Αγαπημένες και άλλες συνήθειες

Κάθε εμφάνιση του προέδρου του Ολυμπιακού Ευάγγελου Μαρινάκη αποτελεί είδηση όταν αυτός αποφασίζει να μιλήσει.

Χθες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσίασε τα σχέδια για το νέο Καραϊσκάκη, εξήγησε τις πρόσφατες διοικητικές αλλαγές στην ΠΑΕ, υπενθύμισε πως το μπάτζετ των μεταγραφών

Από τις τοποθετήσεις του κρατάω δύο. Η πρώτη αφορά την ερώτηση που έκανε στην κυβέρνηση την οποία θεωρεί υπεύθυνη για καθυστερήσεις που αφορούν τα απολύτως διαδικαστικά θέματα όπως π.χ. κάποιες αλλαγές στους συντελεστές δόμησης που αφορούν το ύψος των κτιρίων.

«Δεν θα χρειαστεί κανένας κρατικός πόρος. Κανείς φορολογούμενος δεν θα επιβαρυνθεί. Η κυβέρνηση έχει καθυστερήσει και δεν καταλαβαίνω το γιατί, αφού δεν ζητάμε χρήματα από το κράτος» είπε.

Νομίζω ο λόγος είναι απλός. Η δέσμευσή του ότι το γήπεδο θα χρηματοδοτηθεί από τον ίδιο και τον Ολυμπιακό δεν επιτρέπει στον πρωθυπουργό της παρούσας κυβέρνησης να παίξει τον ρόλο που αγαπάει πιο πολύ, δηλαδή τον ρόλο του καλού και πονόψυχου κυβερνήτη που παρεμβαίνει για να λύσει ένα πρόβλημα ελπίζοντας πως θα κερδίσει ψήφους.

Αλλά τολμώ να πω ότι μάλλον ο Μαρινάκης είναι τυχερός: τώρα που η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει ένα πρόβλημα μπορεί να ενδιαφερθεί να το λύσει. Αυτή είναι η σπεσιαλιτέ της.

Η δεύτερη ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του Μαρινάκη αφορά την έντονη ψιθυρολογία που υπήρξε για δήθεν διαφορές ανάμεσα στην ΠΑΕ Ολυμπιακός και την ΚΑΕ Ολυμπιακός.

«Ο Ολυμπιακός είναι ένας, ενιαίος και αυτό δεν μπορεί να το χαλάσει κανείς. Κανένας ανιψιός, ξάδερφος, οποιοσδήποτε. Οι Ολυμπιακοί είμαστε ενωμένοι. Δεν υπάρχει κανένα θέμα.

Είμαστε όλοι μαζί και θα συνεχίσουμε έτσι δυνατά και στο μέλλον» τόνισε. Κι αυτή ήταν η καλύτερη απάντηση σε όσους έλεγαν τις προηγούμενες μέρες πως κάνει τη συνέντευξη για να επιτεθεί στους αδερφούς Αγγελόπουλους κ.λπ. κ.λπ. Τώρα που τελείωσε κι αυτό το παραμύθι ας περιμένουμε το επόμενο.

Στο μεταξύ, πραγματικά παραμυθένια ματς έχουμε στο αμερικάνικο Μουντιάλ που εξελίσσεται σε ένα από τα πιο ωραία.

Αν, όπως έχω ξαναγράψει, κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μια σειρά από μεγάλα δράματα, είναι άλλο τόσο αλήθεια πως και η αποφυγή των δραμάτων έχει συχνά κάτι το συναρπαστικό.

Την Τετάρτη το βράδυ η Αγγλία γλίτωσε ένα παγκόσμιο ρεζιλίκι γυρίζοντας το ματς κόντρα στο Κονγκό και κερδίζοντας με ανατροπή (1-2), το Βέλγιο κατέβηκε από το αεροπλάνο της επιστροφής όταν ο Λουκάκου και ο Τίλεμανς μετέτρεψαν την ήττα από τη Σενεγάλη σε θρίαμβο στην παράταση (3-2) και οι Αμερικανοί κέρδισαν παίζοντας με παίκτη λιγότερο τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη με 2-0.

Στη χώρα του Χόλιγουντ όλα αυτά ήταν ματς με ήρωες και σενάριο. Πραγματικά τρομερές περιπέτειες.

Φυσικά όλος ο κόσμος στάθηκε στα δύο γκολ του Χάρι Κέιν που έσωσαν τους Αγγλους και στα ψυχικά αποθέματα του Βελγίου που παρόλο που έχανε με 0-2 στο 86′ πήρε μια πρόκριση που το να την πεις ανέλπιστη είναι λίγο.

Αλλά πέρα από αυτά, αυτό που εντυπωσιάζει στην φάση των «32» είναι ο τρόπος που αποκλείονται οι αφρικανικές ομάδες που είχαν καταπλήξει στη φάση των ομίλων. Ολες για την ώρα αποκλείονται σε παιχνίδια καρμπόν – κάνοντας πολλά και ενδιαφέροντα πριν λυγίσουν στο τέλος.

Η Νότια Αφρική δέχτηκε γκολ από τον Καναδά στο 91′, χωρίς μάλιστα να είναι κλεισμένη στην περιοχή της και να αμύνεται μαζικά. Η Ακτή Ελεφαντοστού είδε τον Χάαλαντ να σκοράρει και να την αποκλείει στο 87′ σε μια στιγμή που όλοι περίμεναν την παράταση.

Το Κονγκό δέχτηκε το δεύτερο γκολ από τον Χάρι Κέιν στο 86′. Η Σενεγάλη τα κατάφερε χειρότερα από όλους.

Κέρδιζε το Βέλγιο με 2-0 μέχρι το 87′ και δέχτηκε δύο γκολ μέχρι το 91′ για να αποκλειστεί από ένα πέναλτι που σημείωσε ο Τίλεμανς στο τέλος της παράτασης – αυτός και το κέρδισε. Ολα αυτά τα ματς μοιάζουν πολύ.

Γιατί όλες οι αφρικανικές ομάδες δέχονται γκολ στο τέλος; Ο Ρούντι Γκαρσία, προπονητής του Βελγίου, είπε ότι οι ομάδες αυτές δυσκολεύονται να κρατήσουν τη συγκέντρωσή τους στο τέλος του παιχνιδιού και ότι όταν πιέζονται και έχουν και το μυαλό τους στο χρονόμετρο κάνουν εύκολα το λάθος.

Εγώ πάλι λέω ότι οι τρίλεπτες διακοπές που έχει αποφασίσει η FIFA για να πιουν οι παίκτες νερό (και να πουλήσουν διαφημίσεις τα network), οι πέντε αλλαγές που μπορεί να κάνει ένας προπονητής και τα πολλά λεπτά καθυστερήσεων που δίνονται, δημιουργούν μια συνθήκη που είναι δύσκολο να διαχειριστούν οι ομάδες από την Αφρική για συγκεκριμένους λόγους.

Οι τρίλεπτες διακοπές λειτουργούν σαν τάιμ άουτ τα οποία οι προπονητές εκμεταλλεύονται. Κάνοντας και πέντε αλλαγές αυτοί μπορούν να επανασχεδιάσουν ομάδες οι οποίες συνήθως έχουν παίκτες μεγαλύτερης ποιότητας από τις αφρικανικές, ειδικά στον πάγκο τους: ο κόουτς του Βελγίου π.χ. χρησιμοποίησε περνώντας τους στο ματς αναπληρωματικούς που λέγονται Λουκάκου, Λουκεμπάκιο, Ρασκίν, Μορέιρα, Ονάνα.

Το χειρότερο είναι τα έξτρα λεπτά προς το τέλος του ματς που δίνονται υποχρεωτικά και λόγω της τρίλεπτης διακοπής. Αυτά γίνονται για τις αφρικανικές ομάδες ένα μαρτύριο: ο χρόνος μοιάζει να μην περνά.

Αλλά προσοχή γιατί κάποιες θα αντέξουν. Και το λέω γιατί σήμερα θα δούμε Αυστραλία – Αίγυπτος, Κολομβία – Γκάνα και Αργεντινή – Πράσινο Ακρωτήρι.

Κι επειδή κάτι μου λέει πως δεν θα αποκλειστούν και τα τρία αουτσάιντερ ίσως η φάση των «32» κλείσει όπως άρχισε, δηλαδή με μια τεράστια έκπληξη.

Στο μεταξύ είναι ωραίο ότι στο Μουντιάλ βλέπουμε και μερικούς «δικούς» μας ποδοσφαιριστές στα καλύτερά τους. Ο Σάντσεζ του ΠΑΟΚ εξακολουθεί να είναι πολύ καλός με το Μεξικό: φαίνεται ότι υπάρχει ομάδα έτοιμη να τον αγοράσει από τον ΠΑΟΚ στον οποίο μάλλον δεν τον κατάλαβαν.

Ο παλιόφιλος Μαζουακού έκανε ό,τι μπορούσε με τη φανέλα του Κονγκό κόντρα στον Μαντουέκε – ο Σάκα τον ταλαιπώρησε λόγω φρεσκάδας στο ματς με τους Αγγλους.

Στο οποίο είχε μια εντυπωσιακή παρουσία ο Ματουσαμί, παίκτης του Ατρομήτου και καταπληκτικός σε έναν ρόλο πλέι μέικερ μπροστά από την άμυνα.

Παραδόξως αυτοί εκπροσώπησαν τη Σουπερλίγκα καλύτερα από τον Ελ Κααμπί και τον Πινέδα που έπαιξαν λίγο και τον Πελίστρι που δεν αγωνίστηκε δευτερόλεπτο.