Απαγορευμένος καρπός

Ιόνιο πέλαγος, ομορφιά, γλύκα, ραχάτι, καμιά ζήλια για του Αιγαίου τα μπλουζ! Εδώ κινούνται σε πιο λάτιν ρυθμούς, λόγω της γειτνίασης με την Ιταλία.

Επτά τα κύρια νησιά μας και πανάρχαια η ιστορία τους, όπως και το καμάρι για τις δαντελένιες ακτές τους. Καθώς περιδιάβαινα τα πλακόστρωτα ενός απ’ αυτά – ας το βαφτίσουμε Κίρκη – προσπαθούσα να καταλάβω αν βρίσκομαι σε ελληνικό έδαφος ή έχει γίνει κάποια εισβολή την οποία για κάποιο λόγο έχασα.

Στα καλντερίμια λοιπόν, στα εστιατόρια, στις παραλίες, στα μηχανήματα των τραπεζών, παντού τέλος πάντων, δεν ακουγόταν καμιά ελληνική φωνή, πράγμα απολύτως σπάνιο! Οι Ελληνες φτάνουν μέχρι και τους πάγους των Εσκιμώων! Τι στο καλό, αιχμαλωτίστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν; Ολοι ξένοι, όλοι όμως!

Χρειάστηκε λίγος μόνο χρόνος για να λυθεί το μυστήριο! Ο λόγος λοιπόν ένας και μοναδικός: οικονομική εκτέλεση με σφαίρες στο ψαχνό! Για να κοιμηθεί ένα ζευγάρι, χρειάζεται τουλάχιστον εκατόν ογδόντα ευρώ τη βραδιά κι αυτή είναι μία από τις καλές τιμές!

Εκατόν ογδόντα ευρώ σημαίνει χίλια διακόσια εξήντα ευρώ για μόλις μία εβδομάδα! Μόνο για ύπνο έτσι; Εχουν προηγηθεί οι βενζίνες και τα ναύλα του πλοίου για να φτάσει κανείς στον προορισμό του, μαζί με τα υπόλοιπα βαπορίσια, την πρώτη σφαλιάρα.

Σφαλιάρα νούμερο δύο. Τα περισσότερα εστιατόρια απευθύνονται στην πραγματικότητα στους σκαφάτους με τα μεγάλα πορτοφόλια, αυτούς που αδιαφορούν παντελώς για τις τιμές. Οταν έρχονται με τα πλωτά τους παλάτια, τι τους νοιάζει πόσο θα πληρώσουν; Ενας «κανονικός άνθρωπος» νιώθει ότι αν καθίσει εκεί, θα πρέπει να δώσει τμήμα από το νεφρό του! Πόσες φορές θα τη βγάλει κανείς με σουβλάκια;

Σφαλιάρα νούμερο τρία. Για να προσεγγίσει κανείς σε μια ομπρέλα οργανωμένης παραλίας, ξεκινάει από τριάντα ευρώ. Αν καθίσει και τις επτά μέρες της παραμονής του, θέλει διακόσια δέκα ευρώ. Κι αν βάλει και τον καφέ στην ξαπλώστρα, θέλει άλλα εβδομήντα ευρώ, άρα φτάνουμε τα διακόσια ογδόντα.

Εδώ, στην «Κίρκη», πληρώνει κανείς και τον αέρα που αναπνέει γιατί έτσι έμαθαν κι έτσι μας έμαθαν. Νόμος πια!Επομένως, για να μην τα πολυλογούμε με άλλες λεπτομέρειες, το συγκεκριμένο νησί και άλλα πολλά, είναι στην ουσία απαγορευμένος καρπός για τους Ελληνες, πλην των σκαφάτων βεβαίως βεβαίως, που έτσι κι αλλιώς είναι μια ξεχωριστή συνομοταξία και δεν μπαίνουν σε καμία εξίσωση. Αλλωστε, αν σε δουν στη στεριά, σε κοιτάζουν με ένα βλέμμα απαξίωσης. Τι δουλειά έχουν οι… εξωγήινοι ανάμεσά τους;

Προφανώς, καμία οικογένεια, τριμελής ή  – ακόμα χειρότερα – τετραμελής, δεν μπορεί να αγγίξει αυτό το όνειρο. Γι’ αυτό ακριβώς και σε πολλά νησιά δεν ακούγονται πια ελληνικά το καλοκαίρι. Αυτός ο απαγορευμένος καρπός που λέγαμε, δεν είναι δυστυχώς σχήμα λόγου αλλά μια θλιβερή πραγματικότητα που προκαλεί θλίψη. Εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες είναι αδύνατο να πάνε στα νησιά μας. Κι οι ξένοι που τα κατακλύζουν όχι μόνο κάνουν διακοπές, αλλά επειδή φεύγουν μαγεμένοι, επιστρέφουν και αγοράζουν σπίτια. Οχι μερικά, πολλά, πάρα πολλά! Πατρικά σπίτια, γκρεμίδια, παράγκες, όλα τα αγοράζουν, τα αναμορφώνουν και είτε τα κρατάνε είτε τα ξαναπουλάνε με τεράστιο κέρδος. Κι από την άλλη, αξίζει να δώσει κανείς μια περιουσία για μία εβδομάδα διακοπών; Μία ρημάδα εβδομάδα!

Αυτή είναι η κατάσταση. Ετσι, οι τυχεροί είναι αυτοί που έχουν κάποιο χωριό για να μπορέσουν να φύγουν από το τσιμέντο και την ασφυξία της μεγαλούπολης και να καταφέρουν να ξεκουραστούν. Κι υπάρχουν και πάρα πολλοί που δεν είναι σε θέση να φύγουν καθόλου. Ούτε μία μέρα. Απαγορευμένος καρπός λοιπόν το ελληνικό καλοκαίρι. Κι είναι κακές οι αυταπάτες, όπως και τα όνειρα θερινής νυκτός…