Ανδρέας Γεωργίου: «Μας απάλλαξε από τα Greek Statistics»

Στις 11 του περασμένου Αυγούστου, δηλαδή πάνω στο απόγειο της διεθνούς υστερίας με την κινηματογραφική «Οδύσσεια» του Νόλαν, τελείωνε και η δεκαπεντάχρονη οδύσσεια του Ανδρέα Γεωργίου στα ελληνικά δικαστήρια. Εκείνη την ημέρα εκδόθηκε η απόφαση 922/2026 του Αρείου Πάγου, με την οποία το ανώτατο δικαστήριο της χώρας αθώωσε οριστικά και διά παντός τον πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ.

Ο Άρειος Πάγος αναγνώρισε ότι η δικαστική απόφαση του 2017, με την οποία είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης δύο ετών στον Γεωργίου για παράβαση καθήκοντος, είχε βασιστεί σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου. Αθώος, επιτέλους!

Στο μεταξύ, όμως, είχαν περάσει δεκαπέντε χρόνια, ο Γεωργίου ήταν 51 ετών όταν ξεκίνησε η περιπέτειά του, είναι 66 σήμερα που απαλλάσσεται οριστικά. Η περιπέτεια αυτή ρούφηξε τα χρόνια της δημιουργικής του ωριμότητας. Αξιζε τέτοια θυσία;

Δεν τολμώ να απαντήσω για λογαριασμό του, όμως από τη δική μου οπτική γωνία, του παρατηρητή, πιστεύω ότι άξιζε. Γιατί η αθώωσή του είναι κάτι περισσότερο από δικαίωση για τον ίδιο και όσους του παραστάθηκαν στον καφκικό εφιάλτη που έζησε, όπως η δικηγορική εταιρεία POTAMITISVEKRIS και ο δικηγόρος του Κωνσταντίνος Παπαδιαμάντης, που είχαν αναλάβει δωρεάν την υπεράσπισή του από το 2017.

Είναι δικαίωση της κοινής, της τετράγωνης λογικής, όπως τη συναντάμε στην απλή αριθμητική που μαθαίνουμε στο Δημοτικό, γιατί το «έγκλημα» του Γεωργίου ήταν ότι, ως πρόεδρος

της ΕΛΣΤΑΤ, μέτρησε σωστά το χρέος. Κατά συνέπεια, η οριστική αθώωσή του είναι πρωτίστως δικαίωση της αλήθειας ότι ένα συν ένα κάνουν δύο (1+1=2).  Ο Γεωργίου ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα, ήταν όμως αυτός που μας απάλλαξε από το όνειδος των «Greek statistics», με ανυπολόγιστο ψυχολογικό, οικογενειακό και οικονομικό κόστος για τον ίδιο.

Όταν χρεοκοπήσαμε, μας τσάκωσαν να κλέβουμε στο μέτρημα, δηλαδή να κρύβουμε δαπάνες, ώστε το δημοσιονομικό έλλειμμα να παρουσιάζεται μικρότερο του πραγματικού. Ετσι, όταν προστρέξαμε στους

υποψήφιους δανειστές για βοήθεια, αυτοί από κοινού μάς επέβαλαν να φτιάξουμε τη Στατιστική Υπηρεσία από την αρχή ως ανεξάρτητο οργανισμό, που θα λειτουργεί κατά τα διεθνή πρότυπα. Εκείνοι έκαναν τον διεθνή διαγωνισμό και επελέγη ως πρώτος πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ ο Ανδρέας Γεωργίου, διεθνώς αναγνωρισμένος στατιστικολόγος με σπουδές και πολυετή σταδιοδρομία στις ΗΠΑ, ο οποίος μέχρι τότε ήταν στέλεχος του ΔΝΤ.

Ως συνήθως, όμως, δεν αρκεί να φτιάξεις έναν νέο μηχανισμό στη θέση του παλιού. Πρέπει και να επιβληθεί σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, εξαρτημένο σαν το πρεζάκι από τον υπερδανεισμό και συγκροτημένο γύρω από την απάτη των «Greek statistics». Ο Γεωργίου έγινε ο μεγαλύτερος εχθρός του συστήματος αυτού, όταν περιέλαβε στον υπολογισμό χρέους και ελλειμμάτων τα κρυμμένα της περιόδου 2006-2009, επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή του Ακάματου. Συνασπίστηκαν εναντίον οι δυνάμεις του λαϊκισμού, ανεξαρτήτως αποχρώσεων. Κάτω και πάνω πλατεία ενώθηκαν εναντίον του. Δεν ήταν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, που άλλωστε κυβερνούσαν τότε, ήταν και η λεγόμενη λαϊκή Δεξιά (στην προσωπική μου ορολογία, η Χαζοδεξιά), που ασκούσε και αυτή μεγάλη επιρροή στη διακυβέρνηση, μέσω του Προεδρικού Μεγάρου.

Ο Γεωργίου έπρεπε πάση θυσία να κηρυχθεί αναξιόπιστος προκειμένου να διασωθεί ο ζωτικός μύθος του λαϊκισμού: ότι δήθεν τα Μνημόνια φταίνε για τη χρεοκοπία μας και όχι η χρεοκοπία του κράτους μας που έφερε

τα Μνημόνια. Γιατί, αν έφταιγε το σπάταλο κράτος, που δανειζόταν για να ξοδεύει σαν να μην υπάρχει αύριο, τότε είχαν υποχρέωση να αναλάβουν το μέρος των ευθυνών που τους αναλογεί και ο λαός καθώς και οι

φιλεύσπλαχνοι προστάτες του, που τρέχουν από πίσω του, κρατώντας ένα τάπερ με κεφτεδάκια. Επρεπε, λοιπόν, να αμαυρωθούν η εντιμότητα και η επιστημονική ακεραιότητα του κ. Γεωργίου και ο καλύτερος τρόπος για

να το πετύχουν ήταν μέσω της Δικαιοσύνης, που δεν είναι όσο ανεξάρτητη συνηθίζουμενα λέμε από φόβο και υποχρέωση.

Η πρώτη δίωξη εναντίον του έγινε το 2013 και αθωώθηκε. Μόλις όμως οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πήραν την εξουσία, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ανέλαβε τη δίωξη του κ. Γεωργίου. Αναιρέθηκε η αθωωτική απόφαση, τον δίκασαν ξανά και τον καταδίκασαν για παράβαση καθήκοντος. Για την αθώωσή του χρειάστηκε να γίνει εκστρατεία με διεθνείς διαστάσεις, καθώς κινητοποιήθηκαν κορυφαίοι επιστημονικοί σύλλογοι από την Αμερική και την

Ευρώπη υπέρ της αθωότητας του κ. Γεωργίου.

Ηταν ανήκουστο να διώκεται ένας διακεκριμένος στατιστικολόγος, επειδή εφάρμοσε τη διεθνώς εφαρμοζόμενη μεθοδολογία και όχι τη «δημοκρατική» αλχημεία του Υπαρκτού Ελληνισμού, που ήθελε τη μεθοδολογία να τίθεται σε ψηφοφορία.

Εχοντας παρακολουθήσει από απόστασητη συγκεκριμένη υπόθεση, αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω ότι ο κ. Γεωργίου δεν θα τα είχε καταφέρει να βγει νικητής και δικαιωμένος, αν δεν είχε στο πλευρό του λίγους αλλά αφοσιωμένους φίλους, όπως οι δικηγόροι του. Χωρίς βοήθεια, το ελληνικό κράτος θα τον είχε συνθλίψει, ακόμη και στην Αμερική, όπου του αρνήθηκαν την πολιτογράφηση, επί τη βάσει της εσφαλμένης καταδίκης στην

Ελλάδα. Το ζήτημα όμως δεν κλείνει με την αθώωση του Ανδρέα Γεωργίου.

Τα 15 χρόνια δεν επιστρέφουν, ούτε αποτιμώνται σε υλικές αξίες. Η Πολιτεία έχει την υποχρέωση να αποκαταστήσει την τιμή και την υπόληψη αυτού του ανθρώπου. Οχι μόνο για την άδικη ταλαιπωρία στην οποία τον επέβαλε, αλλά και για την προσφορά και τη θυσία του, διότι η νίκη του Ανδρέα Γεωργίου είναι νίκη της λογικής έναντι του παραλόγου. Γιατί να μην του απονεμηθεί λοιπόν μία από τις τιμές και διακρίσεις που επιφυλάσσει κάθε χρόνο η Πολιτεία για τους εξέχοντες συμπολίτες;

Στο κάτω κάτω και οι δικαστές των εσφαλμένων αποφάσεων, εκείνοι που τον κυνήγησαν, έχουν τιμηθεί με κάποια από αυτές…