Ποιος έχει βάλει το Πολυτεχνείο σε μαυσωλείο;
Ποια σχέση μπορεί να έχουν, άραγε, οι Financial Times με τη σημερινή επέτειο του Πολυτεχνείου; Πολύ μεγάλη, κατά την ταπεινή μου άποψη, παρότι ίσως κάποιοι θα την παρουσίαζαν ως ανοσιούργημα, φαντάζομαι.
Όπως σημείωνε χθες η εμβληματική καθημερινή στήλη επενδυτικής ανάλυσης και σχολιασμού της εφημερίδας «Lex», με παρουσία από το 1945: «Ανάμεσα σε μαζικές διαδηλώσεις, απρόβλεπτες εκλογικές αναμετρήσεις και
Σύμφωνοι, δεν έχουν λυθεί όλα μας τα προβλήματα και πολλά είναι που επιδέχονται ακόμη βελτίωσης, αλλά και μόνο που οι έγκυροι FT θεωρούν την Ελλάδα όαση σταθερότητας μέσα σε έναν κόσμο εκτεταμένης αστάθειας, και ιδανικό προορισμό για τους ξένους επενδυτές, δείχνει ότι μάλλον είμαστε σε πολύ καλό δρόμο, μετά από μια δεκαετία που χρειάστηκε να υποφέρουμε δεινά αδιανόητα για μια σύγχρονη δημοκρατία και οικονομία. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τη σύνδεση με τα μηνύματα του εορτασμού του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση των φοιτητών, όπως και σημειωτέον όλης της Αθήνας έξω από το Πολυτεχνείο, εκείνο τον Νοέμβριο του 1973 δεν υπερασπιζόταν μόνο βασικά δικαιώματα και ελευθερίες, αλλά και τη συλλογική ευημερία, όπως και το μαζικό δικαίωμα στη μόρφωση που οδηγούσε κι αυτό με τη σειρά του σε μια καλύτερη ζωή. Άλλωστε, όχι τυχαία, το κύριο σύνθημα του Πολυτεχνείου έβαζε και το «Ψωμί» πλάι στην «Ελευθερία» και την «Παιδεία». Διότι όντως δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία σε συνθήκες ένδειας και μεγάλων ανισοτήτων, ούτε και όταν το κράτος έχει απωλέσει, όπως τα χρόνια της πρόσφατης κρίσης, το προνόμιό του να παίρνει μόνο του τις όποιες δημοσιονομικές αποφάσεις. Για να μπορεί ένα κράτος κι ένα καθεστώς να εγγυάται πραγματική ελευθερία στους πολίτες του, αυτό προϋποθέτει συνθήκες σταθερότητας και ευημερίας.
Το νόημα του Πολυτεχνείου σήμερα είναι, με άλλα λόγια, ακριβώς αυτό: όχι η φαντασίωση μιας διαρκούς εξέγερσης στον αιώνα των αιώνων προκειμένου η κάθε γενιά να βιώνει την performance μιας επαναστατικής γυμναστικής, αλλά η διαρκής ενίσχυση της Δημοκρατίας και η οικονομική ανάπτυξη και η προκοπή χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς και με συμπεριληπτικούς όρους. Μαζί, φυσικά, και με την επένδυση στη γνώση, δηλαδή την «Παιδεία», όπως ζητούσαν οι φοιτητές τότε. Μια παιδεία που εφεξής θα πρέπει να πατάει σε δύο βάρκες: στη γνώση αιχμής, σε συνθήκες 4ης βιομηχανικής επανάστασης που μετασχηματίζει καταλυτικά τα πάντα, αλλά και στην ενίσχυση της ανθρωπιστικής παιδείας η οποία, αυτή και μόνο αυτή, παρέχει στους πολίτες τα κριτικά εργαλεία για να μπορούν να ερμηνεύουν τον τόσο σύνθετο κόσμο μας και για να μπορούν να αντιστέκονται στην προκάτ γνώση, στα κατασκευασμένα ψέματα, στη διαδικτυακή προπαγάνδα και στην επέλαση της μετά-αλήθειας που οδηγεί στον λαϊκισμό και εντέλει την υπονόμευση της δημοκρατίας.
Ιδού λοιπόν πώς μπορεί κανείς να ανανεώσει το μήνυμα όσων αποφάσισαν τότε να μην μείνουν άλλο αδρανείς απέναντι σε ένα αυταρχικό αλλά και γκροτέσκο καθεστώς που είχε εκμαυλίσει την κοινωνία, ποδοπατήσει τους θεσμούς και εξευτελίσει τη χώρα στο εξωτερικό. Όμως, κάτι πάει προφανώς πολύ στραβά με το μήνυμα που συνεχίζουμε να στέλνουμε 53 χρόνια μετά ως σύγχρονη κοινωνία του 21ου αιώνα όταν για τον εορτασμό μιας τόσο σημαντικής επετείου χρειάζεται να κινητοποιούμε κάθε χρόνο 5.000 αστυνομικούς από τον φόβο των επεισοδίων που τόσες φορές τα προηγούμενα χρόνια έχουν καταλήξει σε μαζικές καταστροφές της πόλης μας.
Το παρελθόν και η αρχειακή τεκμηρίωσή του ανήκουν φυσικά στους ιστοριογράφους που είναι οι καθ' ύλην αρμόδιοι να το προστατέψουν κιόλας από τη διαστρέβλωση των τυχόν αρνητών του. Οι εορτασμοί των επετείων όμως δεν αφορούν τόσο αυτό καθαυτό το ιστορικό παρελθόν, όσο το πώς το εκάστοτε παρόν επιλέγει να κατανοεί τα σημαντικά γεγονότα που το καθόρισαν. Έτσι, μια κοινωνία μπορεί να επιλέξει τον ψυχρό χρόνο της ερμηνείας, δηλαδή να μείνει παγωμένη και προσκολλημένη σε ένα παρελθόν που παίζεται στη δημόσια μνήμη απαράλλακτο και αενάως σε «λούπα», καταντώντας στο τέλος μια καρικατούρα του αρχικού γεγονότος. Και προσβάλλοντας έτσι εκείνον τον αυθόρμητο αγώνα και την ανιδιοτελή θυσία των εξεγερθέντων. Μπορεί όμως να επιλέξει και μια θερμή προσέγγιση του παρελθόντος όπου αυτό θα τυγχάνει διαρκούς επανεπίσκεψης και επανερμηνείας προκειμένου να μπορούμε να αντλούμε κάθε φορά και νέα έμπνευση για το μέλλον. Η πρώτη προσέγγιση οδηγεί στη «μουμιοποίηση» του παρελθόντος, θυμίζοντας πρακτικές των θρησκειών με τα σκηνώματα και τα λείψανα των αγίων τους. Πρόκειται για τη βολική, από πολλές απόψεις, εναπόθεση της μνήμης στο ιδεολογικό μαυσωλείο όσων θέλουν να την καπηλευτούν για λογαριασμό τους και μόνο. Βολική διότι επιτρέπει, εκτός των άλλων, την κατασκευή ενός μαρτυρολογίου που διαιωνίζει τα συλλογικά τραύματα εμποδίζοντας την υπέρβασή τους, προς τέρψιν όσων θέλουν να εργαλειοποιούν κάθε παλαιότερο κοινωνικό αγώνα και κάθε θυσία για τις σημερινές ανάγκες του πολιτικού ανταγωνισμού.
Η δεύτερη προσέγγιση είναι η πιο υγιής κοινωνικά. Όχι μόνο γιατί βοηθάει τις κοινωνίες να μην φετιχοποιούν το παρελθόν, αλλά κυρίως γιατί τις απελευθερώνει από τα βάρη της Ιστορίας που όταν μένουν ανεπεξέργαστα οδηγούν στην καθήλωση σε κάτι αποστεωμένο και απονεκρωμένο.
Το «Πολυτεχνείο» υπήρξε ο ιδρυτικός «μύθος» της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας και υπό αυτή την έννοια βαραίνει και θα βαραίνει πάντα στη συλλογική μας μνήμη, όσο τουλάχιστον η Μεταπολίτευση θα συνεχίσει να επικαθορίζει τις νοοτροπίες μας. Είναι άλλωστε μια εξέγερση ενάντια σε ένα δικτατορικό καθεστώς που μόνο στοιχεία έμπνευσης και ψυχικής ανάτασης σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο μπορεί να περιλαμβάνει. Αλλά θα ήταν δείγμα κοινωνικής ωρίμανσης και κυρίως σεβασμού στη μνήμη του αντιχουντικού αγώνα και των ανθρώπων του (που είναι άλλωστε ακόμη μαζί μας και μας ακούνε να τους «ερμηνεύουμε», ενίοτε αυθαίρετα) να βγάλουμε επιτέλους τη μνήμη αυτή από εκεί που την κρατάμε τόσες δεκαετίες ταριχευμένη. Και να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές, απαλλαγμένη από τις καταχρήσεις της που τόσο αδικούν τον τόσο όμορφο αγώνα εκείνης της γενιάς.
Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr
Ποια σχέση μπορεί να έχουν, άραγε, οι Financial Times με τη σημερινή επέτειο του Πολυτεχνείου; Πολύ μεγάλη, κατά την ταπεινή μου άποψη, παρότι ίσως κάποιοι θα την παρουσίαζαν ως ανοσιούργημα, φαντάζομαι.
Όπως σημείωνε χθες η εμβληματική καθημερινή στήλη επενδυτικής ανάλυσης και σχολιασμού της εφημερίδας «Lex», με παρουσία από το 1945: «Ανάμεσα σε μαζικές διαδηλώσεις, απρόβλεπτες εκλογικές αναμετρήσεις και μη βιώσιμα επίπεδα χρέους, τα ασφαλή καταφύγια για τους επενδυτές στην Ευρώπη είναι αυτή τη στιγμή λιγοστά. Μία αγορά, ωστόσο, έχει αναδειχθεί απροσδόκητα σε προπύργιο σταθερότητας: η Ελλάδα. Στο χαμηλότερο σημείο του, το 2013, ο ελληνικός δείκτης της MSCI είχε απομείνει με μόλις δύο εταιρείες, συνολικής χρηματιστηριακής αξίας κάτω των 3 δισ. ευρώ. Έκτοτε, η κεφαλαιοποίηση του δείκτη έχει υπερεικοσαπλασιαστεί».
Σύμφωνοι, δεν έχουν λυθεί όλα μας τα προβλήματα και πολλά είναι που επιδέχονται ακόμη βελτίωσης, αλλά και μόνο που οι έγκυροι FT θεωρούν την Ελλάδα όαση σταθερότητας μέσα σε έναν κόσμο εκτεταμένης αστάθειας, και ιδανικό προορισμό για τους ξένους επενδυτές, δείχνει ότι μάλλον είμαστε σε πολύ καλό δρόμο, μετά από μια δεκαετία που χρειάστηκε να υποφέρουμε δεινά αδιανόητα για μια σύγχρονη δημοκρατία και οικονομία. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τη σύνδεση με τα μηνύματα του εορτασμού του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση των φοιτητών, όπως και σημειωτέον όλης της Αθήνας έξω από το Πολυτεχνείο, εκείνο τον Νοέμβριο του 1973 δεν υπερασπιζόταν μόνο βασικά δικαιώματα και ελευθερίες, αλλά και τη συλλογική ευημερία, όπως και το μαζικό δικαίωμα στη μόρφωση που οδηγούσε κι αυτό με τη σειρά του σε μια καλύτερη ζωή. Άλλωστε, όχι τυχαία, το κύριο σύνθημα του Πολυτεχνείου έβαζε και το «Ψωμί» πλάι στην «Ελευθερία» και την «Παιδεία». Διότι όντως δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία σε συνθήκες ένδειας και μεγάλων ανισοτήτων, ούτε και όταν το κράτος έχει απωλέσει, όπως τα χρόνια της πρόσφατης κρίσης, το προνόμιό του να παίρνει μόνο του τις όποιες δημοσιονομικές αποφάσεις. Για να μπορεί ένα κράτος κι ένα καθεστώς να εγγυάται πραγματική ελευθερία στους πολίτες του, αυτό προϋποθέτει συνθήκες σταθερότητας και ευημερίας.
Το νόημα του Πολυτεχνείου σήμερα είναι, με άλλα λόγια, ακριβώς αυτό: όχι η φαντασίωση μιας διαρκούς εξέγερσης στον αιώνα των αιώνων προκειμένου η κάθε γενιά να βιώνει την performance μιας επαναστατικής γυμναστικής, αλλά η διαρκής ενίσχυση της Δημοκρατίας και η οικονομική ανάπτυξη και η προκοπή χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς και με συμπεριληπτικούς όρους. Μαζί, φυσικά, και με την επένδυση στη γνώση, δηλαδή την «Παιδεία», όπως ζητούσαν οι φοιτητές τότε. Μια παιδεία που εφεξής θα πρέπει να πατάει σε δύο βάρκες: στη γνώση αιχμής, σε συνθήκες 4ης βιομηχανικής επανάστασης που μετασχηματίζει καταλυτικά τα πάντα, αλλά και στην ενίσχυση της ανθρωπιστικής παιδείας η οποία, αυτή και μόνο αυτή, παρέχει στους πολίτες τα κριτικά εργαλεία για να μπορούν να ερμηνεύουν τον τόσο σύνθετο κόσμο μας και για να μπορούν να αντιστέκονται στην προκάτ γνώση, στα κατασκευασμένα ψέματα, στη διαδικτυακή προπαγάνδα και στην επέλαση της μετά-αλήθειας που οδηγεί στον λαϊκισμό και εντέλει την υπονόμευση της δημοκρατίας.
Ιδού λοιπόν πώς μπορεί κανείς να ανανεώσει το μήνυμα όσων αποφάσισαν τότε να μην μείνουν άλλο αδρανείς απέναντι σε ένα αυταρχικό αλλά και γκροτέσκο καθεστώς που είχε εκμαυλίσει την κοινωνία, ποδοπατήσει τους θεσμούς και εξευτελίσει τη χώρα στο εξωτερικό. Όμως, κάτι πάει προφανώς πολύ στραβά με το μήνυμα που συνεχίζουμε να στέλνουμε 53 χρόνια μετά ως σύγχρονη κοινωνία του 21ου αιώνα όταν για τον εορτασμό μιας τόσο σημαντικής επετείου χρειάζεται να κινητοποιούμε κάθε χρόνο 5.000 αστυνομικούς από τον φόβο των επεισοδίων που τόσες φορές τα προηγούμενα χρόνια έχουν καταλήξει σε μαζικές καταστροφές της πόλης μας.
Το παρελθόν και η αρχειακή τεκμηρίωσή του ανήκουν φυσικά στους ιστοριογράφους που είναι οι καθ' ύλην αρμόδιοι να το προστατέψουν κιόλας από τη διαστρέβλωση των τυχόν αρνητών του. Οι εορτασμοί των επετείων όμως δεν αφορούν τόσο αυτό καθαυτό το ιστορικό παρελθόν, όσο το πώς το εκάστοτε παρόν επιλέγει να κατανοεί τα σημαντικά γεγονότα που το καθόρισαν. Έτσι, μια κοινωνία μπορεί να επιλέξει τον ψυχρό χρόνο της ερμηνείας, δηλαδή να μείνει παγωμένη και προσκολλημένη σε ένα παρελθόν που παίζεται στη δημόσια μνήμη απαράλλακτο και αενάως σε «λούπα», καταντώντας στο τέλος μια καρικατούρα του αρχικού γεγονότος. Και προσβάλλοντας έτσι εκείνον τον αυθόρμητο αγώνα και την ανιδιοτελή θυσία των εξεγερθέντων. Μπορεί όμως να επιλέξει και μια θερμή προσέγγιση του παρελθόντος όπου αυτό θα τυγχάνει διαρκούς επανεπίσκεψης και επανερμηνείας προκειμένου να μπορούμε να αντλούμε κάθε φορά και νέα έμπνευση για το μέλλον. Η πρώτη προσέγγιση οδηγεί στη «μουμιοποίηση» του παρελθόντος, θυμίζοντας πρακτικές των θρησκειών με τα σκηνώματα και τα λείψανα των αγίων τους. Πρόκειται για τη βολική, από πολλές απόψεις, εναπόθεση της μνήμης στο ιδεολογικό μαυσωλείο όσων θέλουν να την καπηλευτούν για λογαριασμό τους και μόνο. Βολική διότι επιτρέπει, εκτός των άλλων, την κατασκευή ενός μαρτυρολογίου που διαιωνίζει τα συλλογικά τραύματα εμποδίζοντας την υπέρβασή τους, προς τέρψιν όσων θέλουν να εργαλειοποιούν κάθε παλαιότερο κοινωνικό αγώνα και κάθε θυσία για τις σημερινές ανάγκες του πολιτικού ανταγωνισμού.
Η δεύτερη προσέγγιση είναι η πιο υγιής κοινωνικά. Όχι μόνο γιατί βοηθάει τις κοινωνίες να μην φετιχοποιούν το παρελθόν, αλλά κυρίως γιατί τις απελευθερώνει από τα βάρη της Ιστορίας που όταν μένουν ανεπεξέργαστα οδηγούν στην καθήλωση σε κάτι αποστεωμένο και απονεκρωμένο.
Το «Πολυτεχνείο» υπήρξε ο ιδρυτικός «μύθος» της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας και υπό αυτή την έννοια βαραίνει και θα βαραίνει πάντα στη συλλογική μας μνήμη, όσο τουλάχιστον η Μεταπολίτευση θα συνεχίσει να επικαθορίζει τις νοοτροπίες μας. Είναι άλλωστε μια εξέγερση ενάντια σε ένα δικτατορικό καθεστώς που μόνο στοιχεία έμπνευσης και ψυχικής ανάτασης σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο μπορεί να περιλαμβάνει. Αλλά θα ήταν δείγμα κοινωνικής ωρίμανσης και κυρίως σεβασμού στη μνήμη του αντιχουντικού αγώνα και των ανθρώπων του (που είναι άλλωστε ακόμη μαζί μας και μας ακούνε να τους «ερμηνεύουμε», ενίοτε αυθαίρετα) να βγάλουμε επιτέλους τη μνήμη αυτή από εκεί που την κρατάμε τόσες δεκαετίες ταριχευμένη. Και να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές, απαλλαγμένη από τις καταχρήσεις της που τόσο αδικούν τον τόσο όμορφο αγώνα εκείνης της γενιάς.
Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr
- Δημοφιλέστερες Ειδήσεις Κατηγορίας Ειδήσεις
- Ανιψιός Ντερτιλή: "Σαν σήμερα, 53 χρόνια πριν ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές, ήταν βάναυσος δικτάτορας και δολοφόνος"
- Σχέδιο δολοφονίας στην Ελλάδα με εντολές από το Ιράν – Πέντε συλλήψεις
- Νωρίτερα θα καταβληθεί το επίδομα των 400 ευρώ - Πότε θα πληρωθούν οι συντάξεις
- Το ίδιο κόλπο δεν πετυχαίνει 2 φορές: Ο πραγματικός λόγος που ο Salt Bae βρέθηκε ξαφνικά από το ζενίθ στο ναδίρ
- Ο ΕΦΕΤ ανακαλεί ρυζογκοφρέτες στις οποίες βρέθηκαν σκουλήκια
- Το πιο ξεχωριστό beauty δώρο των Χριστουγέννων είναι ένα κουτί γεμάτο εμβληματικά αρώματα – Θα ενθουσιάσει κάθε γυναίκα που αγαπά τις ιδιαίτερες μυρωδιές
- Σχέδιο δολοφονίας του Σίσι με μισό τόνο εκρηκτικών από η Μουσουλμανική Αδελφότητα αποκάλυψε πρώην υπουργός της Αιγύπτου
- Η Άγκυρα ανεβάζει τους τόνους για το καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου - Στο επίκεντρο γαλλικό ερευνητικό σκάφος
- Φρίκη στο Ηράκλειο Κρήτης: 76χρονος ψέκαζε με χλωρίνη την τροφή αδέσποτων ζώων
- Βουλγαρία: Δεξαμενόπλοιο μεταφοράς LNG βυθίστηκε στη Μαύρη Θάλασσα μετά από επίθεση drones
- Δημοφιλέστερες Ειδήσεις iEfimerida
- Πολυτεχνείο: Πότε ανοίγουν δρόμοι και σταθμοί του μετρό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
- Simpsons: Η «προφητεία» για παγκόσμιο μπλακάουτ στις 17 Νοεμβρίου που έγινε viral -Τι ισχύει πραγματικά
- «Φωτιά» το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών στη Γαλλία: «Δεν είμαστε στην ΕΣΣΔ» -Σφοδρή αντιπαράθεση Μελανσόν-Λεπέν
- Ποιους παίκτες αναμένεται να διώξει ο Ποτσετίνο από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
- Αυτός είναι ο 18χρονος γιος του Καρβέλα με την Αννίτα Πάνια -Η τραπ μουσική και το ψευδώνυμο ANKAR
- «Η Αθήνα του» με τον Χρήστο Ράπτη: Η Ντόρα Μπακογιάννη περιγράφει πώς έσωσε τη ζωή του Κυριάκου Μητσοτάκη όταν ήταν βρέφος
- Σινεμά στη Στέγη: Τρεις ημέρες ευρωπαϊκού κινηματογράφου -Είσοδος ελεύθερη με προκρατήσεις, οι ταινίες
- «Ποιος θα τρέχει να με παίρνει αγκαλιά;»: Η σπαρακτική ανάρτηση από τον πατέρα του 18 μηνών Ζαχαρία που πέθανε στο Ηράκλειο από κατάποση βενζίνης
- Ευρωπαϊκά χρηματιστήρια: Πτώση καταγράφουν οι μετοχές στο ξεκίνημα, νέες πιέσεις στον τεχνολογικό κλάδο
- Λυρική: Φωτογραφίες και βίντεο από το μπαλέτο «Ζιζέλ» -Με χορευτές σταρ, για 11 παραστάσεις
- Τελευταία Νέα iEfimerida
- Ποιος έχει βάλει το Πολυτεχνείο σε μαυσωλείο;
- Τάνκερ μεταφοράς LPG, ελληνικών συμφερόντων, βυθίστηκε στη Μαύρη Θάλασσα
- Συναγερμός στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη -Βρέθηκε ύποπτος φάκελος, πιθανότατα με σκόνη
- Αφράτα σαν σύννεφο και γεμάτα κανέλα -Τα cinnamon rolls χωρίς βούτυρο και ζάχαρη που θα λατρέψετε
- Η σπάνια ελληνική Ferrari που πουλήθηκε για πάνω από 1,3 εκατ. ευρώ -Σε ποιον γνωστό εφοπλιστή ανήκε
- Ανακαλούνται από τον ΕΦΕΤ γνωστές ρυζογκοφρέτες -Στην παρτίδα βρέθηκαν σκουλήκια
- Η Gravity The Newtons παρουσίασε την πρωτοβουλία AI Navigator στο GenAI Summit 5
- Συρίγγιο πρωκτού: Σύγχρονες λύσεις σε ένα επίμονο πρόβλημα
- Τελευταία Νέα Κατηγορίας Ειδήσεις
- Μακιγιάζ μετά τα 40: Τα προϊόντα που χαρίζουν λάμψη και αναδεικνύουν τα χαρακτηριστικά
- Πολυτεχνείο: Live η πορεία με την αιματοβαμμένη σημαία, κλειστοί οι δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας
- Πολυτεχνείο: Πότε ανοίγουν δρόμοι και σταθμοί του μετρό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
- «Γιορτές για Όλους» με 300 κωδικούς και έκπτωση έως 25% -Ξεκινά από τις 18 Δεκεμβρίου, τα προϊόντα
- Συνελήφθη ο Τάσος Ποτσέπης σε strip club στη Λεωφόρο Αθηνών, έπειτα από επεισόδιο με αστυνομικούς -«Αν μπορείς, βγάλε με»
- Αυτός είναι ο 18χρονος γιος του Καρβέλα με την Αννίτα Πάνια -Η τραπ μουσική και το ψευδώνυμο ANKAR
- Την επόμενη φορά που θα φτιάξετε σάλτσα για μακαρόνια, προσθέστε 2 κουταλιές από αυτό το υλικό -Θα έχει γεύση σαν να σιγόβραζε όλη μέρα
- Μαντζουράνης: Στο Πολυτεχνείο οι δολοφονηθέντες δεν είναι απλά και μόνο νεκροί αλλά Αθάνατοι



