Ανατροπές με πέναλτι και άλλα πολλά

Ο ιταλός προπονητής Βάλτερ Ματζάρι στο ματς του Ηρακλή με τον ΠΑΟ σηκώθηκε κι έφυγε από τον πάγκο του όταν ο διαιτητής Ευαγγέλου έδωσε στον Παναθηναϊκό πέναλτι για χέρι του Ζούλιεβιτς στις καθυστερήσεις. Το εκτέλεσε ο Καλάμπρια, ο ΠΑΟ κέρδισε με 1-2 και πέρασε και από το Καυταντζόγλειο  χωρίς μάλιστα να είναι καλός.

Πιο αργά έγινε γνωστό ότι ο Ιταλός δεν διαμαρτυρήθηκε τόσο για το πέναλτι όσο για το

Εγώ λέω ότι ο Ματζάρι θα έπρεπε να τα έχει με τον εαυτό του γιατί στο 83′ έβγαλε τον Μάρκες (έναν από τους καλύτερους του Ηρακλή) για να βάλει τον Ζούλιεβιτς που έκανε το πιο κουτό πέναλτι της χρονιάς, απλώνοντας άνευ λόγου το χέρι του σε γύρισμα του Ραστόντερ.

Αλλά όπως και να έχει περιμένω μια συνέντευξη Τύπου του Ματζάρι, που οφείλει να συνεχίσει την παράδοση μεγάλων συνεντεύξεων Τύπου που έχουν δώσει ιταλοί προπονητές οι οποίοι πέρασαν από την Ελλάδα, όπως ο Ρενάτο Γκατούζο και βέβαια ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι.

Ο Μαλεζάνι, προπονητής του ΠΑΟ το μακρινό 2006 και για τους Ιταλούς «Αλμπερτόνε» είχε δώσει το δικό του σόου σε συνέντευξη Τύπου μετά ένα ματς του ΠΑΟ με τον Ηρακλή – κοίτα σύμπτωση. Στόχος του ήταν οι δημοσιογράφοι. Το 2014 ο Γκατούζο έδωσε κι αυτός τη δική του παράσταση έχοντας επίσης τον ίδιο στόχο. Ισως γι’ αυτό δεν μιλάει ο Ματσάρι όταν νιώθει ότι αδικείται: είναι απλό να τα βάζεις με δημοσιογράφους αλλά όχι και με διαιτητές. Θυμίζω ότι ο Ιταλός είχε φύγει από τον πάγκο και στο ματς του Ηρακλή με τον ΠΑΟΚ.

Γιατί έχουν ξεσπάσματα οι ιταλοί προπονητές; Γιατί η κατάσταση που βρίσκουν, όταν φεύγουν από την Ιταλία, τους φαίνεται πάντα πολύ διαφορετική από όσα γνωρίζουν στη χώρα τους. Αντίστοιχα θεαματικές συνεντεύξεις Τύπου με αυτές που έχουμε δει από τον Μαλεζάνι και τον Γκατούζο έχουν ζήσει οι Γερμανοί κάποτε από τον Τζιοβάνι Τραπατόνι (που είχε μάθει να βρίζει στα γερμανικά και το έκανε υπέροχα…) αλλά και οι Αγγλοι και οι Τούρκοι από τον Ρομπέρτο Μαντσίνι τον καιρό που αυτός δούλεψε σε Μάντσεστερ Σίτι και Γαλατασαράι.

Τι ενοχλεί τους ιταλούς προπονητές στην Ελλάδα; Δύο πράγματα. Το πρώτο η κακή συνήθεια των ποδοσφαιριστών (και όχι μόνο των Ελλήνων) να μιλάνε με τους δημοσιογράφους για τα καθαρά αγωνιστικά, συχνά επικρίνοντας τους προπονητές με την κάλυψη του off the record.

Το δεύτερο ότι οι έλληνες δημοσιογράφοι, αντίθετα από τους Ιταλούς, δεν τους ζητάνε σχεδόν ποτέ τη γνώμη τους σε ιστορίες στις οποίες είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Οι ισπανοί και οι πορτογάλοι προπονητές που έχουν δουλέψει στην Ελλάδα δεν έχουν πρόβλημα εδώ με τον Τύπο: ο οπαδικός μας Τύπος τους θυμίζει τις «Μάρκες», τις «Ας» και τις «Ελμούντες Ντεπορτίβες» τους.

Οι Ιταλοί που έχουν μεγαλώσει με την ιδέα ότι καταξίωση είναι να δώσεις μια συνέντευξη στην «Corriere» ή στην «Repubblica», εδώ που βλέπουν ότι όλοι μιλάνε με όλους, χωρίς σεβασμό για ρόλους και ονόματα, τρελαίνονται. Αργά ή γρήγορα θα εκραγεί και ο Μαζσάρι. Πιθανότατα τη μέρα που κάποιος δημοσιογράφος θα πει ότι οι καβγάδες του με τους διαιτητές είναι για να κρύψει τα λάθη του κ.λπ. Αυτό ο πολύπειρος προπονητής δύσκολα θα το αντέξει…

Ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ φάνηκαν ομάδες λίγο κουρασμένες μετά τα ευρωπαϊκά ματς. Η κόπωση της ΑΕΚ είναι κάτι φυσιολογικό, αφού απέναντι στη Βασίλισσα έπαιξε ένα σούπερ ματς την περασμένη Τετάρτη. Ο ΠΑΟ κόντρα στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας δεν είχε ανάλογα δύσκολη δουλειά: η κακή του εμφάνιση με τον Ηρακλή ήταν μάλλον απροσδόκητη.

Είχε κάποιες απουσίες (Κάνγκουα, Ουναΐ κ.λπ.) οι οποίες φάνηκαν: η μεσαία του γραμμή ήταν νωθρή. Κι όντως έπαιξε με τη φωτιά, όχι γιατί κέρδισε στις καθυστερήσεις (το πέναλτι ήταν ευγενική προσφορά του Ζούλιεβιτς) όσο γιατί όντως υπήρξαν φάσεις που θα μπορούσε να μείνει με παίκτη λιγότερο όπως π.χ. η ΑΕΚ. Και ο ΠΑΟ είναι ομάδα που εντός έδρας παίζει πολύ καλύτερα. Ο Αντίνο π.χ. στο ΟΑΚΑ μοιάζει μια χαρά εξτρέμ. Εκτός έδρας είναι να απορείς γιατί παίζει κυνηγώντας κίτρινες κάρτες που οι διαιτητές δεν του βγάζουν: συνέβη και στο ντέρμπι του ΠΑΟ με τον Ολυμπιακό.

Βέβαια αυτό που προσωπικά μού έμεινε από τα ματς της ΑΕΚ και του ΠΑΟ είναι ότι δεν υπάρχουν στο εφετινό πρωτάθλημα ομάδες ικανές για εκπλήξεις – και ναι, θα ήταν η έκπληξη να έκοβε βαθμούς ο Ηρακλής από τον ΠΑΟ ακόμα κι αν η ομάδα του Νίστρουπ έκανε τη μάλλον χειρότερή της εμφάνιση εκτός έδρας, πράγμα που έγινε.

Ο Λεβαδειακός προηγήθηκε, όλος ο πάγκος του πανηγύρισε το γκολ και μετά δεν έκανε άλλη σοβαρή επίσκεψη στην περιοχή της ΑΕΚ. Οταν ο κόουτς Νίκολιτς πέρασε στο ματς τον Γκατσίνοβιτς (για να αγωνιστεί ως δεξιός μπακ μάλιστα) η σεμνή τελετή έλαβε τέλος: η ΑΕΚ βρήκε δύο γκολ σε ένα πεντάλεπτο. Ο δε Ηρακλής κρατούσε τον βαθμό της ισοπαλίας απέναντι στον ΠΑΟ χωρίς να κινδυνεύει αλλά και χωρίς να είναι ιδιαίτερα απειλητικός. Κι όσο κι αν έχει τα δίκια του για κάποιες αποφάσεις του Ευαγγέλου, αν δεν ψάξεις ένα γκολ στην έδρα σου, πώς να κρατήσεις το αποτέλεσμα όταν μάλιστα μπορεί να βρεθεί ένας Ζούλιεβιτς που μοιάζει να αγαπάει το χάντμπολ;

Δεν βλέπουμε ένα πρωτάθλημα με δυνατές ομάδες – δεν χωράει αμφιβολία. Βλέπουμε επίσης πολλές «ομάδες έδρας», δηλαδή ομάδες που εντός έδρας έχουν θεαματικά καλύτερη συμπεριφορά από ό,τι εκτός έδρας, όπως ο Αρης π.χ. που κέρδισε εύκολα τον Παναιτωλικό. Τα ματς με αβέβαιο αποτέλεσμα είναι αυτά μεταξύ ομάδων με προβλήματα. Ο ΟΦΗ π.χ. κόντρα στον Ατρόμητο πλήρωσε την κόπωσή του: η ισοπαλία είναι καλό αποτέλεσμα για τους Περιστεριώτες. Προέκυψε και στο Αστέρας Τρίπολης – Καλαμάτα. Οι δύο έδειξαν να καταλαβαίνουν πως το να μοιραστείς γκολ και βαθμούς είναι καλύτερο από το να χάσεις ένα ματς. Και για τον Βόλο μια χαρά θα ήταν ο βαθμός της ισοπαλίας με την Κηφισιά. Θέλει να παίξει για να κερδίσει. Κι έχασε θεαματικά. Και να δω πώς θα τη γλιτώσει…