Ποια αντιπολίτευση;

Η ποιότητα της δημοκρατίας μας, του πολιτικού μας συστήματος, απαιτεί πάντα μια ποιοτική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Η τελευταία σχετίζεται με τεκμηριωμένες κυβερνητικές προτάσεις, με όραμα για το μέλλον της χώρας και σαφείς πολιτικούς στόχους, με ποιοτικό, τόσο πολιτικά όσο και ηθικά στελεχιακό δυναμικό και, βέβαια, με σαφή κυβερνητική πλειοψηφία που θα κληθεί να στηρίξει την εφαρμογή και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της κυβερνητικής πρότασης.

Ποια είναι σήμερα η εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ώστε η χώρα να διασφαλίσει την κυβερνησιμότητα και τη σταθερότητά της στις εκλογές

του 2027; Σε μια μάλιστα περίοδο από τις πλέον ασταθείς και επικίνδυνες για δεκατίες. Η γεωπολιτική αστάθεια, ο βίαιος αναθεωρητικός και η τάση βίαιης αλλαγής συνόρων, η αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου και των σχετικών διεθνών οργανισμών, η χαλάρωση των συμμαχιών δεκαετιών, η ανάδειξη νέων άναρχων συμμαχιών καθιστούν το διεθνές περιβάλλον εξαιρετικά επικίνδυνο, ιδιαίτερα για μικρές χώρες όπως η Ελλάδα.

Ποια είναι λοιπόν τα κόμματα και οι πολιτικοί ηγέτες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πιθανή άλλη κυβέρνηση από τη σημερινή; Μια κυβέρνηση με συνεκτικό οικονομικό πρόγραμμα, με ασφαλή εξωτερική πολιτική, με πολιτικούς ηγέτες σεβαστούς στα διεθνή κέντρα λήψης αποφάσεων; Η σημερινή αντιπολίτευση περιλαμβάνει μια πανσπερμία μικρών πολιτικών κομμάτων, δίχως ολοκληρωμένα κυβερνητικά προγράμματα, κόμματα και κομματίδια διαμαρτυρίας που υφίστανται πολιτικά μόνο ως κόμματα τοξικής κριτικής κατά της σημερινής κυβέρνησης και των κυβερνητικών στελεχών. Οι προσωπικές επιθέσεις εναντίον του πρωθυπουργού, της οικογένειάς του και των συνεργατών του έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της ευπρέπειας και της επιβεβλημένης ανθρωπιάς που θα πρέπει να έχει ένας πολιτικός. Οι χυδαιότητες κατά του πρωθυπουργού είναι πρωτόγνωρες για το πολιτικό μας σύστημα. Πηγάζουν ακριβώς από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα και «κοσμούν» τα εξώφυλλα πολλών εφημερίδων και τις εκπομπές πολλών τηλεοπτικών καναλιών προσκείμενων στην αντιπολίτευση. Η φρασεολογία τους είναι εντελώς λούμπεν και πρωτόγνωρη για τα πολιτικά μας ήθη.

Πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν μεθόδους της Χρυσής Αυγής -αυτή εμφανώς δεν έχει φύγει από την κοινωνία-, έχει αλλάξει χρώματα, αλλά είναι εδώ μασκαρεμένη και είναι πιο επικίνδυνη σήμερα στις νέες της φτιασιδωμένες της μορφές. Δεν είναι τυχαίο ότι τα έντυπα των ολιγαρχών αναπαράγουν αυτήν τη λούμπεν ρυπαρότητα. Κάνει εντύπωση σε κάθε σώφρονα πολίτη ότι οι κεφαλαιοκράτες ολιγάρχες έχουν εστιάσει το μένος τους εναντίον ενός πολιτικού της συντηρητικής παράταξης, όπως ο σημερινός πρωθυπουργός. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ολιγάρχες και τα έντυπά τους χαϊδεύουν και προωθούν τους πολιτικούς της αυτοαποκαλούμενης προοδευτικής παράταξης. Δεν έγιναν όλοι προοδευτικοί αριστεροί, η κυβέρνηση δυσκολεύει προφανώς στις αποικιακού τύπου επιχειρηματικές δραστηριότητές τους με το Δημόσιο. Επενδύουν σχεδόν όλοι στην κατακερματισμένη, εμφανώς αδύναμη, εύκολα ελεγχόμενη αντιπολίτευση.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα κόμματα και κομματίδια της αντιπολίτευσης αδυνατούν να συνεννοηθούν στα βασικά προβλήματα της χώρας, οι ηγέτες των περισσότερων είναι γραφικές πολιτικές φιγούρες με υπερβάλλοντα και εμφανή ναρκισσισμό. Πώς αυτά τα κόμματα θα σχηματίσουν μια σταθερή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ποιος θα είναι ο επικεφαλής της; Διαφαίνεται ότι στα σημερινά μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης θα προστεθούν και άλλα δυο-τρία, εντελώς προσωποπαγή, προϊόντα ανακύκλωσης παλαιών προβληματικών πολιτικών αλλά και καιροσκόπων διαττόντων αστέρων με παντελή έλλειψη πολιτικής εμπειρίας.

Η χώρα έχει βγει πρόσφατα από μια υπερδεκαετή κοινωνική, πολιτική και οικονομική χρεοκοπία και βαδίζει επιτέλους με σταθερά βήματα τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς. Η ανεργία έχει πέσει κατακόρυφα, οι επενδύσεις και οι εξαγωγές έχουν αυξηθεί σημαντικά, οι προϋπολογισμοί του κράτους είναι ισορροπημένοι και επιτέλους πλεονασματικοί, η χώρα είναι ένα εργοτάξιο νέων μεγάλων έργων υποδομής, έχει ενισχυθεί αμυντικά πρωτόγνωρα στην ιστορία της διαθέτοντας τον 3ο ισχυρότερο ευρωπαϊκό στρατό, έχει πετύχει συμμαχίες με ισχυρότατα κράτη της περιοχής. Όλα αυτά τα επιτεύγματα και η συνέχισή τους θα είναι το διακύβευμα των επόμενων εκλογών. Οι σώφρονες πολίτες θα σκεφτούν σοβαρά πριν ψηφίσουν τη διακύβευσή τους από μια ασυντόνιστη, άναρχη σε πολιτικές και πρόσωπα εναλλακτική κυβέρνηση. Η μορφή του «τζογαδόρου» Νικ δε Γκρικ ψηφοφόρου που προσδοκά η αντιπολίτευση έχει παρέλθει. Για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ορθολογιστών πολιτών που υπέφεραν στη χρεοκοπία χρειάζεται να δουλέψει πολύ σε όλα τα επίπεδα, πολιτικές προτάσεις και πολιτικά πρόσωπα. Η χώρα δεν θα αυτοκτονήσει για τα οικονομικά ή πολιτικά καπρίτσια κάποιων.

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr

Η ποιότητα της δημοκρατίας μας, του πολιτικού μας συστήματος, απαιτεί πάντα μια ποιοτική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Η τελευταία σχετίζεται με τεκμηριωμένες κυβερνητικές προτάσεις, με όραμα για το μέλλον της χώρας και σαφείς πολιτικούς στόχους, με ποιοτικό, τόσο πολιτικά όσο και ηθικά στελεχιακό δυναμικό και, βέβαια, με σαφή κυβερνητική πλειοψηφία που θα κληθεί να στηρίξει την εφαρμογή και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της κυβερνητικής πρότασης.

Ποια είναι σήμερα η εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ώστε η χώρα να διασφαλίσει την κυβερνησιμότητα και τη σταθερότητά της στις εκλογές του 2027; Σε μια μάλιστα περίοδο από τις πλέον ασταθείς και επικίνδυνες για δεκατίες. Η γεωπολιτική αστάθεια, ο βίαιος αναθεωρητικός και η τάση βίαιης αλλαγής συνόρων, η αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου και των σχετικών διεθνών οργανισμών, η χαλάρωση των συμμαχιών δεκαετιών, η ανάδειξη νέων άναρχων συμμαχιών καθιστούν το διεθνές περιβάλλον εξαιρετικά επικίνδυνο, ιδιαίτερα για μικρές χώρες όπως η Ελλάδα.

Ποια είναι λοιπόν τα κόμματα και οι πολιτικοί ηγέτες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πιθανή άλλη κυβέρνηση από τη σημερινή; Μια κυβέρνηση με συνεκτικό οικονομικό πρόγραμμα, με ασφαλή εξωτερική πολιτική, με πολιτικούς ηγέτες σεβαστούς στα διεθνή κέντρα λήψης αποφάσεων; Η σημερινή αντιπολίτευση περιλαμβάνει μια πανσπερμία μικρών πολιτικών κομμάτων, δίχως ολοκληρωμένα κυβερνητικά προγράμματα, κόμματα και κομματίδια διαμαρτυρίας που υφίστανται πολιτικά μόνο ως κόμματα τοξικής κριτικής κατά της σημερινής κυβέρνησης και των κυβερνητικών στελεχών. Οι προσωπικές επιθέσεις εναντίον του πρωθυπουργού, της οικογένειάς του και των συνεργατών του έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της ευπρέπειας και της επιβεβλημένης ανθρωπιάς που θα πρέπει να έχει ένας πολιτικός. Οι χυδαιότητες κατά του πρωθυπουργού είναι πρωτόγνωρες για το πολιτικό μας σύστημα. Πηγάζουν ακριβώς από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα και «κοσμούν» τα εξώφυλλα πολλών εφημερίδων και τις εκπομπές πολλών τηλεοπτικών καναλιών προσκείμενων στην αντιπολίτευση. Η φρασεολογία τους είναι εντελώς λούμπεν και πρωτόγνωρη για τα πολιτικά μας ήθη.

Πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν μεθόδους της Χρυσής Αυγής -αυτή εμφανώς δεν έχει φύγει από την κοινωνία-, έχει αλλάξει χρώματα, αλλά είναι εδώ μασκαρεμένη και είναι πιο επικίνδυνη σήμερα στις νέες της φτιασιδωμένες της μορφές. Δεν είναι τυχαίο ότι τα έντυπα των ολιγαρχών αναπαράγουν αυτήν τη λούμπεν ρυπαρότητα. Κάνει εντύπωση σε κάθε σώφρονα πολίτη ότι οι κεφαλαιοκράτες ολιγάρχες έχουν εστιάσει το μένος τους εναντίον ενός πολιτικού της συντηρητικής παράταξης, όπως ο σημερινός πρωθυπουργός. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ολιγάρχες και τα έντυπά τους χαϊδεύουν και προωθούν τους πολιτικούς της αυτοαποκαλούμενης προοδευτικής παράταξης. Δεν έγιναν όλοι προοδευτικοί αριστεροί, η κυβέρνηση δυσκολεύει προφανώς στις αποικιακού τύπου επιχειρηματικές δραστηριότητές τους με το Δημόσιο. Επενδύουν σχεδόν όλοι στην κατακερματισμένη, εμφανώς αδύναμη, εύκολα ελεγχόμενη αντιπολίτευση.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα κόμματα και κομματίδια της αντιπολίτευσης αδυνατούν να συνεννοηθούν στα βασικά προβλήματα της χώρας, οι ηγέτες των περισσότερων είναι γραφικές πολιτικές φιγούρες με υπερβάλλοντα και εμφανή ναρκισσισμό. Πώς αυτά τα κόμματα θα σχηματίσουν μια σταθερή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ποιος θα είναι ο επικεφαλής της; Διαφαίνεται ότι στα σημερινά μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης θα προστεθούν και άλλα δυο-τρία, εντελώς προσωποπαγή, προϊόντα ανακύκλωσης παλαιών προβληματικών πολιτικών αλλά και καιροσκόπων διαττόντων αστέρων με παντελή έλλειψη πολιτικής εμπειρίας.

Η χώρα έχει βγει πρόσφατα από μια υπερδεκαετή κοινωνική, πολιτική και οικονομική χρεοκοπία και βαδίζει επιτέλους με σταθερά βήματα τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς. Η ανεργία έχει πέσει κατακόρυφα, οι επενδύσεις και οι εξαγωγές έχουν αυξηθεί σημαντικά, οι προϋπολογισμοί του κράτους είναι ισορροπημένοι και επιτέλους πλεονασματικοί, η χώρα είναι ένα εργοτάξιο νέων μεγάλων έργων υποδομής, έχει ενισχυθεί αμυντικά πρωτόγνωρα στην ιστορία της διαθέτοντας τον 3ο ισχυρότερο ευρωπαϊκό στρατό, έχει πετύχει συμμαχίες με ισχυρότατα κράτη της περιοχής. Όλα αυτά τα επιτεύγματα και η συνέχισή τους θα είναι το διακύβευμα των επόμενων εκλογών. Οι σώφρονες πολίτες θα σκεφτούν σοβαρά πριν ψηφίσουν τη διακύβευσή τους από μια ασυντόνιστη, άναρχη σε πολιτικές και πρόσωπα εναλλακτική κυβέρνηση. Η μορφή του «τζογαδόρου» Νικ δε Γκρικ ψηφοφόρου που προσδοκά η αντιπολίτευση έχει παρέλθει. Για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ορθολογιστών πολιτών που υπέφεραν στη χρεοκοπία χρειάζεται να δουλέψει πολύ σε όλα τα επίπεδα, πολιτικές προτάσεις και πολιτικά πρόσωπα. Η χώρα δεν θα αυτοκτονήσει για τα οικονομικά ή πολιτικά καπρίτσια κάποιων.

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr