«Μπρά ντε φερ» ΔΝΤ – ευρωζώνης για το χρέος

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου. Όλα δείχνουν ότι η ευρωζώνη και κυρίως η Γερμανία κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους τώρα και επιδιώκει να μεταθέσει το ζήτημα για μετά το 2018 αλλά και να «πείσει» το ΔΝΤ να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα βάζοντας στην άκρη την απαίτησή του για ελάφρυνση.

Το ΔΝΤ έχει ήδη στην πλάτη του την -εγκληματική- ευθύνη για το γεγονός ότι το 2010 δέχθηκε να χρηματοδοτήσει την Ελλάδα και να καταρτίσει το πρώτο μνημόνιο χωρίς να γίνει κούρεμα του χρέους, παρότι το καταστατικό του οργανισμού το απαιτούσε.
Με βάση του κανόνες του ΔΝΤ η Ελλάδα δεν μπορούσε τότε να χρηματοδοτηθεί διότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο, επομένως θα έπρεπε να προηγηθεί “κούρεμα”. Αντί για αυτό όμως, το καταστατικό του ΔΝΤ τροποποιήθηκε έτσι ώστε να επιτρέπεται η χρηματοδότηση εφόσον υπάρχει μεγάλος συστημικός κίνδυνος.
Η απόφαση αυτή έχει πλέον ανατραπεί καθώς το καταστατικό άλλαξε και πάλι και το ΔΝΤ μπορεί πλέον να χρηματοδοτεί μια χώρα μόνο εφόσον το χρέος της είναι βιώσιμο ή καθίσταται βιώσιμο ύστερα από αναδιάρθρωση. Η λογική της πρόβλεψης αυτής είναι ότι το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι διασφαλισμένο για την αποπληρωμή των δανείων και κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό εφόσον το χρέος της χώρας που χρηματοδοτεί δεν είναι βιώσιμο.
Σήμερα σχεδόν οι πάντες αναγνωρίζουν ότι το 2010 ένα μικρό κούρεμα του ελληνικού χρέους της τάξης του 20-30% θα ήταν αρκετό και θα είχε επιτρέψει την αντιμετώπιση των προβλημάτων χωρίς το φαύλο κύκλο της μεγάλης ύφεσης.
Το γεγονός ότι το κούρεμα δεν έγινε το 2010 οδήγησε στην υπερβολική λιτότητα για να «βγαίνουν» τα νούμερα.
Επιπλέον, όταν τελικά η αναδιάρθρωση του χρέους έγινε το 2012, παρότι αντιστοιχούσε σε μείωση της παρούσας αξίας κοντά στο 50%, δεν ήταν αρκετή και δεν αντιμετώπισε το πρόβλημα.
Σήμερα η ευρωζώνη επιχειρεί να «δελεάσει» το ΔΝΤ για να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα με την πρόταση για εξαγορά των δανείων του ΔΝΤ από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM). Μια τέτοια διευθέτηση θα μειώσει το χρηματοδοτικό ρίσκο για το ΔΝΤ και επομένως θα υπάρχουν επιχειρήματα για την συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα με έναν σχεδιασμό για αναδιάρθρωση στο μέλλον.
Καθώς το δ.σ. του ΔΝΤ «ελέγχεται» από τις ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ, η ευρωζώνη εκτιμά ότι είναι εφικτό να ψηφιστεί η συμμετοχή του οργανισμού στο πρόγραμμα με τα δεδομένα αυτά.
Το πρόβλημα είναι ότι εάν δεν γίνει αναδιάρθρωση, για να βγαίνουν τα νούμερα πρέπει να τίθενται υψηλοί στόχοι για το περίσευμα που πρέπει να υπάρχει στα έσοδα του κράτους (το λεγόμενο «πρωτογενές πλεόνασμα») για να εξυπηρετείται το χρέος.
Μετά το κακό προηγούμενο του 2010 το ΔΝΤ απαιτεί σήμερα ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους για την Ελλάδα και ταυτόχρονα αμφισβητεί ότι είναι εφικτοί οι στόχοι για το πρωτογενές πλεόνασμα που θέτει η ευρωζώνη (3,5% το 2018 και τα επόμενα χρόνια) προκειμένου να «βγαίνουν» τα νούμερα για την αποπληρωμή των δανείων.
Είναι γεγονός ότι το ΔΝΤ βρίσκεται σε δύσκολη θέση, ιδιαίτερα τα στελέχη του που είχαν και την ευθύνη για το ελληνικό πρόγραμμα, όπως κατ’ εξοχήν ο κ. Πολ Τόμσεν. Είναι γνωστό, μάλιστα, ότι υπάρχει και ένας διχασμός στο εσωτερικό του Ταμείου για το ζήτημα αυτό.
Δεν αποκλείεται, όμως, να επιτευχθεί ένας πολιτικός συμβιβασμός μεταξύ ΔΝΤ και ευρωζώνης, ο οποίος θα έχει ως αποτέλεσμα και η ελάφρυνση να παραπεμφθεί στο μέλλον και οι απαιτήσεις για μεγάλα πλεονάσματα (δηλαδή λιτότητα) να παραμείνουν.

The post «Μπρά ντε φερ» ΔΝΤ – ευρωζώνης για το χρέος appeared first on ert.gr.