Το (πασιφανές) πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ

Στον αθλητισμό, όταν μια ομάδα δεν αποδίδει σύμφωνα με τις δυνατότητες, τους παίκτες, την αξία και -φυσικά- τους στόχους που έχει θέσει, τότε στην συντριπτική (αν όχι σε όλες) πλειοψηφία των περιπτώσεων, η διοίκησή της αποφασίζει την αλλαγή του προπονητή. Κι αυτό, καθώς ο προπονητής θεωρείται ως ο υπεύθυνος εντός του γηπέδου για την εικόνα, την προετοιμασία, τη στρατηγική, τη δομή, τις αλλαγές, την τακτική κ.ο.κ. Αφήστε που είναι ένας, σε σχέση με τους υπερπολλαπλάσιους παίκτες, ανεξαρτήτως αθλήματος.

Αλήθεια, τι γίνεται στην περίπτωση που ο διοικητικός ηγέτης και ο προπονητής αποτελούν

Άραγε, ο πρώτος προβαίνει στην απόλυση / αλλαγή του δεύτερου ή αλλιώς του ίδιου του του εαυτού; Κομματάκι χλωμό το βλέπω. Πόσο, μάλλον, όταν ο περί ου ο λόγος δεν διακρίνεται από την κατάλληλη μενταλιτέ, έχοντας ως παντελώς άγνωστες τις έννοιες της «γενναιότητας», της «παρρησίας», του γνώμονα του κοινού καλού, του «εμείς και όχι του εγώ»…

Μάλιστα, όταν ο εν λόγω «προπονητής» έχει ανάγει σε νυν υπερ πάντων αγώνα την επικράτηση της γραμμής του σε ότι αφορά το headcount στο συνολικό μείγμα των εκλεκτόρων του συνεδρίου του κόμματος που ηγείται, καταφέρνοντας οι προερχόμενοι από την Κρήτη να είναι περισσότεροι αριθμητικά έναντι αυτών της Αττικής, τότε και ο πλέον άσχετος παρατηρητής της πολιτικής ζωής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης αντιλαμβάνεται το πρόβλημα, αλλά και την λύση του!

Εξάλλου, το ΠΑΣΟΚ ενδέχεται να αποτελεί το μοναδικό κόμμα -παγκοσμίως- το οποίο είχε πραγματοποιήσει συνέδριο προκειμένου να αποφασίσει την εκλογή νέου Προέδρου καθώς ο προηγούμενος «δεν τραβούσε» και κατέληξε να αναδείξει τον… προηγούμενο ως Επικεφαλής του, ως απόρροια των -καλά (προ)μηχανευμένων- εσωτερικών ισορροπιών που άπτονται του εκλεκτορικού σώματος.

Όσο αυτή η πτυχή θα (προ)καθορίζει τις εξελίξεις εντός του ΠΑΣΟΚ, σε συνάρτηση με την παρουσία ενός Προέδρου ανέμπνευστου, άγευστου και άοσμου, ο οποίος επί αρκετά χρόνια ως επικεφαλής του δεν έχει καταφέρει να φέρει έναν άνεμο αλλαγής ή δημιουργικής διαφοροποίησης, αλλά αντιθέτως προσπαθεί πολύ να μεταμορφωθεί σε νέο Σύριζα, δίχως ωστόσο να κατέχει το ανάλογο know how, τόσο η βελόνα θα παραμένει κολλημένη -όπως είχε αναφέρει και ο Παύλος Γερουλάνος- και η κυβερνητική προοπτική του θα αντιστοιχεί σε αυτήν του Πανσερραϊκού, ο οποίος κατέχει -σήμερα τουλάχιστον- την τελευταία θέση της βαθμολογίας της Super League, να ισχυρίζεται πως έχει βάσιμες ελπίδες να κατακτήσει το πρωτάθλημα!

Εάν ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν αντιληφθεί (πότε άραγε;) πως οφείλει να «κτίζει» και όχι να υπόσχεται πως θα «γκρεμίσει», προκειμένου να εμπνεύσει πίστη, σιγουριά και ισχύ στο μυαλό του μέσου ψηφοφόρου, τότε κινδυνεύει να υποβιβαστεί στη Super League 2…

«Έτσι είναι εάν έτσι νομίζετε», όπως είναι και ο τίτλος ενός τρίπρακτου θεατρικού έργου του Λουίτζι Πιραντέλλο, το οποίο πραγματεύεται τη σχετικότητα της αλήθειας, την υποκειμενικότητα της πραγματικότητας και την αστάθεια της ανθρώπινης προσωπικότητας, μέσα από μια κοινωνική σκευωρία και το κουτσομπολιό μιας επαρχιακής πόλης.