13o και… τυχερό

Μετά τη θεατρική μεγαλοπρέπεια του «Meteorites» του 2014 και την αστοχία της συλλογής «The Stars, the Oceans & the Moon» του 2018 , όπου το συγκρότημα αναδιαμόρφωσε τα παλιά του τραγούδια σε νέες καμπαρέ ενορχηστρώσεις, το 13ο άλμπουμ των Echo & the Bunnymen, μόνο γρουσούζικο δεν μπορεί να περιγραφεί. Επειδή, πολύ απλά αποτελεί επιστροφή στα βασικά. Η παραγωγή, τα δυναμικά τέμπο και η αίσθηση της δύναμης θυμίζουν κάτι από το «Crocodiles» του 1980.

Οι λαμπερές μπαλάντες είναι θερμά μελαγχολικές σαν τραγούδια από τους Evergreen, και οι στίχοι σε όλο το άλμπουμ φαίνονται παράξενα προσγειωμένοι (τουλάχιστον όσον αφορά στους Bunnymen). Για να πετύχει αυτόν τον ήχο και την αίσθηση, ο Ιαν ΜακΚάλοχ πήρε τα ηνία στα χέρια του, γράφοντας όλα τα τραγούδια και παίζοντας πολλά όργανα, αν και ο κιθαρίστας Γουίλ Σέρτζαντ είναι διαθέσιμος για να συνεισφέρει τις κυματιστές ψυχεδελικές γραμμές του στην κιθάρα όταν χρειάζεται.

Ο ντράμερ, το σημαντικότερο, είναι ο Κλεμ Μπερκ των Blondie και δεν του είναι καθόλου δύσκολο να κρατά τον ρυθμό. Τα δε ελάχιστα έγχορδα, προέρχονται από την Ερικα Νόκαλς. Και αυτό είναι όλο. Το όραμα του ΜακΚάλοχ για αυτό το άλμπουμ είναι εστιασμένο και ακριβές. Τα τραγούδια είναι σύντομα και εύστοχα, οι μελωδίες κοφτερές και ο ήχος εύκολος στην αφομοίωση. Μπορεί να υπάρχει λίγο λιγότερο δράμα από ό,τι θα περίμενε κανείς από ένα άλμπουμ των Echo, αλλά τελικά, δεν χρειάζεται περισσότερο.

Αξιοθαύμαστη εργασία, που ωθούν το άλμπουμ σε ένα μεθυστικό βασίλειο. Εχει όλο το πάθος και τη φαντασία των πρώτων τους έργων, τα οποία, όταν συνδυάζονται με τα μελωδικά χαρίσματα και το ταλέντο για ερμηνεία που δεν έχουν ποτέ σβήσει, καθιστούν το Apples for Isaac απόδειξη ότι το συγκρότημα είναι ακόμα ικανό να δημιουργεί ενδιαφέρουσα μουσική, ίσως ακόμη και μερικά από τα καλύτερα της καριέρας του.

Επανακυκλοφορία, του έκτου σόλο άλμπουμ της Γιόκο Ονο και δεύτερη κυκλοφορία της μετά τη δολοφονία του συζύγου της, Τζον Λένον (8 Δεκεμβρίου 1980). Το (αρχικό) οπισθόφυλλο απεικονίζει τον Λένον, τον Σιν (ο γιος τους) και την ίδια στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης. Ολα τα τραγούδια γράφτηκαν, συντέθηκαν, παρήχθησαν και ερμηνεύτηκαν από την Ονο. Εφτασε στο #98 των charts στις ΗΠΑ. Αν και το άλμπουμ «βλέπει» την Ονο να οδηγεί τη μουσική της σε περισσότερο αισιόδοξη κατεύθυνση μετά το «Season of Glass» του 1981, το «μεγάλο μέρος» των τραγουδιών του άλμπουμ ασχολείται με τα συναισθήματα που της προκάλεσε η δολοφονία του Λένον.

Το «Second Song» είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ που ηχογράφησε ο Νιλ Γιανγκ με το συγκρότημα The Chrome Hearts και το τρίτο άλμπουμ συνολικά μετά το live άλμπουμ «As Time Explodes» που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο. Περιλαμβάνει επτά τραγούδια γραμμένα από τον ίδιο, τα πέντε είναι ακυκλοφόρητα και δύο είναι ακυκλοφόρητες εκδοχές («Casting Me Away From You» και «I Will Love You Forever»).

Το ημι-ακουστικό άλμπουμ, μπορούμε να πούμε ότι σχετίζεται μουσικά με προηγούμενα άλμπουμ του, όπως τα «Comes A Time» (1978) και «Prairie Wind» (2005). Κάθε τραγούδι στο νέο άλμπουμ δίνει την αίσθηση ότι ο Young αντιμετωπίζει έναν νέο τρόπο να βλέπει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Οι στίχοι του ομώνυμου τραγουδιού ανοίγουν τον δρόμο: «Μέσα από καπνίζοντα φύλλα χρόνου, οι λέξεις απλώς έπεσαν μπροστά σε αυτό το δεύτερο τραγούδι μου…».

Η πλήρως αναλογική διαδικασία ηχογράφησης του άλμπουμ ταιριάζει στο… απαλό του στυλ. Οι Chrome Hearts προσαρμόζονται τέλεια στον ρόλο τους ως μια διακριτική μπάντα υποστήριξης και ο Γιανγκ παρουσιάζει μερικές νέες σκέψεις, μερικές περιπλανώμενες σκέψεις, μερικές όμορφα τρυφερές στιγμές και μερικές ευπρόσδεκτες αναφορές σε παλαιότερες εκδοχές του εαυτού του.