Υπαρξιακά, αλήθειες και συνωμοσιολογίες

Πάει καιρός που έχω να σου γράψω. Η αλήθεια είναι, ότι ποτέ δεν ήθελα να σταματήσω. Αλλά ποτέ δεν ήθελα να γίνω κουραστική, γραφική ή και επιφανειακή. Οπότε, εκ των πραγμάτων αυτά τα δύο δε συνάδουν.

Μέσα σε όλη αυτήν την παράνοια που ζούμε, κάπου υπάρχω κι εγώ. Μες στις εκκρεμότητες αυτής της χώρας, μες στις προσωπικές μου εκκρεμότητες,

άρχισα με τις Εκκρεμότητες του αγαπημένου μου Φθινοπώρου. Και συνέχισα, βλέποντας τις εξελίξεις να μεταμορφώνονται σε σενάριο για την τηλεόραση. Στην αρχή τις παρακολουθώ με αγωνία καθώς αισθάνομαι μέρος αυτών, αλλά στη συνέχεια με απάθεια, σαν να μη με εκπλήσσει τίποτα πια. Και σαν ήδη να γνωρίζω το τέλος…

Νιώθω, πλέον, τις εξελίξεις να στριφογυρίζουν γύρω μου τόσο γρήγορα, σαν ανεμοστρόβιλος – κι εγώ να μένω ακίνητη στο κέντρο αυτών. Σαν απλός θεατής μιας ταινίας. Σαν να μη μ’ αγγίζουν πια.

Ήμουν περήφανη που γεννήθηκα σε έναν αιώνα όπου ο άνθρωπος αποκτά ελευθερίες και δικαιώματα. Σε μια εποχή που δεν έχουμε πόλεμο. Ένιωθα τυχερή… Που δε γεννήθηκα στο Μεσαίωνα. Ευτυχώς που τελείωσα το σχολείο για να σταματήσουν να με μπουκώνουν με ψέματα, να μου κρύβουν κάθε φωτεινή αλήθεια.

Μεγάλωσα και κατάλαβα ότι τελικά σε κανέναν αιώνα ο άνθρωπος δεν είχε τίποτα πραγματικά και πως ο πόλεμος στην ανθρωπότητα δε σταμάτησε ποτέ. Κι όχι μόνο γιατί μεγάλωσα. Αλλά γιατί δεν ακολούθησα με το ρυθμό προβάτου την ακαδημαϊκή γνώση.

Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν την απαξιώνω. Τη θεωρώ, όμως, γνώση επιλεκτική καθώς έχω περάσει από τα γρανάζια της. Πιστεύω ακράδαντα πως καθαρά ακαδημαϊκά, το μόνο που πιστοποιούμε με αυτόν τον τρόπο (αν μείνουμε στα στεγανά της ακαδημαϊκής γνώσης) είναι την ημιμάθεια και τη διαστρέβλωση της γνώσης και της ιστορίας της ανθρωπότητας. Κι είναι ο πιο σίγουρος και διαδεδομένος δρόμος για να (παρα)μορφώσουμε το πνεύμα μας. Ένα εισιτήριο υποδούλωσης.

Αυτό που δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω είναι για ποιο λόγο η Θρησκεία να εμπλέκεται στην πολιτική και το αντίστροφο. Προφανώς γιατί δεν είχα διαβάσει ποτέ τη Θρησκεία μας (στην πλειοψηφία μας την Ορθοδοξία). Μεγάλωσα και κατάλαβα πως η πολιτική είναι μανδύας που καλύπτει έναν αιώνιο θρησκευτικό πόλεμο. Και σήμερα ζούμε έναν δεύτερο Μεσαίωνα. Διαφορετικό. Αμείλικτο. Κεκαλυμμένο.

Δεν έχω να χάσω τίποτα πια. Στο κάτω – κάτω, κανείς δεν πρόκειται να μου προσφέρει, εργασία σε χώρους όπου γίνεται διακίνηση πληροφοριών. Μη σου πω, δύσκολα ακόμα και σε άλλους χώρους. Κι όχι μόνο επειδή υπάρχει η λεγόμενη «οικονομική κρίση» και συνεπώς αυξημένη ανεργία, αλλά γιατί όσο θέληση κι ευστροφία να διαθέτεις, στην πραγματικότητα ένα ελεύθερο πνεύμα, τελικά, δεν ταιριάζει σε κανένα δουλοπρεπικό σύστημα. Το θυμάμαι από τις λεγόμενες «συνεντεύξεις» που έχω περάσει κι εγώ κατά καιρούς. Αστράφτει η υποταγή σε κάθε βλέμμα τους που σε κοιτά με αγωνία για να δει αν κάπου ζει και σ’ εσένα, ώστε να καταφέρετε να συνεννοηθείτε, να αλυσοδεθείτε παρέα. Γιατί κανένας δε θέλει να πιστεύει πως είναι φυλακισμένος της ίδιας του της αντίληψης.

Ο άνθρωπος προτιμά να νομίζει πως είναι ελεύθερος μέσα σε μια μαζική φυλακή. Κάθε άνθρωπος που βάζει ένα καινούργιο ζευγάρι χειροπέδες σε κάποιον άλλον, προσδίδει στον εαυτό του μια ψευδαίσθηση ελευθερίας. Στην πραγματικότητα κι οι δυο, απλά, βουλιάζουν πιο βαθιά. Κι όσο πιο βαθιά και μαζικά συμβαίνει αυτό, τόσο πιο δύσκολη κι η κάθε απελευθέρωση. Η απελευθέρωση του πνεύματος. Κραυγάζει σε κάθε ερώτησή τους. Ακόμα θυμάμαι την αστείρευτη ικανοποίησή τους σε απαντήσεις που ποτέ δεν πίστευα, αλλά τους τις σέρβιρα μόνο και μόνο γιατί γνώριζα πως είναι αυτό ακριβώς που θέλουν ν’ ακούσουν…

Τελικά, εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν αγχώθηκα τόσο ούτε πηγαίνοντας, ούτε φεύγοντας από τέτοιου είδους αναζητήσεις. Ίσως γιατί γνώριζα πως, κι αν με δεχτούν, δε θα αντέξω τη χειραγώγηση. Αν διαθέτεις ψυχή άκρως ελεύθερη απλώς είναι αδύνατον. Από ένα σημείο και μετά κάποια πράγματα δεν έχουνε κανένα απολύτως νόημα, καμία ουσία.

Ό,τι έχω κάνει, το έχω κάνει με απόλυτη συνειδητότητα της πνευματικής και εσωτερικής μου ελευθερίας, είτε εκφράζοντάς την, είτε καταπιέζοντάς την, ποτέ, μα ποτέ όμως, απαρνιώντας την. Το να την καταπιέζεις δεν ήταν για κανέναν αρκετό, ακόμη κι αν ήθελες να την κρατήσεις για τον εαυτό σου και μόνο. Ενοχλούσε πάραυτα. Το να μην την απαρνηθώ ήταν πάντα ένα πρόβλημα στην κοινωνική μου ύπαρξη – και θα είναι πάντα στην κάθε ύπαρξη κάθε ελεύθερου ανθρώπου.

Οπότε δε διεκδικώ τίποτα, πλέον. Μόνο δημιουργώ εγώ η ίδια. Για όσο… Οπότε, ίσως μόνο κερδίσω κάτι. Κάτι πολύ πιο ανώτερο και πολύτιμο από κάθε γεμάτο τραπεζικό λογαριασμό.

Η μεγαλύτερη αληθινή ζωή που γνώρισα ποτέ ήταν η ζωή του Θεάτρου. Όπως τότε που απέκτησα τη συνήθεια να παρατηρώ τους ανθρώπους στα τρένα, στο μετρό, στη διάβαση πριν το φανάρι ανάψει το πράσινο ανθρωπάκι… Στα κείμενα της αρχαίας τραγωδίας. Στα ίδια κείμενα που για το σχολείο χρησίμευαν μόνο για την πιστή μετάφραση και τη συντακτική τους ανάλυση. Οι θησαυροί και οι αλήθειες είναι πολύ καλά κρυπτογραφημένες. Έξυπνα. Τόσο έξυπνα που κανένα μυαλό, καμιά νοημοσύνη δεν μπορεί να τις αντικρίσει. Σε αυτές τις αλήθειες η μόνη νοημοσύνη που καλείται να λειτουργήσει είναι η συναισθηματική. Κάτι που λέγεται ψυχή και καμία επιστήμη δε θα καταφέρει ποτέ να εξηγήσει.

Στις λίγες μου στιγμές επάνω στη σκηνή, έζησα αλήθειες που δεν έζησα ποτέ όσο βρισκόμουν από κάτω, στη μεριά που ονομάζουμε «αληθινή ζωή»… Κι από τότε που κατέβηκα, έχω καιρό να νιώσω κάτι πολύ αληθινό εκτός από τη θάλασσα, τα δέντρα και τον ήλιο που χτυπάει κάθε πρωί το παράθυρό μου…

Σε ποια μεριά ζούμε τελικά;

Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε ότι όλη η τελειότητα της ζωής και του σύμπαντος είναι τυχαίο περιστατικό. Μια έκρηξη! Τόσο τέλεια τυχαία.. Που εν τω μεταξύ η θεωρία της μεγάλης έκρηξης είναι μια … θεωρία – το λέει η ίδια η λέξη – με αναπάντητα ερωτήματα, δεν εξηγεί την κοσμολογική αρχή, απλά τη δέχεται, αλλά κανείς αυτή δεν την ονόμασε συνωμοσιολογιακή θεωρία…Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε πως η μεγαλύτερη εξέλιξή μας συνέβη σε αυτόν τον αιώνα, ενώ σε προηγούμενους έχουμε χτίσει έναν Παρθενώνα και κάτι Πυραμίδες, οι οποίες είναι τόσο ακριβείς σχεδιασμένες και χτισμένες, λες και κόπηκαν με ακρίβεια λέιζερ. (Ακόμα καμία επιστήμη δεν έχει εξηγήσει το πώς…)Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε ότι είμαστε τόσο μοναδικοί που θα κατοικούμε αυτόν τον πλανήτη για (;) πάντα, ενώ τη γη πριν εκατομμύρια χρόνια την κατοικούσαν γιγάντιες σαύρες και μόνο – κι αργότερα (τυχαία κι αυτό) εμφανίστηκε το ανθρώπινο είδος! Και ποιος μας λέει ότι δε θα εξαφανιστούμε ως είδος και δε θα έρθουν ξανά γιγάντιες σαύρες να κατοικήσουν τον πλανήτη;;;!!Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε σε έναν Θεό που έστειλε από τον ουρανό τις δέκα εντολές του, αλλά παρ’ όλα αυτά πιστεύουμε με δυσκολία στην ύπαρξη ζωής σε άλλους πλανήτες, λες και αν υπάρχει Θεός σίγουρα έφτιαξε μόνο εμάς και όχι ολόκληρο το σύμπαν – το λεγόμενο διάστημα.Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε στο Θεό αλλά όχι στο Διάβολο. Θέλω να πω, πως αν υπάρχει το Καλό δε γίνεται να μην υπάρχει το Κακό. Αν πιστεύεις στο καλό τότε ταυτόχρονα πιστεύεις στο κακό και το ανάποδο. Οτιδήποτε άλλο είναι επιλεκτικό και παράλογο. – ή κατευθυνόμενο… – (Τ’ ακούς κύριε Τσίπρα; Και λοιποί πολιτικοί.)Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε σε έναν Θεό αλλά δεν πιστεύουμε στις Γραφές του. Ε, μάλλον τότε δεν πιστεύουμε στο Θεό. Απλά. (Επίσης έχουμε άποψη χωρίς να έχουμε διαβάσει σωστά και προσεχτικά τα κείμενα της Ορθοδοξίας. Απλά έχουμε άποψη. Έτσι απλά.)Ζούμε στη μεριά που έχουμε ταυτίσει με πραγματικότητα κάθε hollywoodιανή ταινία που μοιάζει πραγματική. Στη μεριά, που πιστεύουμε για παραμύθια ό,τι μας λέει μια hollywoodιανή ταινία ότι είναι παραμύθι.Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε πως ανεξιχνίαστες δολοφονίες είναι όντως ανεξιχνίαστες - όταν εδώ έχουμε βάσιμες υπόνοιες για το πώς δημιουργήθηκε το σύμπαν!Ζούμε στη μεριά που τα αρχαία κείμενα μελετούνται κατά πώς βολεύει την επιστήμη κι όχι κατά πώς τα χρειάζεται ο άνθρωπος. Γιατί αν κάποιος μελετήσει τα αρχαία κείμενα καταλήγει σε διαπιστώσεις που έρχονται σε αντίθεση με ορισμένα κομμάτια της σημερινής επιστήμης;Γιατί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, όπως συνηθίζουμε να λέμε, ήταν περισσότερο σοφοί και πνευματικοί άνθρωποι – ακόμα μαθαίνουμε από εκείνους – ενώ τότε δεν υπήρχε η Παιδεία και η Εκπαίδευση, με την κλασσική έννοια και δομή που γνωρίζουμε σήμερα;Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε πως δεν μπορεί να βρεθεί ακόμα η θεραπεία του καρκίνου, ενώ ήδη έχουμε πατήσει στο φεγγάρι εδώ και μισό περίπου αιώνα.Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε πως η επιστήμη μόνο σώζει ζωές ενώ άλλες τόσες νέες ασθένειες εμφανίστηκαν στην ανθρωπότητα με την εξέλιξή της – και προφανώς με την κακή χρήση της. (Ποιοι, όμως, κάνουν κακή χρήση της επιστήμης; Οι ίδιοι οι επιστήμονες από μόνοι τους; Και γιατί;)Ζούμε στη μεριά που δεν αναρωτιόμαστε γιατί τόσους αιώνες ο άνθρωπος δεν κινδύνευε ούτε από καρκίνο, aids, ούτε από γρίπη των (;) πουλερικών, των (;) χοίρων, των (;) τρελών (;) αγελάδων – μα τι άλλη ζωώδης ασθένεια θα «βγει» για να τρέχουμε να εμβολιαζόμαστε; – Γιατρέψαμε την πανούκλα και δημιουργήσαμε άλλες τόσες…Ζούμε στη μεριά που δεν αναρωτιόμαστε ποιος και γιατί δημιούργησε τα ναρκωτικά. (Είναι δυνατόν να έχουν δημιουργηθεί και διατεθεί από ανθρώπους που δεν έχουν χρήμα, δύναμη και το σημαντικότερο, εξουσία;)Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε πως η Τεχνολογία εξελίσσεται μόνο για καλό σκοπό και να μας διασκεδάζει. (καλά…)Ζούμε στη μεριά που πιστεύουμε πως η Τεχνολογία είναι η μόνη απάντηση στην οικονομική μας ασφάλεια και στην υγεία μας. Όμως, μόνο ασφάλεια δεν μπορεί να μας προσφέρει. (Ε, όχι Είπαμε, μας προσέφερε δέκα καλά αλλά όχι να υποδουλωθούμε στις μηχανές!)Ζούμε στη μεριά που ακούμε Φόρο Διοξειδίου του Άνθρακα για το καλό του πλανήτη κι εμείς το πιστεύουμε αμάσητο. Τι ρόλο παίζει στην πραγματικότητα το διοξείδιο του άνθρακα στην υπερθέρμανση του πλανήτη; Τι λένε πολλοί επιστήμονες και το λένε και με φόβο; Γιατί φοβούνται; Ποια τα συμφέροντα; Γιατί το ότι αλλάζει το κλίμα της γης το προβάλλουν σαν κάτι για το οποίο φταίμε (πάλι) ενώ ο πλανήτης αυτός έχει περάσει και μια εποχή των παγετώνων – και όχι μόνο – και δεν υπήρχε τότε καμία βιομηχανία για να επιβαρύνει τον πλανήτη; Γιατί απλά ο πλανήτης αλλάζει κλίμα φυσιολογικά.Ζούμε στη μεριά που έχουμε πιστέψει πως για τη σημερινή «οικονομική» κατάσταση και για όλα τα κακά φταίμε εμείς!! Εννοείται ότι έχουμε τις ευθύνες μας – αδιαμφισβήτητο, και οι ευθύνες μας ξεκινάνε στην απόκλισή μας από κάθε είδους ηθικές αξίες κι έχει έρθει η ώρα για μια επιτόπου στροφή… - αλλά έχουμε φτάσει σε ένα σημείο ενοχικής τσίχλας που μας έχουνε κολλήσει στον εγκέφαλό μας, με αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε μεταξύ μας για ποιο κομμάτι των πολιτών έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες αντί να τις αποδώσουμε εκεί που πρέπει. Κι αυτό, φυσικά, γίνεται για να δεχόμαστε σιωπηλά κι αδιαμαρτύρητα όλα τα παράλογα μέτρα που η κυβέρνηση μας επιβάλλει…Ζούμε στη μεριά που ονομάσαμε «συνωμοσιολογία» οτιδήποτε αρνείται πεισματικά ο εγκέφαλός μας και η σκληροπυρηνική κι ορθολογιστική μας λογική ν’ αντιληφθεί. (Πιο πιθανό για μένα είναι να υπάρχει συνομωσία στις τάξεις των κυβερνόντων παρά στον απλό κοσμάκι. Νομίζω ότι κι αυτό, απλή λογική είναι βάση του ποιος έχει τα μεγαλύτερα συμφέροντα. Άρα για μένα ο όρος «συνωμοσιολογία» είναι κατευθυνόμενη παραγωγή μιας υπαρκτής συνωμοσίας.)

Γεγονότα γεμάτα αντιθέσεις που δεν μπαίνουμε στη διαδικασία καν να τα αμφισβητήσουμε, έστω! Αλλά το παράλογο των συλλογισμών μας, δείχνει την κατευθυνόμενη σκέψη μας. Θέτω ερωτήματα, αλλά κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει στ’ αλήθεια τίποτα από τα παραπάνω, οπότε με την ίδια λογική κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει στ’ αλήθεια ότι τίποτα δεν ισχύει από τα παραπάνω.

Στο κάτω – κάτω οι επιστημονικές αποδείξεις για την ιστορία μας είναι από τη μία αρκετά ελλιπείς για να γίνουν αξιώματα (σε πολλές περιπτώσεις δεχόμαστε ως αξιώματα αναπόδειχτες (;) θεωρίες), άλλες είναι απλά ενδείξεις κι από την άλλη πολλές έρευνες είναι επιλεκτικές στα αντικείμενα μελέτης του παρελθόντος και της ιστορίας. Γιατί με κάποιον τρόπο, πρέπει ντε και καλά να εξηγήσουμε τα πράγματα.

Άρα, συνήθως πιστεύουμε αυτό που φοβόμαστε λιγότερο. Κι όλο ζητάμε αποδείξεις… κι άλλες αποδείξεις, κι άλλες αποδείξεις. Γιατί το πρόβλημα είναι ότι ο άνθρωπος, πλέον, κατευθύνεται για να ζει με αποδείξεις και να μην πιστεύει τίποτα το οποίο δεν μπορεί να δει σε μια εικόνα. (κατά βάση τηλεόρασης… και όχι μόνο.)

Όμως η ανθρωπότητα και η εξέλιξή της οφείλεται στο ότι υπήρξαν άνθρωποι που δεν κινήθηκαν μόνο με αποδείξεις και δογματισμό. Η γη ήταν ήδη στρογγυλή ακόμα και πριν ο άνθρωπος το ανακαλύψει και το δει με τα μάτια του.

Το ανθρώπινο είδος ανά τους αιώνες αγάπησε και αγαπήθηκε χωρίς ίχνος αποδείξεων. Και συνεχίζει να αγαπά και να αγαπιέται – ελπίζω.

Γιατί η Αλήθεια μοιάζει με την Αγάπη. Με την αγάπη εκείνου που αυτήν τη στιγμή μοιράζεσαι τη ζωή σου. Πιστεύεις ότι σ’ αγαπάει; Ναι. Έχεις αποδείξεις για την αγάπη του; Όσες αποδείξεις έχεις για την αγάπη, άλλες τόσες έχεις και για την ιστορία σου. Τι πιστεύεις;

Εγώ μόνο ένα. Είμαστε πολύ μικροί για να γνωρίζουμε τόσα πολλά και πολύ μεγάλοι για να γνωρίζουμε τόσα λίγα σήμερα.

Η Αλήθεια ποτέ δε σερβίρεται ως Αλήθεια – και το Ψέμα ποτέ δε θα μοιάζει με Ψέμα. Πολλές φορές βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, τόσο πολύ κοντά, που μας τυφλώνει και δεν τη βλέπουμε.

ΑΗ Αλήθεια πάντα θα σταυρώνεται.
Εις τους αιώνες
των αιώνων…
Αμήν.

«Εν οίδα ότι ουδέν οίδα.»

Α, ρε σοφέ Σωκράτη.

Κάτι θα ήξερες παραπάνω για να μην ξέρεις τίποτα…

Αυτή είναι η γνώμη μου και είναι ελεύθερη.
Επίσης, όσο ζω μαθαίνω. Αυτά.

Σας αγαπώ πάντα,

Η «Θεά»

www.aidonirania.gr