Αν το είχε πει ο Αδωνις;

«Από τότε που βάλατε καινούργια μαλλιά πήραν τα μυαλά σας αέρα». Είναι η φράση που ειπώθηκε στη Βουλή από τη βουλευτή της Νέας Αριστεράς Πέτη Πέρκα, απευθυνόμενη στον Αδωνη Γεωργιάδη. Ας φανταστεί κανείς τι θα είχε συμβεί στη Βουλή, στα δελτία ειδήσεων, σε σάιτ, διαδικτυακά προφίλ δικαιωματιστών και «ευαίσθητων» φεμινιστριών εάν η ίδια ακριβώς φράση, στην ίδια ακριβώς περίσταση, στο ίδιο ακριβώς μέρος, είχε ειπωθεί αντίστροφα, δηλαδή από τον Αδωνη Γεωργιάδη προς

την Πέτη Πέρκα. Η Νέα Αριστερά θα ζητούσε τη διαγραφή του Γεωργιάδη καταγγέλλοντάς τον ως σεξιστή, οι δημοσιογράφοι θα το κάναμε πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων, influencers θα δημοσίευαν οργισμένα βίντεο, στα πάνελ βουλευτές του ίδιου κόμματος θα καλούνταν σε απολογία για τη «μισογυνική επίθεση Γεωργιάδη», θα έβγαιναν έμπλεες οργής ανακοινώσεις κομμάτων που θα ζητούσαν την αποπομπή του. Τι συνέβη εν προκειμένω; Τίποτα.

Διότι για έναν παράξενο λόγο έχει εμπεδωθεί ότι κάθε κριτική που ασκείται σε μια γυναίκα αποτελεί σεξισμό, αλλά αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα μιας γυναίκας να εκστομίζει τη μεγαλύτερη χοντράδα για την εμφάνιση ενός άντρα, πολλώ δε μάλλον εάν είναι αριστερή, συνεπώς κάτοχος του ηθικού πλεονεκτήματος. Ακόμα και αν η επίθεση αφορά μια άλλη γυναίκα. Ας πούμε μπορεί να ειπωθεί εναντίον της κυρίας Συρεγγέλα «σιγά μη σκίσετε κανένα καλσόν» και να μην κινητοποιηθεί καμία ευαίσθητη φεμινίστρια. Οπως δεν κινητοποιήθηκε όταν ο Παύλος Πολάκης τής είχε πει «βούλωσ’ το κι άντε να κάνεις καμιά δουλειά». Κανένα αριστερό κόμμα δεν ψέλλισε ούτε λέξη αποδοκιμασίας. Ακόμα και εκείνοι που εμμονικά βαφτίζουν «σεξισμό» κάθε είδους κριτική που ασκείται σε μια γυναίκα.

Οταν υπογραμμίζονται τα διαφορετικά χαρακτηριστικά των δύο φύλων, το αποκαλούν σεξισμό. Κάθε κομπλιμέντο ενός άντρα, που τονίζει ένα όμορφο εξωτερικό χαρακτηριστικό μιας γυναίκας, χαρακτηρίζεται σεξιστικό. Ωστόσο είναι πλήρως απενοχοποιημενη η σάτιρα για τη φωνή του Αδωνη Γεωργιάδη ή παλαιότερα για τα κιλά του Πάγκαλου. Εάν τα ίδια κιλά σχολιαστούν για μια γυναίκα, τότε αποτελεί σεξισμό. Από την άλλη, το μέτρο το οποίο αποτελεί επιτομή του σεξισμού και το υπερασπίζονται είναι η ποσόστωση, η οποία καταργεί τη λογική των άξιων ανθρώπων και χωρίζει τα άτομα σε άντρες και γυναίκες. Ενας άντρας που ενδεχομένως έχει περισσότερα τυπικά προσόντα κινδυνεύει να χάσει μια θέση σε ψηφοδέλτιο, αφού πρέπει να συμπληρώνεται συγκεκριμένος αριθμός γυναικών. Ακόμα και όταν γίνεται ανασχηματισμός, δεν κρίνεται από τα πτυχία και τις ικανότητες που έχουν οι υπουργοί, αλλά από το εάν υπουργοποιήθηκαν πολλές γυναίκες. Υπάρχει ένα εκπληκτικό βιβλίο που λύνει τέτοιου είδους απορίες, η βιογραφία της εμβληματικής δικαστού Ruth Beider Ginsburg, η οποία αποτέλεσε σύμβολο των αγώνων για ισότητα. Η Ginsburg έλεγε ότι η έννοια της ισότητας «πρέπει να σε διαπερνά και όχι να την υπερασπίζεσαι μόνο όταν ταυτίζεσαι με τον αδικούμενο. Οχι να ευνοούμαι επειδή είμαι γυναίκα. Αλλά να μην αδικούμαι εξαιτίας αυτού».

Βέβαια το μοτίβο της υποκρισίας είναι επαναλαμβανόμενο και δεν αφορά μόνο τις διακρίσεις λόγω φύλου. Οι «ευαίσθητοι» ανθρωπιστές που έκαναν κάθε τρεις και λίγο διαδηλώσεις έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ αγνοούν ακόμα και τη διεύθυνση της πρεσβείας του Ιράν, στο οποίο οι μουλάδες δολοφονούν γυναίκες εάν εξέχουν λίγες τρίχες από τη μαντίλα.

Το κακό είναι ότι ο θόρυβος που παράγουν οι επιλεκτικά ευαίσθητοι αποπροσανατολίζει από τα σοβαρά ζητήματα. Το καλό ότι όλο και περισσότεροι τους έχουν πάρει πια χαμπάρι.