Απάντηση

17:01 24/6/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Το Μάντσεστερ είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη πόλη του Ηνωμένου Βασιλείου – ο ρυθμός ανάπτυξης εκεί είναι κάτι παραπάνω από διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο. Οπότε, στο βιογραφικό του Αντι Μπέρναμ δεν ξεχωρίζει μόνο η σαρωτική επικράτησή του έναντι των λαϊκιστών της Ακροδεξιάς στην εκλογική του περιφέρεια τις προάλλες (οι Εργατικοί έγραψαν 55%, το Reform 35% και το ακροδεξιό Restore 7%, σε μια αναμέτρηση όπου η συμμετοχή ανέβηκε 6 μονάδες από τις τελευταίες εθνικές εκλογές).

Υποστηρικτές του λένε πως μπορεί

να αναμειγνύει σοσιαλδημοκρατικές ιδέες με πολιτικές, φιλικές προς τις επιχειρήσεις. Αναλυτές τον παρουσιάζουν ως εξέχοντα εκπρόσωπο του μαντσεστερισμού, της σχολής πολιτικών που ζητά μεταφορά εξουσιών από το Λονδίνο στις υπόλοιπες βρετανικές πόλεις και πιο παρεμβατικό κράτος. Το κόμμα του (όχι όλο, βέβαια) ελπίζει ότι θα του ρετουσάρει το προφίλ, κι άρα θα το βοηθήσει να κερδίσει τον Φάρατζ, που το απειλεί σχεδόν παντού (οι υπεραισιόδοξοι τον φαντάζονται ήδη σαν τον «φονιά του Reform»).

Εχει τα φόντα, υποστηρίζουν ορισμένοι, να γεφυρώσει τις διαφορές της «δεξιάς» και της «αριστερής» του πτέρυγας – αν και δεν λείπουν οι μομφές για την ευκολία με την οποία μετακινείται από τη μια θέση στην άλλη. Είναι όμως, ο «βασιλιάς του Βορρά» η απάντηση σε κάθε πρόβλημα των Εργατικών;

Δουλειά

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι τελευταίοι δεν ενσαρκώνονται αποκλειστικά από τον Nacho Nigel (όπως είναι το παρατσούκλι που του έχουν δώσει όσοι πιστεύουν ότι ο Nigel Always Chickens Out). Ανταγωνιστές τους δεν είναι μόνο οι ακροδεξιοί εκφραστές του ποπουλισμού. Είναι κι οι Πράσινοι, οι οποίοι έχουν πλέον μεγαλύτερη διείσδυση σε φιλελεύθερους ψηφοφόρους και βρετανούς μουσουλμάνους των αστικών κέντρων.

Είναι και τα εθνικιστικά κόμματα σε Σκωτία και Ουαλία, τα οποία τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας των δύο περιοχών. Το Brexit δεν έβγαλε μόνο τη χώρα από την ΕΕ. Εβγαλε κι έναν από τους πιο στέρεους δικομματισμούς του πλανήτη – τον βρετανικό – από τη ζώνη ασφαλείας του. Τα τελευταία δέκα χρόνια οι πρωθυπουργοί φαίνεται να ετοιμάζονται για την έξοδό τους, αμέσως μόλις φτάνουν στο νούμερο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, είτε είναι Τόρις είτε Εργατικοί. Μαζί τους συνήθως αλλάζουν κι οι υπουργοί.

Το αποτέλεσμα είναι να καθυστερεί η ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών που θα λύσουν τα προβλήματα της καθημερινότητας κι η Μεγάλη Βρετανία να μοιάζει ακυβέρνητη στα μάτια των πολιτών της. Ετσι, οι ντουντούκες του λαϊκισμού βρίσκουν ανοιχτά αφτιά, για να φωνάξουν κατά του κατεστημένου. Τα λεγόμενα συστημικά κόμματα έχουν μερίδιο ευθύνης για τον φαύλο κύκλο τους: αντί να επικεντρωθούν στη δουλειά, ασχολούνται συνέχεια με την εικόνα τους.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords