Απόλυτες αλήθειες

Τόσα χρόνια ζω σε αυτήν τη χώρα, τέτοιο πράγμα δεν ξαναθυμάμαι. Τόσο μίσος, τόση τοξικότητα, τόση κακία, τόση χολή δεν κυκλοφορούσε ποτέ εκεί έξω. Οπου «εκεί έξω» το Διαδίκτυο. Θα πει κάποιος, ότι το Διαδίκτυο δεν είναι η πραγματική ζωή. Κι εγώ θα του πω ότι λάθος κάνει.

Αυτοί δηλαδή που κάτω από ανάρτηση γνωστής δημοσιογράφου με στιγμιότυπο από τη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο γράφουν «Τι λες μωρή μούμια» και «Ντροπή σου ξεφτιλισμένη, σκατόψυχη», στην αναλογική τους ζωή είναι ήρεμοι, πράοι και ευγενικοί; Δεν έχουν προβληματικές συμπεριφορές; Ή αυτός που ρωτάει γνωστό στιχουργό που παραβρέθηκε

στη δεξίωση «Εσένα ως τι σε καλέσανε;», δεν συμπεριφέρεται με προσβλητικό τρόπο και στην καθημερινότητά του; Αυτή που παρομοιάζει γνωστή και ευειδή ηθοποιό με «μαϊμού του Φαραώ», τι αρχές περί σεβασμού να έχει άραγε μεταδώσει στα παιδιά της;

Γίνεται η αποτέφρωση, όπως ήταν η επιθυμία του, του Αλέξη Σταμάτη στη Ριτσώνα. Κάποιος γράφει ένα πολύ διακριτικό κείμενο για τον σπαραγμό της μητέρας του Μπέτυς Αρβανίτη. Και στα σχόλια βρίζουν μια γυναίκα που έχασε το παιδί της επειδή δεν του έκανε θρησκευτική κηδεία. «Ηθοποιοί του ’50 και του ’60 πού τα έμαθαν τα αποτεφρωτήρια; Δεν λυπάμαι κανέναν που καίγεται».

Ανάρτηση με θετικά σχόλια για την «Οδύσσεια» του Νόλαν; Από κάτω ένας οχετός περί προδοσίας του ελληνικού ιδεώδους και εθνικού ξεπουλήματος. Και, για να είμαι δίκαιη, έχεις ένσταση για την επιλογή μιας μαύρης ηθοποιού στον ρόλο της Ωραίας Ελένης; Είσαι κουτόβλαχος, αμόρφωτος, μίζερος, ελληναράς χαμηλοκώλης. Για να μη θυμηθώ την περίπτωση του Αθερίδη που, με αφορμή τις ευχαριστίες του στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, δόθηκε, από «τοίχο» μάλιστα γνωστής βουλευτού, σύνθημα να μην ξαναβρεί ποτέ δουλειά, να πεθάνει μόνος, φτωχός και ξεχασμένος.

Γίνεται η επίθεση στο Pride του Βερολίνου, δημοσιεύεται φωτογραφία του καγκελάριου Μερτς σε επιμνημόσυνη δέηση και δίπλα η σημαία της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας; Ακολουθούν χυδαία σχόλια για τους «ανώμαλους» που διαφθείρουν την κοινωνία, που θα έπρεπε να ζουν απομονωμένοι με το κεφάλι κάτω και, αντ’ αυτού, παρελαύνουν κιόλας. Είμαστε βαθιά νυχτωμένοι, λοιπόν, αν πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι που εκφράζονται έτσι στο Διαδίκτυο είναι ψύχραιμοι, μετριοπαθείς και «ακίνδυνοι» στην κανονική ζωή.

Εκεί, ωστόσο, που σπάσαμε τα κοντέρ της τοξικότητας και της υποκρισίας ήταν στην περίπτωση της δολοφονίας του δικηγόρου. Να τη λες, υποτίθεται, σε όσους δεν σκέφτονται τις κόρες του και να ποστάρεις γκρο πλαν τη φωτογραφία του. Από τη μια οι ομοφοβικοί που δεν αισχύνονται να γράψουν ότι καλά έπαθε, αφού είχε αυτόν τον σεξουαλικό προσανατολισμό, ότι έτσι πρέπει σε «αυτούς». Και από την άλλη ένα σηκωμένο δάχτυλο ακτιβισμού που θέλει να… βάλει τάξη. Που ψέγει το θύμα για την επιλογή του να ζει διπλή ζωή και που καταλήγει να τον κατηγορεί ως σεξιστή και να του αποδίδει ολοστρόγγυλη την ευθύνη για τον θάνατό του.

Από πού ξεμπούκαρε αυτή η χυδαιότητα; Από την πεποίθηση όλο και περισσοτέρων ότι κατέχουν την αδιαπραγμάτευτη και μοναδική αλήθεια. Και από πού πηγάζει αυτή η πεποίθηση; Θυμίστε μου ποιοι έλεγαν ότι όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας;

Μια μήνυση

Σαν σήμερα, το 1975, ξεκίνησε στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού η δίκη της χούντας. Που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μπορεί και να μη γινόταν αν, ύστερα από μια νυχτερινή σκέψη, δεν έκανε μήνυση για εσχάτη προδοσία στους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος. Τις πρώτες εβδομάδες μετά τη Μεταπολίτευση και, λόγω ίσως της αναμπουμπούλας που επικρατούσε εξαιτίας της εισβολής, οι χουντικοί ήταν ελεύθεροι. Και το πολιτικό προσωπικό δεν ήξερε αν διατηρούσαν τα «πλοκάμια» τους στον στρατό.

Ακολούθησαν μηνύσεις και από άλλους, αλλά θα πρέπει να πιστώσουμε στον Λυκουρέζο ότι εκείνος ήταν ο πρώτος. Απέφυγε μάλιστα να συμπεριλάβει την κατηγορία της στάσης, φοβούμενος ότι η υπόθεση θα εκδικαστεί από στρατοδικείο.