Η απόλυτη ντροπή της Ελλάδας

Το αυτοκίνητο και η αγορά του, σε όλο τον κόσμο λειτουργούν ως καθαρός δείκτης κοινωνικής υγείας. Δείχνουν πόσο αντέχει το εισόδημα, πόσο ασφυκτική είναι η φορολογία και αν το κράτος ενδιαφέρεται πραγματικά για την ασφάλεια και το περιβάλλον.

Στην Ελλάδα, η εικόνα αυτή είναι αμείλικτη. Ένας από τους πιο γερασμένους στόλους της Ευρώπης αποκαλύπτει μια κοινωνία σε στασιμότητα, με πολιτικές που τιμωρούν την ανανέωση και επιβραβεύουν τη διατήρηση του παλιού. Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι ζήτημα ζωής, δημόσιας

υγείας και διεθνούς εικόνας, σε μια χώρα που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή αλλά κινείται με όρους άλλης δεκαετίας.

Η Ελλάδα λοιπόν κατέχει πλέον μια θλιβερή πρωτιά στην Ευρώπη. Με μέση ηλικία στόλου 17,8 έτη, βρίσκεται στην κορυφή των πιο γερασμένων αυτοκινήτων της Ε.Ε., αφήνοντας πίσω της χώρες με αντίστοιχα οικονομικά ή κοινωνικά προβλήματα. Δεν πρόκειται για στατιστική λεπτομέρεια. Είναι μια εικόνα παρακμής που αποτυπώνεται καθημερινά στους δρόμους, στον αέρα που αναπνέουμε και στην ασφάλεια που δεν έχουμε.

Αυτός ο γηρασμένος στόλος δεν είναι απλώς παλιός. Είναι επικίνδυνος. Αυτοκίνητα χωρίς σύγχρονα συστήματα υποβοήθησης, χωρίς αποτελεσματικά φρένα, χωρίς δομές παθητικής ασφάλειας, κυκλοφορούν καθημερινά σε εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους. Σε μια χώρα με ήδη επιβαρυμένο οδικό δίκτυο και υψηλά ποσοστά τροχαίων, η παλαιότητα μετατρέπεται σε παράγοντα θανάτου. Κάθε σύγκρουση έχει μεγαλύτερο κόστος, κάθε λάθος λιγότερες δικλείδες ασφαλείας. Και όλα αυτά όταν γίνεται μία από τις πιο δυναμικές προσπάθειες των τελευταίων 30 ετών, για την οδική ασφάλεια και τη μείωση τροχαίων και συνάμα των θυμάτων.
Είναι ένα προσωπικό στοίχημα που έχει βάλει ο Πρωθυπουργός, όπως χαρακτηριστικά είπε ο ίδιος στο συνέδριο NEWSAUTO TALKS, πριν δύο μήνες. Και τα δεδομένα δείχνουν να το κερδίζει. Όμως τα μέτρα αυστηροποίησης των ποινών και των ελέγχων, δεν αρκούν αν δεν ανανεωθεί άμεσα ο στόλος με νέα, σύγχρονα και σαφώς πιο ασφαλή αυτοκίνητα…

Το πρόβλημα όμως δεν σταματά μόνο στην ασφάλεια
Η Ελλάδα ρυπαίνει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ε.Ε. σε σχέση με το μέγεθος και τη σύνθεση του στόλου της. Οχήματα παλαιάς τεχνολογίας, Euro 3 και Euro 4 (ενώ τεχνολογικά μπαίνουμε στο Euro7) , συνεχίζουν να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της κυκλοφορίας. Εκπέμπουν πολλαπλάσιους ρύπους από τα σύγχρονα αυτοκίνητα, επιβαρύνουν τα αστικά κέντρα και υπονομεύουν κάθε εθνικό στόχο για το περιβάλλον. Την ώρα που η Ευρώπη επενδύει σε καθαρότερες μετακινήσεις, η Ελλάδα λειτουργεί ως κινούμενη εστία ρύπανσης. Μία ευρωπαϊκή ντροπή της χώρας μας…

Η εικόνα αυτή πλήττει και τον τουρισμό. Χιλιάδες επισκέπτες νοικιάζουν αυτοκίνητα ή κινούνται σε δρόμους όπου κυριαρχεί η παλαιότητα, η κακή συντήρηση και η ανασφάλεια. Η χώρα που θέλει να προβάλλεται ως σύγχρονος ευρωπαϊκός προορισμός, παρουσιάζει έναν στόλο που θυμίζει άλλη εποχή. Η αντίθεση είναι κραυγαλέα και δεν κρύβεται πια.

Την ώρα που ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κινείται κοντά στα 12 έτη, χώρες όπως η Γερμανία βρίσκονται στα 10,6, η Γαλλία στα 11,5 και το Βέλγιο μόλις στα 8,2 χρόνια. Ακόμα και κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, που για χρόνια θεωρούνταν «ουραγοί», έχουν νεότερο στόλο από την Ελλάδα. Η Πολωνία βρίσκεται στα 15,2 έτη και η Ρουμανία στα 15,6, ενώ η Βουλγαρία κινείται επίσης στα 17,6.

Η παλαιότητα του ελληνικού στόλου δεν είναι ένα… ατύχημα, αλλά το προβλέψιμο αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και χρόνιων στρεβλώσεων. Και το να επικαλούμαστε ακόμα την οικονομική κρίση, αν μη τι άλλο αυτό προσβάλει τη νοημοσύνη μας, αφού ο στόλος δεν ανανεώνεται. Αντιθέτως γερνάει και μετά την κρίση.
Όλο αυτό είναι αποτέλεσμα πολιτικής αδράνειας, στρεβλών φόρων, και αποτυχημένων κινήτρων. Όμως τα αποτελέσματα τα πληρώνουν όλοι. Στην υγεία, στην ασφάλεια, στο περιβάλλον και στην εικόνα της χώρας. Η Ελλάδα δεν είναι απλώς πίσω. Είναι εκτός ευρωπαϊκού χρόνου και αυτό, πλέον, δεν επιδέχεται καμία δικαιολογία.