Οι πολιτικοί σχολιαστές

07:10 8/5/2013 - Πηγή: Matrix24

Δόξα τω Θεώ ουδέποτε ο ρόλος του πολιτικού σχολιαστή βγήκε στη μαύρη αγορά, στο σφυρί ή σε κάποιο είδος χρηματιστηριακού ανταγωνισμού. Το αντίθετο μάλιστα. Πάσα πολιτική εφημερίδα το πρώτο που κάνει είναι να στρατολογήσει έναν δύο έμπειρους σχολιαστές κι από κει και κάτω αρκετούς κονδυλοφόρους που σε κάθε φύλλο αραδιάζουν τα ίδια και τα ίδια - οι πηγές τους; Τα τυπικά καθημερινά τηλέφωνα στους πληροφοριοδότες τους, οι πηγές της αγοράς, τα άρθρα των συναδέλφων σε άλλες εφημερίδες, το λέγε λέγε στη Βουλή, τα τηλεοπτικά δελτία, με

ένα λόγο το γνωστό πίτουρο που πουλιέται για κριθάρι.

Αν πάμε τώρα στον μέσο Έλληνα, αλλά και στον ανώτερο όσο και στον κατώτερο, η πολιτική πληροφορία επέχει θέση βαρύνουσας σημασίας. Συχνά, στους ηλικιωμένους, η αντίδραση απέναντι σε μια πολιτική είδηση προκαλεί αντιδράσεις πολεμο-εμφυλιακής πραγματικότητας. «Είδατε τι σας έλεγα; Οι κυβερνήσεις είναι σάπιες! Ο ξένος παράγοντας δεν υπολογίζει τη χώρα! Το χαρακτηριστικό είναι ότι έγκυρη ή άκυρη η πληροφορία κάνει τον γύρο της συνείδησης του ομιλούντος και στη συνέχεια αναπαράγεται από στόμα σε στόμα. Αλλά και στους νεότερους (που δεν έζησαν μεγάλες δυστυχίες) το αντανακλαστικό λειτουργεί καίρια διότι το έχουν κληρονομήσει από τους μεγάλους.

Αν λάβουμε υπόψη μας ότι οι εξ επαγγέλματος πολιτικοί σχολιαστές γράφουν καθημερινά ολοσέλιδα άρθρα και «αναθιβάνουν» τα ίδια και τα ίδια με μια πατίνα δήθεν νεότευκτης πληροφορίας, καταλαβαίνουμε ότι σκοπός της εφημερίδας δεν είναι η πληροφόρηση του κοινού, αλλά η κυκλοφορία της εφημερίδας πάση θυσία και η αρθρογραφία που εκούσα άκουσα υποχρεούται να ξεγεννήσει την απαραίτητη πληροφορία της. Κατά ένα τρόπο ο πολιτικός σχολιαστής «φυλάει σκοπιά», παρακολουθεί ξενόγλωσσα κανάλια στην τηλεόραση, διαβάζει ξένες εφημερίδες, ενίοτε μιλάει με ξένους συναδέλφους – αρκεί η πληροφορία να του δοθεί φρέσκια φρέσκια και εγγυημένη.

Στην περίπτωση δε που για κάποιον λόγο υπέρτερο των δημοσιογραφικών δυνάμεων η εφημερίδα μείνει στα σκαριά και τόσο ο σχολιαστής όσο και ο αναγνώστης κοκαλώσουν στις θέσεις τους χωρίς να μπορούν να παίξουν τους ρόλους τους, έχουμε την εντύπωση ότι κάτι απειλητικό – περίπου σαν πρώτη ημέρα τύφου - καλύπτει γράφοντες και αναγιγνώσκοντες. Τότε μόνο καταλαβαίνουμε ότι η εφημερίδα, εκεί που έδειχνε να αποτελεί τον ταχυδρόμο του χωριού και τον στύλο της κοινωνίας, αποδεικνύεται φυλλάδα ασήμαντη, πόζα όπου η πληροφορία εκμαιεύεται τεχνηέντως. Ο σκοπός δεν είναι να μάθουμε κάποια πληροφορία, αλλά η εφημερίδα να αποδείξει ότι κάθε μέρα ο μέσος πολίτης έχει ανάγκη την καραβάνα του γεμάτη.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords