Αϊντε, πάλι, στον πατερούλη

Το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τους Εγγλέζους και, αναλογικά, τώρα η ΕΛΑΣ θα μας σώσει από τη χούντα του Κούλη. Προηγουμένως, βέβαια, χρειάζεται και μια κυβέρνηση του Βουνού (μετά το Τσάι Tu Vunu). Αρα: ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ και Λάκης Γαβαλάς – παρότι ο έξοχος Λάκης

δεν είχε ποτέ καμιά σχέση (ως έξυπνος άνθρωπος) με τα αριστεριλίκια. Τι να του πούνε τώρα οι Τσιπρογιαλούροι, οι Καρυστιανές και η Γκαρσία και ο Αντι Γκαρσία και όλη η μπαναλιτέ που ντύνεται με τρόπο που ο Λάκης αυτονοήτως θα αποδοκιμάζει; (Αρα, και για ποια πολιτική μιλάμε;).

Ντύσιμο κάγκουρων απ’ τη μία, με συνήθη μοντελάκια, και υποκριταί απ’ την άλλη, που μας λένε ότι τα πρόσωπα δεν παίζουν ρόλο, αλλά το κόμμα, οι μηχανισμοί, ο λαός, οι οργανώσεις, οι αγώνες, η κοινωνία, η συγκυρία, οι συνιστώσες και η πάλη των τάξεων που παράγουν αυτόματα και τους επικεφαλής οι οποίοι είναι αμελητέοι – ναι, αλλά μονίμως και πάντα καταλήγουνε σε κάποιον πατερούλη. Σε έναν Duce. Μα, είναι Στάλιν, είναι Ζαχαριάδης, είναι Φιντέλ, είναι Μάο, είναι ο οδηγός λεωφορείου Μαδούρο; Ή, και ακόμα πιο γλαφυρές απομιμήσεις όπως ο Επαναφορτιζόμενος, ή, η Καρυστιανού και έπονται κι άλλοι – ως τις εκλογές υπάρχει αβάντσο και για άλλα, νέα, εθνοσωτήρια τσαμπιόνια.

Πάντως, στην Αριστερά δεν μπορούν τελικώς να λειτουργήσουν ως κόμμα, ως συνιστώσες, ως δημοκρατικός οργανισμός, ως κολχόζ, ως κοινωνία – εδώ κι ο Φιντέλ Κάστρο δεν βρήκε άλλον Κουβανό, αλλά όρισε διά βίου διάδοχό του τον αδερφό του Ραούλ. Σόι πάει το βασιλίκι. (Κάτω τα χέρια από την Κούβα). Ο δε Κιμ Γιονγκ Ουν, με δημοκρατικές διαδικασίες κι αυτός, μαρινάρει για διάδοχο την κόρη του, στο όνομα του λαού. (Δεν παίζουν ποτέ ρόλο τα πρόσωπα).

Πώς γίνεται, λοιπόν, ρε μάγκες, και καταλήγετε μονίμως σε μια περσόνα κι ας είναι και μεταχειρισμένη; Τι φροϊδικό, ιοκάστειο σύμπλεγμα είναι αυτό με τον Πατερούλη; Τι τσαρικό, ηγεμονικό σύνδρομο είναι αυτό που το οδηγείτε επιπλέον και μονίμως στα άκρα, δηλαδή την προσωπολατρία, παρά την ενδεχόμενη βαριά χασούρα – σκέψου ότι ο Ζαχαριάδης έχασε τον εμφύλιο το ’49 και παρέμεινε Γενικός Γραμματέας ως το 1955-56, σαν να μη συνέβη τίποτε, δηλαδή άλλα έξι χρόνια. Πού να νικούσε κιόλας στον Γράμμο-Βίτσι, δεν θα ‘φευγε ούτε με βίντσι, θα παρέμενε ηγέτης και μετά θάνατον διότι, πιθανότατα, θα είχε βαλσαμωθεί, όπως οι γονείς του Κιμ στη Βόρεια Κορέα.

Κι αν ακόμα το δεις ανάποδα, δεν χτυπάνε τη Δεξιά, τη συντήρηση, την αντίδραση (κατά τους γνωστούς, επαινετικούς χαρακτηρισμούς), αλλά μόνο ένα πρόσωπο, πάλι, με εμμονή, ψυχωτικά, παραληρηματικά, λυσσαλέα και καθημερινά: τον Μητσοτάκη. Νόμιμο, βέβαια, φυσιολογικό, αλλά όταν γίνεται υστερική, μονολόγιστη, και καθημερινή εμμονή, τότε αναρωτιέσαι ποια αντίληψη πολιτικής και κόσμου υπάρχει από πίσω. Και το πιο περίεργο: αφού το κάνουν εφτά χρόνια νυχθημερόν και χαΐρι δεν βλέπουν, τότε δεν πρέπει να διαλέξουν κάποιαν άλλου τύπου αντιπολίτευση κι όχι τη μόνιμη αντιπαράθεση επί προσώπου, το υπομανιακά και ονομαστί αντιπολιτεύεσθαι;

Αυτό το περίεργο κρανιοκόλλημα στα όρια της ψύχωσης είναι πολιτική, ή, καθημερινή εκτόνωση προς δαιμονοποιημένο πρόσωπο, ήτοι το ανάποδο, άρα το ίδιο, με την προσωπολατρία; Κι αν φύγει ο Μητσοτάκης κι έρθει στη θέση του ένας εξίσου ικανός απ’ την ίδια παράταξη, θα συνεχίσουν το ίδιο βιολί επ’ άπειρον; Ναι, μάλλον, διότι ίσως δεν υφίσταται η επάρκεια για περισσότερη, βαθύτερη, εκτενέστερη και σταθερά οργανωμένη αντιπολίτευση μετά γνώσεως και με σύγχρονες αντι-προτάσεις. Αλλιώς δεν εξηγείται το θέμα με κανέναν ωροσκόπο, ούτε καν με τον κινέζικο.

Διότι εύκολο να λες μονίμως ότι ο τάδε είναι έτσι κι αλλιώς, αλλά απαιτητικό και δύσκολο να κάνεις κάτι αποτελεσματικότερο – όμως, είπαμε: είναι το ανάστροφο του πατερούλη, χτυπάμε τον κακό πατερούλη των άλλων. Αρα, όλα δεν είναι παρά εναλλασσόμενοι πατερούληδες, δηλαδή μιλάμε για βαθιά ανάλυση με βάση τον διαλεκτικό υλισμό όπως τον αντιλαμβάνεται η θεία Κίτσα απ’ το Κακοσάλεσι που δούλευε καθαρίστρια στο ίδρυμα Πουλαντζά.

Αλλά και με την κ. Καρυστιανού έχουμε το ίδιο φαινόμενο του πατερούλη, μόνο που εκείνη είναι, πια, πολιτικώς μάνα, η τέως μάνα των Τεμπών. Τουτέστιν Ολιβερ Τουίστ έχουμε καταντήσει· άτυχα ορφανά από παιδουπόλεις που ψάχνουν στην πολιτική για πατεράδες και μανάδες, για συμβολικά, ραχητικά υποκατάστατα. Αρα, για ποια πολιτική μιλούμε; Κι άμα φταίει πάντα ένα μόνο πρόσωπο, τότε πρέπει να ήταν μεγάλο κορόιδο ο Λένιν που έβγαλε τα μάτια του για να γράψει τόσους – ακόμα και ο Μπλανκί μιλούσε για ομάδα συνωμοτών κι όχι για ένα μόνο άτομο, για έναν πατερούλη. Αλλά, εν Ελλάδι, εκεί καταντάει πάντα η κατάσταση, στον έναν. Στον Duce. Κεντρικές επιτροπές, πολιτικές γραμματείες κ.λπ. είναι μόνο για φωτοσκίαση. Και μια κι επανήλθε ο ΕΛΑΣ (ο Λάκης Γαβαλάς υπήρχε), ρώτα άμα θες, σχετικώς, και τον Μάρκο Βαφειάδη για τη δική του εμπειρία στον χώρο. Ισως να μπορεί, πλέον, να σου απαντήσει αναδρομικά μέσω της ΑΙ και της καημένης πάλης των τάξεων.