Απέφυγαν δύο μεγάλες παγίδες

Το χθεσινό βράδυ είχε σίγουρα στο Παγκόσμιο Κύπελλο κάποιο δράμα – κι όχι ένα. ‘Η θα έχουμε χάσει τη Βραζιλία ή τον Χάαλαντ, μια ατραξιόν. ‘Η θα έχουμε χάσει τους Αγγλους ή οι γηπεδούχοι Μεξικάνοι θα έχουν πλαντάξει στο κλάμα. Ενώ τα περίμενα τα ματς αυτά σκεφτόμουν πως αν το εφετινό Μουντιάλ είναι σπουδαίο είναι γιατί τα μεγάλα δράματα ακόμα αργούν. Για τη Γερμανία δεν έκλαψαν ούτε οι Γερμανοί: Οι πιο πολλοί μπορεί και να χαίρονται αφού η αποτυχία της Εθνικής τους τους φέρνει στον πάγκο της τον Γιούργκεν Κλοπ, δηλαδή μια σοβαρή

Η Ολλανδία δεν ήταν μεταξύ των φαβορί κι ο αποκλεισμός από το Μαρόκο δεν ήταν ούτε καν έκπληξη. Το μόνο που πραγματικά ζόρισε τους Ολλανδούς είναι τα πανηγύρια της πολυάριθμης κοινότητας των Μαροκινών στην Ολλανδία: Στο Άμστερνταμ και στο Ρότερνταμ πάνω από 400 χιλιάδες μετανάστες έκαναν την νύχτα μέρα. Ο Μόντριτς έφυγε με την Κροατία του με τιμές: Στα 40 του έδωσε στο ματς με την Πορτογαλία τα πάντα – δεν υπήρξε λόγος για δάκρυα. Δάκρυα θα είχαμε χθες αργά το βράδυ. Και σήμερα. Γιατί οι Ισπανοί αντιμετωπίζουν την Πορτογαλία νωρίς νωρίς. Και δεν γίνεται να προκριθούν και οι δύο.

Ενώ οι Ισπανοί βελτιώνονται από ματς σε ματς (η τελευταία εμφάνισή τους και η άνετη νίκη τους κόντρα στην Αυστρία ήταν η καλύτερή τους στο τουρνουά) οι Πορτογάλοι μιλάνε πάλι – για τι άλλο – για τον Ρονάλντο. Στο ματς με την Κροατία ο κόουτς Μαρτίνεθ βρήκε το κουράγιο να τον βγάλει από το γήπεδο κι ο αντικαταστάτης του Ράμος πέτυχε το γκολ της πρόκρισης. Αλλά όπως συνήθως συμβαίνει με τον Κριστιάνο οι συζητήσεις περιπλέκονται γιατί εκτός από το αποτέλεσμα υπάρχουν και τα δεδομένα που το συνοδεύουν.

Στο ματς με την Κροατία ο ίδιος όσο αγωνίστηκε ήταν καλός. Και η Πορτογαλία, μολονότι κέρδισε, δεν ήταν καλύτερη μετά την αντικατάστασή του. Απλά τυχερή ήταν. Και γιατί βρήκε ένα γκολ στις καθυστερήσεις κόντρα στη ροή του ματς και γιατί το VAR ακύρωσε το γκολ της ισοφάρισης της Κροατίας που πέτυχε ο Γκβάρντιολ ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν από το τέλος του ματς. Η συνέπεια όλων αυτών είναι να έχουν κατά κάποιο τρόπο δίκαιο και οι δύο παρατάξεις.

Αυτοί που είναι υποστηρικτές του φωνάζουν πως φαίνεται ότι η ομάδα τον χρειάζεται: οι συμπαίκτες του τον σέβονται και δεν έχουν υπάρξει σχόλια που θα μπορούσαν να προκαλέσουν κάποια διαμάχη. Τονίζουν επίσης ότι ο Ρονάλντο δεν έχει χάσει το μαγικό του άγγιγμα. Κόντρα στην Κροατία σκόραρε με πέναλτι, εκτελώντας το πολύ κεντρικά, α λα Πανένκα: το έκανε σε μια στιγμή που χρειαζόταν τεράστια ψυχραιμία καθώς ένα χαμένο πέναλτι αρκούσε για να μουτζουρώσει είκοσι τρία χρόνια λάμψης.

Υπενθυμίζουν επίσης ότι πριν από το πέναλτι είχε σκοράρει: μπορεί το γκολ να ακυρώθηκε ως οφσάιντ, αλλά η ενέργειά του για να νικήσει τον τερματοφύλακα ήταν εξαιρετική. Οι υποστηρικτές του Ρονάλντο επισημαίνουν ότι παραμένει ηγέτης, και ότι ο κίνδυνος, αν δεν ξεκινήσει, είναι ότι οι συμπαίκτες του θα χάσουν το σημείο αναφοράς τους. Ζητάνε μάλιστα να ξεκινήσει δίπλα του ένας επιθετικός όπως ο Ράμος για να τον βοηθήσει να παίξει πιο ελεύθερα όπως κάποτε στη Ρεάλ Μαδρίτης όταν είχε τον Μπενζεμά δίπλα του.

Από την άλλη, όσοι δεν θέλουν τον Ρονάλντο στην αρχική ενδεκάδα στέκονται στο προφανές: η παρουσία του, λένε, φρενάρει την ομάδα. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οι συμπαίκτες του πρέπει να τον αναζητήσουν κι αυτό κάνει το παιχνίδι προβλέψιμο. Τονίζουν επίσης ότι η χρησιμότητά του στο ματς με τους Ισπανούς είναι η μικρότερη που θα έχει στο Μουντιάλ γιατί οι Ισπανοί αμύνονται κρατώντας την μπάλα: ο Ρονάλντο ισχυρίζονται δεν μπορεί να πρεσάρει τους Κουμπάρσι και Λαπόρτ – ο Ράμος ως νεότερος μπορεί να το κάνει.

Σκεφτόμουν ότι η λογική λέει πως η Ισπανία θα πρέπει να αποκλείσει την Πορτογαλία ακριβώς γιατί ως ομάδα δεν πάσχει από μια τέτοια ψυχοπάθεια: ο κόουτς Ντε λα Φουέντε χρειάζεται απλά να προετοιμάσει το ματς κι όχι να δείξει με τις επιλογές του ποια θέση παίρνει ανάμεσα σε δυο σκληρά ιδεολογικά στρατόπεδα. Από την άλλη πιστεύω πως όλος αυτός ο προβληματισμός των Πορτογάλων ίσως να γίνει λόγος να δούμε το πρώτο αληθινά καλό τους παιχνίδι: η διαμάχη για τον Ρονάλντο τους κρατάει ζωντανούς. Και ίσως σταθεί λόγος να καταθέσουν και λίγη ένταση.

Η κατάθεση έντασης (εκτός από τους μεγάλους παίκτες και τα κέφια τους) είναι η δύναμη που κινεί τα πάντα στο Μουντιάλ – κυρίως γιατί δεν είναι δεδομένη. Τις προηγούμενες μέρες παραλίγο να μπλέξουν πολύ περισσότερο από όσο έμπλεξαν η Αργεντινή και η Γαλλία ακριβώς γιατί το παιχνίδι τους δεν είχε ένταση. Το Πράσινο Ακρωτήρι τρέχοντας και πιέζοντας την παγκόσμια πρωταθλήτρια οδήγησε το ματς στην παράταση: οι καλές εκτελέσεις κόρνερ του Μέσι (οι στατικές φάσεις δηλαδή) έσωσαν την Αργεντινή που δεν έτρεχε. Η δε Γαλλία χρειάστηκε μια έμπνευση του κόουτς Ντεσάν για να λυγίσει την Παραγουάη που έπαιζε μόνο άμυνα αλλά με την ψυχή της: η είσοδος του Ντουέ αντί του Μπαρκολά άλλαξε το ματς – ο μικρός κέρδισε και το πέναλτι με το οποίο ο Εμπαπέ έκανε το τελικό 1-0.

Γιατί οι δυο φιναλίστ του Μουντιάλ του Κατάρ δεν μπορούσαν να αλλάξουν ταχύτητα; Εκτός όλων των άλλων παίζουν ρόλο και οι κλιματολογικές συνθήκες και οι γενικότερες συνθήκες διεξαγωγής των παιχνιδιών. Η Αργεντινή με το Πράσινο Ακρωτήρι αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην υγρασία του Μαϊάμι – ίσως και να υποτίμησε λίγο τους Αφρικανούς. Η Γαλλία έπαιξε στη Φιλαδέλφεια σε συνθήκες μη ποδοσφαιρικές. Στις 5 το απόγευμα που άρχισε το ματς με την Παραγουάη το θερμόμετρο έδειχνε 41 βαθμούς Κελσίου (που έγιναν 45 κατά τη διάρκεια του ματς): η ζέστη ήταν όντως ανυπόφορη. Το τουρνουά αυτό έχει κι άλλες παγίδες: η Γαλλία και η Αργεντινή γλίτωσαν από δύο μεγάλες αλλά θα βρουν κι άλλες μπροστά τους. Το λέω γιατί και οι δύο θεωρούνται φαβορί για την κατάκτηση του τουρνουά…