12 συμπεράσματα από μία επιστροφή

Αφησα να περάσει μία ημέρα από το… σοκ της επανεμφάνισης Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο με βούλα και σφραγίδα πια, διότι ήθελα να κατακαθίσει ο κουρνιαχτός, να δούμε με καθαρό μάτι τι έγινε στο Θησείο, και εν συνεχεία να κρίνουμε. Διάβασα, και διάβασα πολύ, τις περιγραφές για τα διατρέξαντα στην πρεμιέρα του αρχηγού, μελέτησα προσεκτικά την υποδοχή που του έγινε από τον έντυπο και τον ηλεκτρονικό Τύπο, και αφού έριξα και κάτι τηλέφωνα εδώ κι εκεί, σε φίλους και γνωστούς

στον ΣΥΡΙΖΑ και στα πέριξ, κατέληξα σε ορισμένα συμπεράσματα, τα οποία και με την άδειά σας θα τα παραθέσω (και να μην την είχα δηλαδή, πάλι θα τα παρέθετα, διότι αυτή τη δουλειά κάνουμε, δεν κάνουμε κάτι άλλο):

 το όνομα του κόμματος, το ΕΛΑΣ, ήταν όντως ένα σοκ. Κατάφερε ο άνθρωπος να μη συζητάει κανείς τις χιλιοειπωμένες γενικολογίες που εκστόμισε, αλλά να συζητούν όλοι το ΕΛΑΣ. Αυτό από μόνο του, συνιστά τεράστια επιτυχία – υπακούει στους βασικούς κανόνες της εμπορικής διαφήμισης, και είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. η απόπειρα να αντιγράψει τον Ανδρέα δεν ήταν απλά αποτυχημένη, ήταν εξοργιστικά αποτυχημένη. Τόσο με το μικρό κοριτσάκι, που του έφερε το μήνυμα, κατ’ αντιστοιχία της εφευρετικότητας του Λαλιώτη, να εμφανίσει τη μικρή Αννούλα δίπλα στον Παπανδρέου στην εξέδρα στις εκλογές του 1985, όσο και κυρίως, με την εικόνα του Ανδρέα να κραδαίνει τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη. Κανονική ιεροσυλία! Τι σχέση μπορεί να έχει η δική του αλλοπρόσαλλη έκθεση ιδεών, με το ιστορικό κείμενο, και τον ηγέτη της Αλλαγής; Αν υπήρχε… «πολιτική» αστυνομία, σίγουρα θα τον είχε συλλάβει για ψευδείς απομιμήσεις… ύστερα ήταν ο κόσμος. Και δεν μιλάω για τα στελέχη, γι’ αυτά θα μιλήσω παρακάτω. Ηταν ο απλός κόσμος που συγκεντρώθηκε στο Θησείο, και που δεν υπερέβαινε τους 3.000 ανθρώπους. Μικρό το νούμερο; Οχι, για τις εποχές που ζούμε. Αλλά συγκλονιστική συγκέντρωση, όπως προσπάθησαν να την εμφανίσουν, δεν ήταν. ο κόσμος νούμερο 2: ηλικιωμένοι, πολλές γυναίκες, συνταξιούχοι, εμφανώς άνθρωποι χωρίς οικονομική άνεση, αλλά και αρκετοί νέοι. Ηλικίες που η διακυβέρνηση Τσίπρα δεν τους θυμίζει κάτι ουσιαστικό, καθώς όταν τη βίωναν ήταν στην προεφηβική ηλικία. κόσμος νούμερο 3: στελέχη. Ποια στελέχη; Αν εξαιρέσεις τον Τεμπονέρα και κάτι ρεταλάκια του ΠΑΣΟΚ, τίποτε το σημαντικό. Ολος ο συνταξιοδοτημένος ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτη ηλικία, και βάλε. «Νιάτα» τύπου Γαβρόγλου, Νεφελούδη, Μπίστη, Μπαλάφα, Μανιού, Αυλωνίτη, Τσιριγώτη μαζεύτηκαν από κάτω να χειροκροτήσουν την προσωποποίηση του «μια από τα ίδια». κόσμος νούμερο 4: αν εξαιρέσει κανείς πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ουδείς άλλος εν ενεργεία βουλευτής τόλμησε να πάει στη συγκέντρωση. Επρεπε να παραιτηθούν. Ιδεολόγοι ναι, στρατιώτες κοντά στον αρχηγό να στηρίξουν το καινούργιο εγχείρημα ναι, να παραιτηθούν όμως και από το 5χίλιαρο της βουλευτικής αποζημίωσης, όχι. Είπαμε ιδεολογία-ιδεολογία, αλλά όταν πέφτει, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, είναι ακριβό σπορ η συμπαράταξη με την ΕΛΑΣ. κόσμος νούμερο 5: η αμηχανία με την οποία υποδέχτηκαν οι συγκεντρωμένοι στο Θησείο την ονομασία για το νέο κόμμα. Οι παλιότεροι ανατρίχιασαν και δεν ήταν η ψυχρούλα στο Θησείο – θυμήθηκαν τα εμφυλιοπολεμικά με τον ΕΛΑΣ και τον ΕΔΕΣ. Οι νεότεροι που δεν έχουν τέτοιες μνήμες, δεν κατάλαβαν ακριβώς πώς μπορεί να περπατήσει ένα κόμμα με το όνομα ΕΛΑΣ. για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του κόμματος μην περιμένετε σοβαρή προσέγγιση. Επειδή δεν θεωρώ δέσμευση ας πούμε, την πρώτη-πρώτη εξ αυτών, ότι ο αρχηγός και το κόμμα δεσμεύονται «για ζωή με αξιοπρέπεια». Γιατί δεν τη θεωρώ σοβαρή; Διότι έχει σημασία ποιος τη διατυπώνει, τη δέσμευση. Είναι αυτός που έλεγε ακριβώς τα ίδια πριν από 12 χρόνια, το φθινόπωρο του 2014, όταν δεσμευόταν (έχει ένα θέμα, τελικά, με τις… δεσμεύσεις) ότι «με ένα άρθρο και έναν νόμο, θα επαναφέρει μισθούς και συντάξεις στα προ των μνημονίων επίπεδα». Πρόκειται για τον ίδιο, ο οποίος θα τα έσκιζε τα μνημόνια, και είναι ο ίδιος που κορόιδεψε εκατομμύρια ανθρώπους, υποσχόμενος μια καλύτερη ζωή. Τι να μας πουν λοιπόν οι 7, 17, 32 ή 45 δεσμεύσεις του; αφού δεν αντιστοιχούν σε τίποτε. Ολα ένα ψέμα… πολιτικά χαρακτηριστικά νούμερο δύο: η ΕΛΑΣ, που είναι Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, καταγράφει με τον τίτλο της, την πρώτη βαριά ήττα που έφαγε ο αρχηγός, και δυσκολεύεται να το παραδεχτεί δημόσια. Οτι όταν ξεκίνησε, στις προθέσεις του ήταν να εκπροσωπήσει την Κεντροαριστερά. Η πρώτη εκδήλωση που έκανε στη Θεσσαλονίκη θύμιζε έντονα κεντρώο πολιτικό ο οποίος επιχειρεί να επανατοποθετηθεί στον χώρο. Αλλά έπειτα από μια σύντομη περιήγηση στην Κεντροαριστερά, και διαπιστώνοντας ότι είχε σχεδόν μηδενικό αποτύπωμα (κάτι σαουλίδηδες, ας πούμε), σου λέει, άσε να επιστρέψω εκεί απ’ όπου έφυγα. Και επέστρεψε! Δόξη και τιμή, και με την ΕΛΑΣ του. πολιτικά χαρακτηριστικά νούμερο 3: ποια είναι η στόχευση του νέου κόμματος; Να συγκεντρώσει όσο περισσότερο κόσμο μπορεί, από εκείνο το 17% που έλαβε στις εκλογές του 2023 ο αρχηγός ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Αν καταφέρει να ξεπεράσει το ΠΑΣΟΚ, χαράς ευαγγέλια. Εν συνεχεία θα κάνει τη στροφή προς την Κεντροαριστερά, μήπως και τσιμπήσει κάποιο ποσοστό και από εκεί, για να μπορέσει, μεταξύ πρώτης και δεύτερης εκλογής, να αναμετρηθεί από καλύτερες θέσεις με τον Μητσοτάκη. Αν όχι, «θα χάσει όσες φορές χρειαστεί», που έχει πει και ο Ν. Μαραντζίδης, μέχρι να πέτυχει τον στόχο του, ήτοι να επανέλθει στη διακυβέρνηση της χώρας. Δικό του είναι το κόμμα, κανείς δεν πρόκειται να τον αμφισβητήσει «όσες φορές και να χάσει». πολιτικά χαρακτηριστικά νούμερο 4: απ’ ό,τι φαίνεται, και παρά τις επιθέσεις στη διαπλοκή (λ.χ. στους πέντε παρόχους ηλεκτρικής ενέργειας), δεν φαίνεται να συγκινείται πολύς κόσμος από αυτά, διότι πλην των άλλων, υπάρχει και κόσμος που «ξέρει». Και δεν «ξέρει» μόνο, καταλαβαίνει κιόλας. Γιατί το κάνεις λοιπόν; Πρέπει να έχεις πειστικό λόγο, κι αυτός ο λόγος δεν ακούστηκε στο Θησείο. Στο Θησείο διαβάστηκε (άτεχνα μάλιστα) από autocue ένας λόγος που είχαν γράψει άλλοι, και του έβαλαν στο στόμα πράγματα που ούτε τα πιστεύει ούτε και μπορεί να πείσει γι’ αυτά. πολιτικά χαρακτηριστικά νούμερο 5: ο δρόμος είναι δύσβατος. Δύσκολος και κακοτράχαλος. Και μπορεί να βολεύει τον Μητσοτάκη να τον έχει απέναντί του για να τον επιδεικνύει ως μπαμπούλα που επανέρχεται, προκειμένου να μας πείσει με το γνωστό «Μητσοτάκης ή χάος», όμως ο μεγαλύτερος αντίπαλός του, είναι ο εαυτός του. Ητοι η αλαζονεία τού «εγώ» και η επικινδυνότητα της ημιμάθειάς του, που γνωρίσαμε τόσο αδρά στα σχεδόν 5 χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα… «Reunion αντί για rebranding»

Και για να μη νομίζει κι αυτός, αλλά και μερικοί εξ υμών, ότι έχω πρόβλημα μαζί του, θα δώσω τώρα τον λόγο σε έναν πρώην στενό συνεργάτη του, τον Νίκο Καρανίκα. Ορίστε, κύριε Καρανίκα, σας ακούμε:

«Η επιθυμία του Τσίπρα ήταν να κάνει ένα rebranding, αγγίζοντας από το Κέντρο μέχρι την Αριστερά. Ξεκίνησε με έναν δημοκρατικό καπιταλισμό και, καθώς στην πορεία είδε, παρουσιάζοντας την “Ιθάκη” του, ότι δεν υπήρξε ανταπόκριση από το Κέντρο, αντί για rebranding έκανε reunion. Εχει μαζέψει όσους δεν τον πολυαμφισβήτησαν. Εγώ τους λέω ρετάλια, γιατί η μαμά μου ήταν μοδίστρα και έτσι έμαθα να συμπεριφέρομαι (…) Η χρήση του ονόματος ΕΛΑΣ είναι ανήθικη (…) δημιούργησε ένα ολιγαρχικό ΙΧ κόμμα (…) έχει στόχο να ξεφτιλίζει την Αριστερά».

– Μάλιστα. Ευχαριστούμε πολύ κύριε Καρανίκα.

Στη συνέχεια θα δώσω τον λόγο στον κύριο Πολάκη, αφού προηγουμένως καθαρίσει με κάτι τραβήγματα που έχει σήμερα, με τη Δικαιοσύνη…