«Άγνωστος Κόσμος»

Με ενδιαφέρον πληροφορηθήκαμε ότι ο πρόεδρος Τραμπ δεν έχει τερματίσει μόνο επτά ή οκτώ πολέμους στην καθισιά του. Οπως μας ενημέρωσε ο ίδιος κέρδισε και εκλογές. Στο Ισραήλ.

Δεν νομίζω να κατάλαβαν τον ρόλο του στο Ισραήλ. Αλλά τον κατάλαβε ο ίδιος και είναι ευτυχής.

Είναι βέβαιο πως αν ζούσε ο Νίκος Φώσκολος θα έπαιζε ήδη στην τηλεόραση κάποιο νέο σίριαλ «Αγνωστος Κόσμος». Ούτως ή άλλως, ο συνταγματάρχης Βαρτάνης ήταν καλύτερος από πολλούς σημερινούς.

Αλλωστε, και παρά την επιτυχία του Τραμπ στο

Ισραήλ, το ζητούμενο είναι ποιος θα κερδίσει τις εκλογές στις ΗΠΑ, την Τρίτη 3 Νοεμβρίου. Διότι αν ο Τραμπ χάσει την πλειοψηφία στη Βουλή ή τη Γερουσία θα του φύγουν όλος ο αυτοθαυμασμός κι η φιγούρα. Θα είναι μια «τσακισμένη Προεδρία».

Δεν φτάσαμε ακόμη εκεί. Περιμένουμε υπομονετικά τα αποτελέσματα της Τρίτης.

Οι εκλογές αυτές, όμως, ίσως αποδειχτούν πολύ πιο σημαντικές από όσο νομίζουμε. Αν δεν έχει πλειοψηφία ο Τραμπ, θα περάσει το τελευταίο μισό της τελευταίας θητείας του με ανούσιους καβγάδες για τη διαδοχή του. Πληκτικό.

Και το πρόβλημα δεν είναι ότι θα μας λείψει ο Τραμπ σε πολέμους και εκλογές ανά την υφήλιο. Αλλά ότι θα αποδυναμωθεί η αμερικανική παρουσία σε όλες τις διεθνείς υποθέσεις. Το προεδρικό σύστημα δεν αφήνει χώρο για άλλους παράγοντες στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής.

Φυσικά το ερώτημα δεν είναι εύκολο. Είναι θετικός ή αρνητικός ο παράγων Τραμπ για την αμερικανική παρουσία;

Υποθέτω πως οι αναγνώστες υποψιάζονται τη γνώμη μου αλλά τα πράγματα δεν είναι μονοσήμαντα.

– Ενας από τους καλύτερους μεταπολεμικούς προέδρους των ΗΠΑ, ο Λίντον Τζόνσον, ήταν πρωτοπόρος στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα αλλά τα έκανε μούσκεμα στην εξωτερική πολιτική.

– Κι ένας από τους χειρότερους, ο Ρίτσαρντ Νίξον, τελείωσε τον πόλεμο στο Βιετνάμ, έκανε το άνοιγμα στην Κίνα του Μάο και δεν έθεσε σε κίνδυνο τη συνύπαρξη με τη Σοβιετική Ενωση.

Δεν είναι, όμως, μόνο οι ΗΠΑ. Η εκλογική μεταβλητή που τόσο ενοχλεί την απερχόμενη ευρωπαία εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι είναι (δυστυχώς για την απερχόμενη…) μέρος της δημοκρατίας και μάλιστα ένα από τα σημαντικότερα («Politico», 28/10).

Δεν μπορούμε να σταματήσουμε να ψηφίζουμε, να καταψηφίζουμε ή να εκλέγουμε, έως ότου η Κοβέσι με την ιδιότυπη αντίληψη περί εγκληματικότητας που τη χαρακτηρίζει τους βάλει όλους φυλακή.

Εχουμε, λοιπόν, και λέμε. Την Τρίτη ψηφίζουν στις ΗΠΑ. Ακολουθεί τέλη Νοεμβρίου η Ισπανία. Τον Απρίλιο έπεται η Γαλλία.

Ακολουθούν μέσα στο 2027 η Ιταλία, η Πολωνία (το αργότερο τον Νοέμβριο) και η Ελλάδα για να βάλουμε την αφεντιά μας με τους πραματευτάδες.

Στο ενδιάμεσο, η Γερμανία θα κάνει εκλογές σε διάφορα κρατίδια, αλλά, ούτως ή άλλως, η ομοσπονδιακή κυβέρνησή της παραπατάει.

Οποιος, λοιπόν, πει τι χάρτης θα προκύψει από αυτό το εκλογικό κρεσέντο δικαιούται ολιγοήμερη διαμονή στους Δελφούς παρέα με την Πυθία.

Κι επειδή ο γράφων δεν διεκδικεί τέτοια φιλοξενία, προτιμά να μιλήσει απλώς για έναν «Αγνωστο Κόσμο» που μας χτυπάει την πόρτα.

Ενώ εξακολουθούν να μαίνονται και δύο γνωστοί πόλεμοι: στην Ουκρανία και τον Περσικό Κόλπο.

Είναι, μάλιστα, απορίας άξιο πως ο «τερματιστής πολέμων» Τραμπ τερμάτισε τόσους πολέμους εκτός από τον μοναδικό τον οποίο ξεκίνησε ο ίδιος και στον οποίο εμπλέκεται άμεσα η χώρα του.

Αυτόν τον «Αγνωστο Κόσμο» είναι πολύ δύσκολο ακόμη και να τον φανταστούμε. Αν, μάλιστα, προσθέσουμε και μια αμερικανική ηγεσία σε αποδρομή, τότε θα έχουμε τις μεγαλύτερες δημοκρατίες του δυτικού κόσμου σε μεταβατική περίοδο.

Ακόμη κι αν το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ανοίξει καμία φάμπρικα επιστροφής στην Ευρωπαϊκή Ενωση – μεταξύ μας, το βρίσκω λίγο χλωμό…

Οταν, όμως, η Ρωσία του Πούτιν και η Κίνα του Σι δεν έχουν τέτοιες σκοτούρες. Ακολουθούν τη συνταγή Κοβέσι και βάζουν φυλακή του άλλους εκτός από τους δικούς τους.

«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά», ομολογούσε ο μεγάλος Διονύσης, που μας άφησε νωρίς να ψαχνόμαστε σε έναν κόσμο που δεν μπορούμε να μαντέψουμε.

Κι έτσι αντί να βρούμε τι θα παίξουμε στα παιδιά, τσακωνόμαστε για απίθανες αφορμές σε ακατανόητους καβγάδες ασήμαντων προσώπων.

Κάθε μέρα αρπάζονται στις τηλεοράσεις κάτι κυρίες και κάτι κύριοι που ποτέ δεν ξέρεις αν είναι με τον Ανδρουλάκη ή τον Τσίπρα, αφού κατά κανόνα έχουν περάσει και από τους δύο.

Και των οποίων το μοναδικό κοινό στοιχείο είναι ότι αγνοούν το θέμα της συζήτησης. Με ανερμάτιστη ευκολία πετάγονται από το τουρκολιβυκό μνημόνιο στη Μονή του Σινά κι από το κύκλωμα του Λιόλιου στην κομπίνα του Χωριάτικου.

Αν, όμως, εξαιρέσουμε τον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα, το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Συμβαίνει παντού.

Κι αυτό δεν αποδεικνύει απλώς άγνοια για έναν κόσμο που μας ξημερώνει, αλλά και αδιαφορία για την ανίχνευσή του.

Είναι λογικό να μην ξέρεις τι σε περιμένει. Είναι παράλογο να μην θέλεις να μάθεις.

Στον 20ό αιώνα τον ρόλο του τυφλοσούρτη έπαιζαν οι μεγάλες ιδεολογίες. Μόνο που όλες σχεδόν χρεοκόπησαν, συνήθως μέσα στο αίμα.

Δεν τις νοσταλγώ, ακόμη κι αν κάποτε τις χρειαζόμασταν.

Και τώρα τι έχει μείνει; Μόνο μια γόνιμη περιέργεια να κατανοήσουμε τι μας έρχεται. Χωρίς στερεότυπα, προκαταλήψεις και ιδεοληψίες.

Διαφορετικά μένει φυσικά η λύση Κοβέσι. Να καταργήσουμε τις εκλογές και τη δημοκρατία για να αναθέσουμε όλα σε έναν εισαγγελέα.

Ή σε έναν Πούτιν.