Abigail

Στο Top-10 των ταινιών του Netflix βρίσκεται η Abigail. Είναι ταινία τρόμου. Και από τα πιο αστεία φιλμ που έχω δει τελευταία. Πέφτουν κεφάλια, ξεπηδούν πίδακες από αίμα και όλα αυτά μαζί σχηματίζουν ένα τόσο γελοίο θέαμα που παράγει δυνατό γέλιο. Προς Θεού, δεν σας συστήνω να τη δείτε, εκτός και αν έχετε χρόνο για πέταμα και εναλλακτική προσέγγιση του χιούμορ. Αξίζει, πάντως, να δείτε τους τίτλους αρχής και μετά να διατρέξετε την ταινία στο fast forward. Σταματήστε κάπου στη μέση και απολαύστε.

Ενα κοριτσάκι-βαμπίρ, που είναι και σπουδαία μπαλαρίνα, έχει θέματα με τον μπαμπά της. Χρησιμοποιεί έναν υπηρέτη-βαμπίρ που φέρνει αρκετά στον Θέμη τον Αδαμαντίδη, αλλά αυτός θέλει να τη σκοτώσει. Και όταν πεθαίνουν τα βαμπίρ, το σώμα τους εκρήγνυται και λούζει τους παρευρισκόμενους με πηχτό αίμα. Εβλεπα τις σκηνές και αναρωτιόμουν πώς διάολο έκαναν γύρισμα χωρίς να καταρρέουν από τα γέλια. Και όμως, η ταινία τα πήγε εξαιρετικά διεθνώς. Προφανώς επειδή καλύπτει κάτω από την ίδια εκφραστική στέγη τους λάτρεις του τρόμου και του χιούμορ. Σκέφτομαι δε ότι η σάχλα είναι τόσο επιτηδευμένη, ώστε γίνεται τέχνη. Ομως νομίζω ότι είναι και κάτι ακόμα. Η ταινία μας δείχνει κάτι τόσο ακραίο που, παρά τη γελοιότητα, δεν έχει καμία σχέση με όσα συνηθίζουμε να βλέπουμε. Τι αφηγούνται, άλλωστε, οι περισσότερες ταινίες στις πλατφόρμες; Περιπέτειες και δράματα που έχουν ξεκινήσει σε ένα σκοτεινό παρελθόν σε μια ακόμα πιο σκοτεινή πόλη στη χειμωνιάτικη Νεμπράσκα. Συνήθως έχουν ως πρωταγωνιστές αστυνομικό ή δημοσιογράφο, με έναν εκ των δύο να αντιμετωπίζει βαθιά ψυχικά προβλήματα – αν η ταινία θέλει ρεαλισμό δίνει στον δημοσιογράφο όλα τα τραύματα και τα συμπλέγματα που διατίθενται βάσει σεναρίου. Βλέπεις πέντε ταινίες και είναι σαν να τις έχεις παρακολουθήσει όλες. Θες να δεις κάτι καινούργιο. Περνάς το σαββατόβραδο με την Abigail και Κυριακή πρωί σηκώνεσαι και πηγαίνεις να ψηφίσεις κάτι που δεν σε κάνει να βαριέσαι, ίσως σε τρομάζει λίγο, αλλά υπόσχεται και ένα τεράστιο κοίτασμα γέλιου.

H συζήτηση για την έκρηξη στο εργοστάσιο των Τρικάλων εκτυλίσσεται σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο, αναφέρονται οι εργοδοτικές ευθύνες που αγνόησαν τις προειδοποιήσεις για τη διαρροή αερίου. Και εδώ βέβαια αναρωτιέσαι πώς γίνεται και σε τόσο μεγάλες επιχειρήσεις εντοπίζονται συχνά ελλείμματα στην ασφάλεια. Και αναρωτιέσαι αν η εξοικονόμηση κάποιων κεφαλαίων τούς κάνει να αγνοούν το ρίσκο που αναλαμβάνουν. Το δεύτερο επίπεδο συζήτησης αγγίζει τους ελέγχους. Και άπαντες επισημαίνουν την υποστελέχωση των υπηρεσιών. Λένε, ας πούμε, ότι υπάρχουν ελάχιστοι ελεγκτές για χιλιάδες επιχειρήσεις. Ομως, συγγνώμη, αυτό είναι ένα πρόβλημα που λύνεται εύκολα. Πώς; Αν οι επιχειρηματίες είχαν δει έστω λίγες φορές να κλείνουν μεγάλα εργοστάσια για αντίστοιχα θέματα, ο εντατικός έλεγχος δεν θα ήταν απαραίτητος. Ο φόβος του λουκέτου θα ήταν αρκετός. Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ελεγκτών, αλλά φόβου.

Δεν γνωρίζω αν ο ισχυρισμός είναι αληθής, αλλά η δημοσιοποίησή του, διά των αρχείων Επστιν, τον καθιστά χαριτωμένο. Ο Επστιν, λοιπόν, έγραψε ότι ο Μπιλ Γκέιτς είχε αρπάξει αφροδίσιο νόσημα μετά τη συνεύρεσή του με Ρωσίδες και αναζητούσε ειδική αντιβίωση προκειμένου να τη δώσει κρυφά στη σύζυγό του, στην οποία, φοβόταν, είχε μεταδώσει ιό. Το βρίσκω υπέροχο. Φέρνει τον Μπιλ σε ανθρώπινα μέτρα; Διότι το ίδιο ακριβώς πρόβλημα είχε αντιμετωπίσει και ένας φίλος μου από τον κάμπο της Θεσσαλίας, σε προηγούμενη δεκαετία. Και όχι μόνο αυτός, φαντάζομαι. Στο τέλος χώρισαν και οι δύο. Ο Μπιλ πλήρωσε κάτι δισεκατομμύρια σε διατροφή, ο φίλος έχασε ένα διαμέρισμα στη Λάρισα. Τους χωρίζουν πολλά. Ομως σε τέτοιες περιπτώσεις, όλοι το ίδιο αντιβιοτικό παίρνουν.

Αλκαράθ και Τζόκοβιτς έπαιζαν στον τελικό της Μελβούρνης για τρεις ώρες. Εμείς που τους βλέπαμε είχαμε λιώσει από την κούραση, αυτοί συνέχιζαν λες και έβλεπες βίντεο σε επανάληψη. Νίκησε ο Αλκαράθ. Διότι ναι, η εμπειρία δίνει σοφία και αρμονία, αλλά η νιότη έχει τη δύναμη. Και ξέρουμε με ποιον θα χαζεύουμε την επόμενη δεκαετία…