Απεργίες πείνας

Τώρα που τελείωσε η απεργία πείνας (πιο σωστά, αυτό που αποκαλούσε απεργία πείνας και το οποίο κράτησε περίπου 130 ημέρες) του Αριστοτέλη Χαντζή, καταληψία στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ας δούμε την πολιτική χρήση αυτής της ωμής στάσης απέναντι στο κράτος από την Αριστερά, τον ελληνικό μπαχαλάδικο αναρχισμό και γενικότερα τον προοδευτισμό· μιας στάσης που θεωρούμε ότι νομιμοποιεί όλα τα αιτήματα, αφενός επειδή η ανθρώπινη ζωή είναι πολύ

ψηλά στις αξίες μας, αφετέρου επειδή η απώλεια μιας ζωής θα έδινε στα όποια κινήματα ένα ηθικού τύπου κίνητρο καταστροφής, αφού ο ενδεχόμενος νεκρός θα μπορούσε να θεωρηθεί μάρτυρας ενός – ασφαλώς προοδευτικού – αγώνα.

Η απεργία πείνας είναι πολιτική διά της απειλής του θανάτου – κι όσοι τη μετέρχονται είναι αποφασισμένοι. Πιο διάσημος απεργός πείνας ήταν το 1981 ο Μπόμπι Σαντς, εθνικιστής Ιρλανδός από το Μπέλφαστ, μέλος του IRA, του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού, που είχε στόχο την ανεξαρτητοποίηση της Ιρλανδίας από τη Βρετανία. Ο φυλακισμένος Σαντς και μαζί του πολλοί ομοϊδεάτες του διεκδίκησαν να επιστρέψει ο χαρακτηρισμός της ιδιότητας του πολιτικού κρατουμένου, που τους είχε αφαιρεθεί, επιδιώκοντας παράλληλα τη διεθνή προσοχή. Ο Μπόμπι Σαντς, τελικά, πέθανε έπειτα από 66 μέρες απεργίας – και μαζί του ακόμα 9 ομοϊδεάτες του. Προφανώς, ακολούθησαν ταραχές, που συνάντησαν ένα αποφασισμένο, υπό τη Μάργκαρετ Θάτσερ, κράτος.

Στην Ελλάδα, οι απόπειρες εκβιασμού του κράτους μέσω κάποιας πάντα αριστερής απεργίας πείνας είχαν ανέκαθεν ένα γκροτέσκο στοιχείο. Υπήρχε και μια απόπειρα-φαρσοκωμωδία, η περίφημη απεργία πείνας του Ιωάννη Μιχελογιαννάκη το 2014, ο οποίος, τις δύο μέρες που κράτησε, πήγαινε για καφέ και συνελήφθη να τρώει παξιμάδια.

Ο επόμενος στη σειρά που έκανε απεργία πείνας, διεκδικώντας να μεταφερθεί σε φυλακή της αρεσκείας του, ήταν ο πολλαπλά ισοβίτης Δημήτρης Κουφοντίνας, ο σίριαλ κίλερ της 17 Νοέμβρη. Η απεργία κηρύχτηκε τον Ιανουάριο του 2021, ήταν καλά οργανωμένη επικοινωνιακά από ένα δίκτυο οπαδών της δράσης του και των συμβολισμών ενός διαρκούς (ένοπλου) αγώνα κατά του «συστήματος» και στόχο είχε, μέσω της συγκίνησης με όμηρο τη ζωή του καταδικασμένου σίριαλ κίλερ, τον εκβιασμό του κράτους και της κοινωνίας ουσιαστικά από όλη την Αριστερά που επένδυσε σε εκείνη την κινητοποίηση, από το οποίο διεκδικήθηκε η υποχώρησή του. Τελικά, το κράτος δεν υποχώρησε – και ο Κουφοντίνας διέκοψε την απεργία, υποχρεώνοντας το κίνημα υποστηρικτών του σε ήττα. Μια ζοφερή ήττα για τσάμπα αγωνιστές.

Η τελευταία πολυσυζητημένη απεργία πείνας ήταν του Πάνου Ρούτσι, πατέρα νεκρού νέου στο δυστύχημα των Τεμπών, που θεωρήθηκε πολιτικά υποκινούμενη και η αρχική δραματικότητά της ξεφούσκωσε όταν, ενώ ικανοποιήθηκε δικαστικά το αίτημα του απεργού για εκταφή του γιου του, εκείνος δεν εκτέλεσε τη δικαστική απόφαση. Ηταν η τελευταία πράξη του κινήματος των συναισθημάτων για τα Τέμπη, που εξέπεσε αφότου η Μαρία Καρυστιανού, το κεντρικό σύμβολό του, έγινε κομματάρχισσα.

Το ότι ο απεργός Χαντζής δεν είχε τελικά σκοπό να γίνει μάρτυρας, πρέπει να έθλιψε πολύ κόσμο, επειδή τους στέρησε το κίνητρο μιας «δίκαιης Αγανάκτησης» – ιδίως τους καταληψίες των Προσφυγικών, τους ακτιβιστές των μπάχαλων ή τους ιδεολόγους που διατηρούν το κοινωνικό στάτους των ισχυρών οικογενειών τους ή της δημόσιας αποδοχής τους.

Μπορεί όμως, έστω και έτσι, ο τέως απεργός πείνας να λειτουργήσει ως σύμβολο: σύμβολο των κορόιδων τα οποία θα θυσιαστούν για να δικαιολογείται η επαναστατική γυμναστική των μελών των κινημάτων του αντισυστημισμού, της συγκίνησης, της ανατροπής ή του μπάχαλου. Πολύ μπάχαλο.

Ο αναγκαίος κερατάς

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, βουλευτής Ηλείας της ΝΔ, θα μείνει στην ιστορία για λίγα πράγματα. Από τη σύγκρουσή του με τον Θόδωρο Πάγκαλο, τον οποίο είχε νικήσει σε δημοτικές εκλογές, μολονότι εκείνος τον είχε αποκαλέσει κύριο Τίποτα· για την πομπώδη δημαρχία του, που όμως δεν άφησε πολλά πράγματα – κυρίως τα μεταλλικά παραπετάσματα στα στενά πεζοδρόμια και πολλά δημόσια αγάλματα στα οποία μεγαλύτερη σημασία είχε η επιγραφή υπό ποίον δήμαρχο θεμελιώθηκαν παρά η αισθητική τους στον χώρο· και για την επίσημη λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου, σε ένα μεταθουκυδιδικό ντελίριο. Διετέλεσε ακόμα υπουργός Εξωτερικών, επίτροπος της ΕΕ και ευρωβουλευτής. Με την τελευταία ιδιότητα, η Δικαιοσύνη τον εμπλέκει στην υπόθεση με τις χρηματοδοτήσεις του Κατάρ, που έπληξε κυρίως την Εύα Καϊλή και τις προάλλες έφτασε και σ’ αυτόν.

Η διερεύνηση της υπόθεσης είναι στα χέρια των βελγικών αρχών. Οταν όμως ερωτήθηκε δημοσιογραφικά γι’ αυτή, οργισμένος είπε ότι δεν θα απολογηθεί «σε κανέναν κερατά». Κι όμως· είναι υποχρέωσή του, και ως πολίτης και ως ευρωπαίος πολιτικός, να προσέλθει στις Αρχές που τον καλούν (τον αναγκαίο κερατά) και να προσπαθήσει να καταρρίψει τις κατηγορίες που του προσάπτουν. Ακόμα κι αν αισθάνεται αδικημένος, ας διεκδικήσει το δίκιο του. Ετσι κάνουμε όλοι· γιατί οι υποχρεώσεις μας στο κράτος δικαίου δεν είναι πόζα, αλλά ουσία.