ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΠΕ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΣΤΟΝ ΜΠΑΡΟΖΟ

Το τελευταίο εικοσαήμερο η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη. Είχαμε τον Κάντα και τις αποκαλύψεις για τις μίζες στα εξοπλιστικά προγράμματα. Τον Λιάπη με τις πλαστές πινακίδες και το σπίτι στο Καρπενήσι. Τον Τομπούλογλου να δωροδοκείται. Τον Χριστόδουλο Ξηρό, της «17 Νοέμβρη» να παίρνει άδεια από τη φυλακή και να εξαφανίζεται. Τη μια μέρα ο υπουργός Υγείας να βάζει χαράτσι 25 ευρώ για εισαγωγή στο νοσοκομείο και την άλλη οι Σαμαράς και Βενιζέλος να ανακαλούν το μέτρο. Χθες βράδυ, τη στιγμή που οι τηλεοράσεις μετέδιδαν, από το Μέγαρο Μουσικής, την τελετή έναρξης της ελληνικής Προεδρίας στην Ε.Ε., το διαδίκτυο έπαιρνε φωτιά: 20 εντάλματα σύλληψης γνωστών επιχειρηματιών και μελών της διοίκησης του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου για ατασθαλίες και «χρυσές μπίζνες».

Μπορεί η χώρα να βρίσκεται σε κρίση, μπορεί οι πολίτες να δεινοπαθούν, μπορεί οι επιχειρήσεις να γονατίζουν, μπορεί η ανεργία να θερίζει, μπορεί το χρέος να μην είναι βιώσιμο, μπορεί, μπορεί, μπορεί… όμως δεν πλήττουμε. Άρτο δεν έχουμε, αλλά από θέαμα να φάνε και οι κότες. Κι από σήμερα να δεις τι θα γίνει. Σιγά μην ασχοληθεί κανείς με τον Μπαρόζο και τον Βαν Ρομπάϊ. Όλοι θα έχουν να λένε για τον Άγγελο Φιλιππίδη που διόρισε ο Καραμανλής και τον Κλέωνα Παπαδόπουλο που διόρισε ο Παπανδρέου στο Τ.Τ. και τις μπίζνες που έκαναν με τον Κοντομηνά και τον Γριβέα. Και να οι συνδέσεις με τη Νέα Υόρκη για να βρεθεί ο Φιλιππίδης και να οι ανταποκρίσεις από το Λονδίνο ή και το Κατάρ όπου θα αναζητείται ο Γριβέας.

Καλά και άγια όλα αυτά και μακάρι να τιμωρηθούν όλοι όσοι παραβίασαν το νόμο, έκλεψαν, εγκλημάτισαν σε βάρος του λαού και του δημοσίου συμφέροντος. Κάποτε όλα αυτά έπρεπε να γίνουν. Να πιαστούν και να φυλακιστούν και οι μεγαλόσχημοι. Να μπει τέλος στην ασυλία των ισχυρών της πολιτικής και του χρήματος. Και μπράβο που γίνεται. Και εύχομαι να συνεχιστεί. Ελπίζω βέβαια με στοιχεία και σύμφωνα με το νόμο και όχι με το «δίκαιο της αρένας» που απαιτεί αίμα. Η ανάγκη επαναθεμελίωσης του κράτους, αναγέννησης της πολιτικής και ριζικής ανασυγκρότησης της κοινωνίας είναι επιτακτική και αδήριτη. Αν δεν ικανοποιηθεί, η χώρα θα βουλιάξει και θα περιθωριοποιηθεί, ενώ δεν αποκλείεται να κινδυνεύσει και η εθνική της κυριαρχία.

Το κακό είναι ότι η προσπάθεια εξυγίανσης και πάταξης της διαφθοράς είναι ημιτελής. Δεν συνοδεύεται και από ένα ριζοσπαστικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Όλη η προσπάθεια που καταβάλλεται από την πολιτική εξουσία είναι να οργανωθεί η οικονομία γύρω από τα δημοσιονομικά μεγέθη και τις συμφωνίες που έχουν υπογραφτεί με την τρόικα στα πλαίσια του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων και όχι με βάση τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της χώρας καθώς και το ρόλο της στην περιοχή, την Ευρώπη και τον σύγχρονο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Έτσι όμως δεν θα βγει ποτέ από την κρίση. Δεν θα παράξει πλούτο για να τον αναδιανείμει. Το πρόβλημα της χώρας, μετά από έξι χρόνια ύφεσης, δεν είναι οι μικροδιορθώσεις στους δείκτες. Το πρόβλημα της χώρας είναι η παραγωγή. Είναι η εργασία. Απ’ αυτήν παράγεται ο πραγματικός πλούτος και όχι από τις χρηματοπιστωτικές πράξεις. Η ανεργία είναι αυτή που καταστρέφει την κοινωνία και απειλεί να την τινάξει στον αέρα. Κι αν μέχρι πρότινος υπήρχε ανοχή, τώρα που το «λίπος» των εισοδημάτων έχει καεί σχεδόν για όλους, η υπομονή εξαντλείται. Αν δεν καταπολεμηθεί η ανεργία, η Ελλάδα αλλά και η Ευρώπη δεν έχουν μέλλον.

Αυτή θα έπρεπε να είναι και η ύψιστη, έστω παράλληλη, προτεραιότητα της ελληνικής Προεδρίας. Καλά όλα αυτά για τη μετανάστευση και τη θάλασσα, όμως η κυβέρνηση οφείλει να βρει τρόπο για να πείσει τους εταίρους μας ότι χρειάζεται ριζική μεταστροφή της Ευρώπης αν δεν θέλουν να τη δουν το Μάιο «μαύρη» και «ευρωσκεπτικιστική». Και έχει την ευκαιρία -μαζί με όλους τους άλλους, κι όχι μόνον τους Νότιους, που διαφωνούν με την καλβινιστική λιτότητα των Τευτόνων και υποφέρουν απ’ αυτήν- των ευρωεκλογών να το κάνει.

Όταν ο αξιότιμος κύριος Μπαρόζο μας λέει ότι τα προγράμματα προσαρμογής των προβληματικών χωρών επιτυγχάνουν, θα πρέπει κάποιος να του πει ότι τα προγράμματα επιτυγχάνουν, αλλά οι άνθρωποι πεθαίνουν. Αν οι ευρωπαϊκές ελίτ συνεχίσουν να μετρούν τις κοινωνίες τους με δημοσιονομικά υποδεκάμετρα, ίσως να μην είναι μακριά η ώρα που οι λαοί θα πάρουν τους χάρακες και θα τους μαυρίσουν -όχι μόνον στην κάλπη. Αν η Ευρώπη συνεχίσει να σφυρίζει τον ίδιο σκοπό, η Ελλάδα ίσως να μην αντέξει. Και τον Μάϊο μπορεί, ένεκα πολιτικής λιποθυμίας, να αναγκαστεί, να βγει από το χορό. Ενδεχομένως και να μην είναι η μόνη. Και τότε όλα μπορούν να συμβούν…