Οι λαθραίοι…

Η κυκλοφορία μέσα στο διαδίκτυο δεν κάνει παιγνίδια με την όσφρηση ούτε με την αφή. Εδώ μέσα κανένας δεν πεθαίνει, αφού δεν είναι αληθινά ζωντανός. Υπάρχουν εικόνες και απλές ή ακαταλαβίστικες γραμματοσειρές, για να ταιριάξουν και έπειτα να κουμπώσουν με τα πιο παράξενα γούστα.

Δεν έχω σκοπό να σας κρατήσω μέσα στο εθιστικό, τόσο μοναχικό περιβάλλον του υπολογιστή, θα προσπαθήσω σας βγάλω από το πλαστικό δίκτυο και θα σας περπατήσω εκεί που ζέχνουν αληθινές μυρωδιές και τριγυρίζουν απομεινάρια σκουπιδιών και ανθρώπων.

Στα πίσω λημέρια του Πειραϊκού λιμανιού. Λίγα μέτρα πάνω

από την Ε3 και τα κρητικά βαπόρια, εκεί δίπλα στα φημισμένα σουβλάκια, και τον χαλβά της Δραπετσώνας, αποκτούν ακόμη μια φορά ζωή τα κουφάρια 130 διαμερισμάτων, των τεσσάρων προσφυγικών πολυκατοικιών, που χτίστηκαν στο τέλος της δεκαετίας του ’30.

Τα κτήρια άδειασαν βιαστικά το 1999, όταν χτυπήθηκαν γερά από το σεισμό και βγήκαν κόκκινα, δηλαδή ακατάλληλα.

Ιδιοκτήτες και ενοικιαστές αναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν, και από τότε μπαινοβγαίνουν περαστικοί άστεγοι.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του αντιδημάρχου Δραπετσώνας Κώστα Αλεξίου, οι ιδιοκτήτες των προσφυγικών ακόμη και σήμερα πληρώνουν κανονικά τους φόρους και τον ΕΜΦΙΑ, περιμένοντας την τελική λύση! (Για το ενημερωτικό πρωινό του Μέγκα, στον δημ/φο Μάνο Μπανασάκη).

Σε αυτά τα ερείπια τρυπώνουν οι απόκληροι της κοινωνίας. Ρομά και ολόκληρες οικογένειες Αλλοδαπών, χωρίς να κρύβουν το πρόσωπο τους, έβαλαν σεντόνια στα σπασμένα παράθυρα και κλειδαριές στα χαλάσματα, υπάρχουν και οι Έλληνες ένοικοι, όμως από ντροπή ή φόβο, αποφεύγουν τα περαστικά μάτια. Ίσως καλύτερα αφού γλυτώνουν από μια συμπόνια που διαρκεί ελάχιστα.

Η δημοτική βρύση, που λειτουργεί στο πεζόδρομο απέναντι από το σχολείο, ποτίζει και κάνει μπάνιο τους λαθραίους, ενώ στο εσωτερικό των κτηρίων, που μοιάζει με χοιροστάσιο, η κατάσταση είναι απερίγραπτη. Κυριαρχούν τα σκουπίδια και η απίστευτη βρώμα τους, αφού είναι και η κύρια πηγή των εσόδων τους.

Οι ένοικοι είναι ρακοσυλέκτες, που μεταφέρουν ολόκληρους κάδους και κάνουν το ξεδιάλεγμα μέσα στα διαμερίσματα που ζουν, με τα αντικείμενα που ίσως θα φέρουν λίγες δεκάρες να τα επιστρέφουν στα πεζοδρόμια προς πώληση, ενώ τα υπόλοιπα απομεινάρια στιβάζονται στο υπόγειο και τα δωμάτια, γίνονται η καύσιμη ύλη για ζεστασιά ή για μαγείρεμα.

Οι μικρές γλάστες στα μπαλκόνια που καταρρεύουν, δεν συγκινούν κανέναν, ενώ τα καλύτερα και πιο ασφαλή γεύματα των αόρατων κατοίκων της πόλης, δεν είναι στα σισσίτια των εκκλησιών, αλλά τα μουχλιασμένα απομεινάρια.

Συνηθίσαμε πια, η εικόνα τους έγινε δεδομένη. Και τι έγινε που ζουν άνθρωποι μέσα σε ερείπια; Τρυπώνουν παράνομα σαν αρουραίοι, και έχουν στέγη. Δεν τους φτάνει;

Μόνο να μην βάζουν φωτιές, να μην ενοχλούν, να μην τους βλέπουμε, να πεθαίνουν βρε αδερφέ, αλλά να μην βρωμάνε. Εδώ ολόκληρη πολιτεία, και σηκώνει τους ώμους αδιάφορη, εμείς τι μπορούμε να πούμε;

Ας ξαναγυρίσουμε στην ασφάλεια και την ύπνωση του διαδυκτίου, μα πότε επιτέλους θα αρχίσουν τα εικονικά ταξίδια για να ξεφύγουμε από όλα αυτά που λάθρα πνίγουν το παρόν μας;