Αν ο δράστης δεν ήταν Ρομά;

Εύκολα συμπεράσματα, αβασάνιστες κρίσεις, επιπόλαιες καταδίκες, στερεότυπα. Όμως υπάρχει παρελθόν. Το περιστατικό με τη νηπιαγωγό που κατέληξε στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένη μετά τον άγριο ξυλοδαρμό της από Ρομά συγγενή μαθητή μπορεί να είναι θλιβερό, αλλά δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία.

Οι αίθουσες-ζούγκλες με μαθητές όλων των βαθμίδων, η ανηλικότητα ως άλλοθι κάθε έκφρασης κωλοπαιδισμού, η απύθμενη ανοχή στην ασυδοσία, η διάχυση της ατιμωρησίας και η μετατροπή της περιφρόνησης πάσης φύσεως κανόνων σε επίδειξη μαγκιάς, κάποια μέρα θα έστελνε έναν καθηγητή στο νοσοκομείο.

Εως τώρα, για τους ίδιους λόγους, κατέληγαν στα νοσοκομεία μαθητές από το bullying συμμαθητών τους. Βέβαια η περίπτωση του νηπιαγωγείου των Ανω Λιοσίων είναι πιο σύνθετη. Καταρχάς, πρόκειται για παιδιά μικρής ηλικίας. Αυτό όμως δεν αναιρεί το ότι δεν μπορεί να τους επιτρέπεται να βανδαλίζουν δημόσια περιουσία. Επίσης πρόκειται για μία «ευαίσθητη περιοχή».

Όπως καταγγέλθηκε, η επίθεση που δέχτηκε η νηπιαγωγός δεν είναι μεμονωμένο γεγονός, αφού όλοι οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο γίνονται αποδέκτες ύβρεων και απειλών, ενώ το περιβάλλον της εκπαιδευτικού υποστηρίζει ότι ήταν η μοναδική που άντεξε τόσο καιρό. «Οι Ρομά εκβιάζουν διαρκώς τη σχολική κοινότητα. Θέλουν να λάβουν βεβαίωση φοίτησης νηπίου ώστε να μπορούν να λαμβάνουν τα προνοιακά επιδόματα Α21, παρά την ελλιπή και κακή φοίτηση των παιδιών τους. Η διευθύντρια αναζητά τα νήπια που δεν παρουσιάζονται στο σχολείο, μέσω των αρμόδιων Αρχών. Σε καθημερινή βάση πραγματοποιούν δολιοφθορές στο σχολείο, παρακωλύουν το εκπαιδευτικό έργο, τρομοκρατούν και τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς που δέχονται ύβρεις, τους φτύνουν. Κανένας εκπαιδευτικός δεν θέλει να εργαστεί εκεί. Η μοναδική διευθύντρια που έμεινε στο συγκεκριμένο σχολείο 5 χρόνια είναι η συγκεκριμένη, διαθέτει 20 χρόνια προϋπηρεσία».

Παρ’ όλα αυτά η νηπιαγωγός αντιμετωπίστηκε από κάποια Μέσα τουλάχιστον ως εγκληματίας για την – πράγματι καταδικαστέα – πράξη της να μιλήσει έτσι σε μικρά παιδιά. Πριν αναζητήσουμε τις συνθήκες που βιώνουν οι εκπαιδευτικοί σε ένα τέτοιο περιβάλλον, πριν μάθουμε, ψάξουμε, ακούσουμε, καταλάβουμε, καταγγείλαμε σαν εισαγγελείς και βγάλαμε ετυμηγορία βλέποντας βίντεο στο TikTok. Το ότι η δασκάλα κατέληξε στο νοσοκομείο με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις αποτέλεσε δευτερεύον γεγονός, σαν η αυτοδικία να αποτελεί αποδεκτή μορφή αντίδρασης. Δημοσιογράφοι-δικαστές που προχωρούμε σε αβασάνιστες καταδίκες χωρίς ρεπορτάζ ή έστω ψυχραιμία.

Υπάρχει όμως μία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα διάσταση στο περιστατικό. Η κραυγαλέα υποκρισία που ξεχείλισε στον τρόπο με τον οποίο σπεύσαμε να τοποθετηθούμε. Εάν, για παράδειγμα, την παιδαγωγό ξυλοφόρτωνε ένας ακροδεξιός συγγενής, αντί για έναν Ρομά, ποια θα ήταν η αντίδραση της κοινωνίας; H μητέρα του κοριτσιού που χτύπησε τη δασκάλα ανέφερε σε συνέντευξή της πως της είπε: «Μια σφαλιάρα έφαγες της είπα, γιατί έβαλες τιμωρία το κορίτσι». Εάν την ίδια ακριβώς φράση την είχε εκστομίσει κάποιος άλλος, θα υπήρχε η ίδια ανοχή και κατανόηση; Ρητορικά ερωτήματα που καταδεικνύουν την επιλεκτική ευαισθησία, αλλά και το ότι το ηθικό και κοινωνικό μέτρο διαφέρει και η συμπεριφορά μας μεταβάλλεται ανάλογα με τις ιδεολογικές μας πεποιθήσεις.

Και ίσως αυτή είναι η πιο δύσκολη συζήτηση που επανέρχεται διαρκώς. Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται; Είναι ένα ερώτημα που πεισματικά αποφεύγουμε να απαντήσουμε από την εποχή των μνημονίων. Τότε που ένας άλλος μαθητής, το 2011, είχε αποθεωθεί διότι μούντζωνε επισήμους σε παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και διαδηλωτές έστελναν στο νοσοκομείο υπουργούς ως εκδήλωση «δίκαιης οργής» για την υπογραφή των μνημονίων.