόγω ΠΑΣΟΚ εδώ και χρόνια από τη Μεταπολίτευση – των αμβλώσεων. Θα πάει να ψηφίσει κάποιος βάσει αυτού, ή της ευθανασίας ή του Μεταναστευτικού ή του συμφώνου συμβίωσης ή του πολιτικού γάμου των ομοφύλων; Αυτό είναι ένα μετέωρο ερώτημα και προφανώς ανακινείται από δεξιούς κύκλους οι οποίοι λαμβάνουν υπόψη τους και έναν τραμπικό αέρα ο οποίος ενισχύει μία τέτοια ακριβώς ατζέντα.

Η στήλη για να επιχειρήσει να απαντήσει θα έλεγε ότι οι επόμενες εκλογές θα απαντηθούν ως ένας συγκερασμός ερωτημάτων που θα θέσει ο μέσος πολίτης. Από τη μία για την καθημερινότητά του. Από την άλλη για τη θέση της χώρας μέσα στο νέο πολιτικό, γεωγραφικό και γεωπολιτικό τοπίο. Η πολιτική δύναμη που θα απαντήσει πειστικότερα σε αυτά θα είναι και εκείνη που θα είναι πιο κοντά όχι απλώς στο να κυβερνήσει, αλλά και να διαμορφώσει όρους μακράς ηγεμονίας.

Αυτός, Αυτή, Αυτό: Ερωτήματα

Από σήμερα ξεκινάει το συνέδριο της Νέας Αριστεράς. Υπαρξιακού χαρακτήρα θα λέγαμε και δεν θα ήταν υπερβολή. Το πιο επιεικές που μπορεί να πει κάποιος είναι ότι είναι χώρος σε αναμονή και αυτό λόγω των ευρύτερων διεργασιών. Το πρόσωπο προφανώς κεντρικά που θα απασχολήσει είναι ο Αλέξης Χαρίτσης. Η στρατηγική του λαϊκού μετώπου φάνηκε πως δεν προωθήθηκε και όχι με ευθύνη του. Αξιοπρεπώς παρέμεινε στη θέση του και πάλεψε – παλεύει προγραμματικά για τις αρχές του. Τώρα όμως θα κληθεί και αυτός να αποφασίσει. Πού θα πάει και τι θα αφήσει.

#Hashtag: Διατροφή

Μετέωρη και ευτυχώς μένει η συμφωνία ΕΕ – Mercosur επειδή ακριβώς παραπέμπεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Εξαρχής προβληματική και στην υφή και στον χαρακτήρα της αλλά και ως προς την ψήφισή της, αφού παρακάμφθηκε η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών δυνάμεων, γεννούσε και γεννά ερωτήματα ως προς τη νέα διατροφική ποιότητα αλλά και ως προς τον τρόπο που θα εξελιχθεί. Ακούσαμε κυβερνώντες με έναν ολίγον τι θολό τρόπο να λένε ότι δεν θα υπάρχει πρόβλημα αφού οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι τέτοιοι που θα μπορούν να τσεκάρουν και να πιστοποιούν τα προϊόντα που θα έρχονται από τη Λατινική Αμερική. Να θυμίσουμε ότι είναι η ίδια κυβέρνηση που δεν μπόρεσε να ελέγξει υποτίθεται τον ΟΠΕΚΕΠΕ.