Αγνή επίδειξη οπαδικής αγάπης

Το ξέρω ότι η επικαιρότητα αφορά κυρίως τις μεταγραφές των ελληνικών ομάδων (και αυτές που γίνονται, αλλά κυρίως αυτές που δεν γίνονται), ωστόσο, δεν θα καταπιαστώ σήμερα με δαύτες: περιμένω να δω τους παίκτες που θα έρθουν τελικά στις ομάδες μας να αγωνίζονται κανονικά στο γήπεδο, διότι μόνο τότε θα έχω μια ξεκάθαρη εικόνα για το για ποιους τελικά άξιζε ο θόρυβος – μεταγραφές ακριβές και σπάνιες σαν του Πουέρτα δεν γίνονται

Οπότε δράττομαι της ευκαιρίας για να ασχοληθώ με ένα αληθινά αγαπημένο θέμα της στήλης: την ελληνική διαιτησία.

Περίμενα σοβαρά να έχουμε φέτος μια ήσυχη χρονιά διαιτητικά για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί αυτοί που συνήθως φωνάζουν (η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ και λιγότερο ο ΠΑΟΚ) συμφώνησαν στην παραμονή του αρχιδιαιτητή Λανουά και των συνεργατών του, επομένως λογικά θα πρέπει να γκρινιάζουν και λιγότερο. Η συμμαχία των τριών που φάνηκε στη συζήτηση παραμονής του Λανουά είχε συνέχεια και στις εκλογές της Σουπερλίγκας όταν οι τρεις μαζί ψήφισαν τον κ. Γιάννη Αλαφούζο: είχαν να ψηφίσουν μαζί υποψήφιο από τα αξέχαστα χρόνια της εξυγίανσης.

Οι καλές σχέσεις των μεγάλων ΠΑΕ βοηθούν ώστε να έχουμε λιγότερες γκρίνιες: το να γκρινιάζεις για να γκρινιάζεις δεν έχει νόημα – μπορείς να το κάνεις, αλλά δεν ξέρω ποιος σε παίρνει στα σοβαρά. Ο δεύτερος λόγος που περίμενα να είναι όλα πιο ήσυχα στα της διαιτησίας έχει να κάνει με την πρόθεση του Λανουά να επαναφέρει στα ντέρμπι τους έλληνες διαιτητές, πράγμα που μας έκανε γνωστό όταν η θητεία του ανανεώθηκε.

Πίστευα πως από τη μια αυτός και οι συνεργάτες του θα ήταν αρκετά πιο προσεχτικοί από πέρυσι στους ορισμούς και των ελλήνων διαιτητών (ώστε να τους προστατέψουν από κακοτοπιές) και από την άλλη, οι ίδιοι οι έλληνες διαιτητές, καταλαβαίνοντας ότι τελούν υπό κρίση, θα φρόντιζαν να μη δώσουν αφορμές για συζητήσεις. Αλλά είχα άδικο σε όλα.

Πρώτα από όλα φαίνεται ότι δεν θα γλιτώσουμε από τις γκρίνιες. Ο Μάρκο Νίκολιτς π.χ. διαμαρτυρήθηκε γιατί οι διαιτητές του ματς της ΑΕΚ με την Κηφισιά δεν άφησαν τον Ζίνι να επιστρέψει αμέσως στο γήπεδο όταν αυτός βγήκε για να αλλάξει μπλούζα. Είπε πως υπάρχει άγνοια κανονισμών κι έχει δίκιο. Αλλά για την άγνοια των κανονισμών των διαιτητών υπεύθυνος είναι ο αρχιδιαιτητής για τον οποίο η ΑΕΚ ψήφισε υπέρ της παραμονής του με μεγάλη χαρά.

Το πρωτάθλημα δεν ξεκίνησε χωρίς λάθη: ίσα ίσα. Σε αρκετές περιπτώσεις το VAR έσωσε τους διαιτητές, αλλά αυτό δεν το θεωρώ άξιο συζήτησης: γι’ αυτό υπάρχει το VAR και πρέπει για τις κρίσεις των διαιτητών να μην το θεωρούμε σαν κάτι που δεν έχει να κάνει με αυτές – έναν από μηχανής Θεό π.χ. (δεν το λέω τυχαία – το λέω γιατί η ελληνική διαιτησία παραμένει μια τραγωδία). Αλλά και με το VAR γίνονται λάθη πέρα από τα συνηθισμένα.

Στο ματς της Κηφισιάς με την ΑΕΚ π.χ. είναι απίστευτο αυτό που έκανε ο διαιτητής Φωτιάς: δεν απέβαλε ως όφειλε τον Κοϊτά της ΑΕΚ στο 20ό λεπτό με δεύτερη κίτρινη κάρτα και η απόφασή του ήταν τόσο εξωφρενική που ο ίδιος ο Μάρκο Νίκολιτς έκανε αλλαγή τον ποδοσφαιριστή του βέβαιος ότι αφού τη γλίτωσε θα κάνει κάτι χειρότερο. Η διαιτησία του Φωτιά ήταν γενικά απαράδεκτη: στο δεύτερο ημίχρονο χάρισε και μια αποβολή στην Κηφισιά – πριν γίνει το χάος με τον Ζίνι στο τέλος.

Αλλά ακόμα πιο απίθανη ιστορία είναι αυτή του φοβερού και τρομερού Μαυροκορδόπουλου που είχε τοποθετηθεί ως βοηθός του Κατσικογιάννη χθες στο ματς ΑΕΛ – Ολυμπιακός στο Κύπελλο Ελλάδος.

Ο Μαυροκορδόπουλος ομολογώ ότι είναι το είδωλό μου: θα ήθελα να δημιουργήσω μια λέσχη φίλων του. Τον γνωρίσαμε χάρη σε μια ανάρτηση του αντιπροέδρου του Ολυμπιακού Κώστα Καραπαπά. Στην ανάρτηση αυτή υπήρχε μια φωτογραφία του εν λόγω βοηθού διαιτητή στην οποία αυτός απεικονίζεται να κάνει μπάνιο μοστράροντας ένα τατουάζ στο στήθος του: πρόκειται για ένα όμορφο καταπράσινο Τριφύλλι.

Το καταπληκτικό στην ιστορία είναι ότι ο Μαυροκορδόπουλος έχει ανεβάσει τη φωτογραφία του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, θεωρώντας μάλλον φυσιολογικό να μας δείξει τα αισθήματά του.

Ο συγκεκριμένος διαιτητής αντικαταστάθηκε στο ματς της ΑΕΛ με τον Ολυμπιακό, αλλά δεν ξέρω αν μπορεί να μπει σε άλλο ματς. Η επίδειξη οπαδικής αγάπης είναι έως και συγκινητική και φυσικά ο καθένας δικαιούται να υποστηρίζει όποια ομάδα θέλει.

Αλλά με τατουάζ Τριφύλλι στο στήθος, διαιτητής στη Σουπερλίγκα δεν μπορείς να είσαι. Και είναι να απορείς για δύο πράγματα. Το πρώτο, πώς ο συγκεκριμένος νόμιζε ότι μπορεί να κάνει επίδειξη της οπαδικής του αγάπης κι αυτό να περάσει απαρατήρητο. Το δεύτερο, πώς διάβολε οι συνεργάτες του Λανουά δεν το είχαν δει ποτέ αυτό το τατουάζ και δεν του εξήγησαν του γάλλου αρχιδιαιτητή ότι με αυτό ο συγκεκριμένος είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητος.

Η μόνη εξήγηση που έχω να δώσω είναι ότι ο Μαυροκορδόπουλος είναι ή οπαδός των Μπόστον Σέλτικς ή ιρλανδικής καταγωγής. Τότε ίσως όλα είναι κατανοητά. Αλλά αν ισχύουν, γιατί τον αντικατέστησαν τον άνθρωπο; Και τώρα που τον αντικατέστησαν, τι θα κάνουν; Διότι αν είναι ένας πιστός και δηλωμένος οπαδός του ΠΑΟ, είναι να απορείς πώς έφτασε στην πρώτη κατηγορία. Κι αν είναι απλά Ιρλανδός ή οπαδός των Σέλτικς, πώς άραγε θα αποκαταστήσουν την τιμή του;

Προφανώς και αστειεύομαι. Αλλά η ιστορία είναι τόσο εξωφρενική που δείχνει και όλο το πρόβλημα της ελληνικής διαιτησίας: ο αρχιδιαιτητής και οι συνεργάτες του, αδρά αμειβόμενοι μην το ξεχνάμε, μοιάζουν να μην ασχολούνται με τίποτα. Πιστεύει κανείς πως από τη στιγμή που αποδεικνύεται πως δεν ασχολήθηκαν με το ότι κάποιος με τατουάζ Τριφύλλι στο στήθος μπήκε στους πίνακες, θα έχουν ασχοληθεί με το τι κάνουν οι διαιτητές στα τεστ ή το ποιες είναι οι αθλητικές τους επιδόσεις π.χ.; Δυσκολεύομαι να το φανταστώ.

Στο μεταξύ ήδη αποφασίστηκε τα ντέρμπι του πρώτου γύρου να τα διευθύνουν ξένοι διαιτητές: το σχέδιο για επιστροφή των ελλήνων διαιτητών σε αυτά πήγε στην άκρη. Κρίμα. Να βρεις ξένο διαιτητή με τατουάζ Τριφύλλι στο στήθος είναι απίθανο. Φέρτε πίσω τον Μαυροκορδόπουλο.