Good Bye, Summer!

Με εξαίρεση τις μεγάλες και καταστροφικές φωτιές, ήταν ένα σχετικά ήσυχο καλοκαίρι. Βλέπαμε την κυβέρνηση να ξορκίζει τα σκάνδαλα και τον Τσίπρα να θέλει να μας πείσει ότι άλλαξε, κοροϊδεύαμε τον Τραμπ για την αυτοπαγίδευσή του στο Ιράν, μετρούσαμε τα ελικόπτερα που προσγειώνονταν στις παραλίες, διαφωνούσαμε για το αν ο Νόλαν σεβάστηκε ή όχι το

πνεύμα της «Οδύσσειας», θαυμάζαμε τα κατασκοπευτικά γυαλιά του Αδωνη, ασχολιόμασταν με το αν οι εκλογές θα γίνουν το φθινόπωρο ή την άνοιξη.

Και ξαφνικά, βρισκόμαστε να απειλούμαστε από δυο μεριές. Στέλνουμε Patriot στην Κρήτη για να αποκρούσει τυχόν πλήγματα από το Ιράν ή τους δορυφόρους του και ακούμε τον Γιώργο Γεραπετρίτη να λέει ότι η χώρα είναι έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο απέναντι στην Τουρκία. Τι συνέβη; Μήπως πρέπει να προστατεύσουμε τους παραθεριστές που επιστρέφουν αμέριμνοι από τις διακοπές τους όπως προστάτευσαν την πρωταγωνίστρια του «Good Bye, Lenin!» τα παιδιά της όταν ξύπνησε από το κώμα;

Δεν είναι κακό να το παραδεχτούμε: αιφνιδιαστήκαμε. Νομίζαμε ότι η μόνη παρενέργεια του πολέμου στο Ιράν είναι οι υψηλές τιμές της ενέργειας, όπως νομίζαμε ότι η προσκόλλησή μας στο Ισραήλ του Νετανιάχου τρομάζει και κρατά μακριά όλους μας τους εχθρούς. Συμβαίνει το αντίθετο.

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός, φοβούμενος ότι θα χάσει τις εκλογές του Οκτωβρίου και θα μπλέξει σε περιπέτειες, τορπιλίζει τις διαπραγματεύσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ιράν και προσπαθεί να παρασύρει την Τουρκία σε μια σύγκρουση με αφορμή τη Συρία, κάτι που θα είχε ασφαλώς ευρύτερες συνέπειες. Ο τυχοδιωκτισμός του Ισραήλ βρίσκει το ταίρι του στην αδιαλλαξία του Ιράν, που προειδοποιεί ότι σε περίπτωση που κλιμακωθεί ο πόλεμος δεν θα περιορίσει τα αντίποινά του στις γειτονικές χώρες, αλλά θα τα επεκτείνει και στη νότια Ευρώπη.

Με φόντο αυτό το εκρηκτικό σκηνικό της Μέσης Ανατολής, έρχεται η Τουρκία να ανακοινώσει το «Σύμφωνο της Μέκκας» και τα δύο θαλάσσια πάρκα της εκτός των χωρικών της υδάτων. Η πρώτη κίνηση αφορά την Ελλάδα έμμεσα (καθώς στο Σύμφωνο συμμετέχει μια σύμμαχός μας, η Σαουδική Αραβία, και μπορεί να συμμετάσχει μία ακόμη ισχυρότερη σύμμαχός μας, η Αίγυπτος), η δεύτερη άμεσα (η Τουρκία τοποθετεί τα πιόνια της εκτός των χωρικών της υδάτων). Δικαιολογούν όλα αυτά τον υπουργό Εξωτερικών να προειδοποιεί (Open) ότι μπορεί η Ελλάδα να στείλει φρεγάτες και F-16 στην Κάσο και την αντιπολίτευση να κατηγορεί την κυβέρνηση για αδράνεια;

Το «ατύχημα», ακούσιο ή εκούσιο, είναι πιο εύκολο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Το μόνο θετικό είναι ότι ο Γεραπετρίτης διέψευσε χθες τις πληροφορίες που ήθελαν την Ελλάδα να κλείνει τους διαύλους επικοινωνίας με την Τουρκία. Γιατί γνωρίζει καλά ότι οι κραυγές των φανατικών πρέπει να παραμείνουν κραυγές. Κι ότι ο διάλογος είναι για τα δύσκολα.

Keywords
Τυχαία Θέματα