Παγκόσμια Ημέρα Θυρεοειδούς Αδένα

Γράφει ο Μωραΐτης Δημήτριος, Χειρουργός, Διευθυντής Κλινικής Κεφαλής & Τραχήλου, ΥΓΕΙΑ.

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας θυρεοειδούς Αδένα αξίζει να επισημανθούν δυο σημαντικά σημεία σχετικά με τον ρόλο της χειρουργικής στη θεραπεία των νοσημάτων του θυρεοειδούς.

Ο αδένας αυτός ρυθμίζει τον ανθρώπινο μεταβολισμό και μπορεί να επηρεαστεί από φλεγμονές καθώς και από κακοήθειες.

Η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα ή νόσος Graves είναι ένα σχετικά συχνό νόσημα που επηρεάζει

τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα.

Κλασικά συμπτώματα της νόσου είναι

ηευερεθιστότητα, οιψυχολογικές μεταπτώσεις, ηαδυναμία, ηκόπωση, οιταχυκαρδίες, ηαπώλεια βάρους και οεξόφθαλμος.

Η θεραπεία της νόσου είναι συνήθως φαρμακολογική ή με χρήση ραδιενεργού ιωδίου. Τα τελευταία χρόνια όμως χρησιμοποιούμε όλο και περισσότερο τη χειρουργική θεραπεία της ολικής θυρεοειδεκτομής.

Το ρίσκο των επιπλοκών από το χειρουργείο - που παλαιότερα θεωρούνταν δύσκολο έχει ελαχιστοποιηθεί. Επίσης φαίνεται πως η ποιότητα ζωής των ασθενών με νόσο Graves μετά το χειρουργείο είναι πολύ καλύτερη.

Επομένως, είναι σημαντικό ο αναγνώστης να γνωρίζει πως η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί μια καθιερωμένη θεραπευτική επιλογή για την αντιμετώπιση της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας.

Η δεύτερη σημαντική επισήμανση, αφορά στον καρκίνο του θυρεοειδή αδένα. Τα περισσότερα από τα περιστατικά αυτής της κατηγορίας έχουν εξαιρετική πρόγνωση και δεν απειλούν την ζωή. Υπάρχει μια κατηγορία μικροκαρκινωμάτων που έχουν μέγεθος μικρότερου του ενός εκατοστού τα οποία μπορούν – υπό προϋποθέσεις - να παρακολουθηθούν και το χειρουργείο δεν είναι απαραίτητα μονόδρομος. Το χειρουργείο σε αυτούς τους επιλεγμένους ασθενείς μπορεί με ασφάλεια να αναβληθεί για κάποια στιγμή στο μέλλον – αν ποτέ χρειαστεί.

Σημαντικό είναι να τονιστεί, ότι το χειρουργείο για αυτά τα μικροκαρκινώματα, όπως και για κάποιους μεγαλύτερους καρκίνους, θα μπορούσε να είναι μια λοβεκτομή (εξαίρεση μόνο της μιας πλευράς του θυρεοειδή) και όχι απαραίτητα ολική θυρεοειδεκτομή.

Αυτό χρειάζεται φυσικά εξατομίκευση της θεραπείας. Πλεονέκτημα είναι πως μειώνεται το ρίσκο των επιπλοκών ενώ μπορεί να μη χρειαστεί υποκατάσταση θεραπείας με χάπι Τ4.

Στον αντίποδα αυτών των βιολογικά αθώων καρκινωμάτων υπάρχει ένα ποσοστό γύρω στο 19% που χρειάζονται πολύ προσεκτική προεγχειρητική και μετεγχειρητική προσέγγιση. Κι αυτό γιατί μόνο με προσεκτικά βήματα μπορεί να μειωθεί το ρίσκο των υποτροπών της νόσου καθώς και το ρίσκο των επιπλοκών.

Η επιλογή εξειδικευμένου και έμπειρου χειρουργού αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη βέλτιστη θεραπευτική αντιμετώπιση και τη μείωση πιθανών επιπλοκών. Σήμερα, οι ασθενείς έχουν πρόσβαση σε πληθώρα αξιόπιστων πληροφοριών, γεγονός που τους επιτρέπει να ενημερώνονται σωστά και να λαμβάνουν πιο συνειδητές αποφάσεις σχετικά με την υγεία τους.

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr

Γράφει ο Μωραΐτης Δημήτριος, Χειρουργός, Διευθυντής Κλινικής Κεφαλής & Τραχήλου, ΥΓΕΙΑ.

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας θυρεοειδούς Αδένα αξίζει να επισημανθούν δυο σημαντικά σημεία σχετικά με τον ρόλο της χειρουργικής στη θεραπεία των νοσημάτων του θυρεοειδούς.

Ο αδένας αυτός ρυθμίζει τον ανθρώπινο μεταβολισμό και μπορεί να επηρεαστεί από φλεγμονές καθώς και από κακοήθειες.

Η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα ή νόσος Graves είναι ένα σχετικά συχνό νόσημα που επηρεάζει τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα.

Κλασικά συμπτώματα της νόσου είναι

ηευερεθιστότητα, οιψυχολογικές μεταπτώσεις, ηαδυναμία, ηκόπωση, οιταχυκαρδίες, ηαπώλεια βάρους και οεξόφθαλμος.

Η θεραπεία της νόσου είναι συνήθως φαρμακολογική ή με χρήση ραδιενεργού ιωδίου. Τα τελευταία χρόνια όμως χρησιμοποιούμε όλο και περισσότερο τη χειρουργική θεραπεία της ολικής θυρεοειδεκτομής.

Το ρίσκο των επιπλοκών από το χειρουργείο - που παλαιότερα θεωρούνταν δύσκολο έχει ελαχιστοποιηθεί. Επίσης φαίνεται πως η ποιότητα ζωής των ασθενών με νόσο Graves μετά το χειρουργείο είναι πολύ καλύτερη.

Επομένως, είναι σημαντικό ο αναγνώστης να γνωρίζει πως η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί μια καθιερωμένη θεραπευτική επιλογή για την αντιμετώπιση της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας.

Η δεύτερη σημαντική επισήμανση, αφορά στον καρκίνο του θυρεοειδή αδένα. Τα περισσότερα από τα περιστατικά αυτής της κατηγορίας έχουν εξαιρετική πρόγνωση και δεν απειλούν την ζωή. Υπάρχει μια κατηγορία μικροκαρκινωμάτων που έχουν μέγεθος μικρότερου του ενός εκατοστού τα οποία μπορούν – υπό προϋποθέσεις - να παρακολουθηθούν και το χειρουργείο δεν είναι απαραίτητα μονόδρομος. Το χειρουργείο σε αυτούς τους επιλεγμένους ασθενείς μπορεί με ασφάλεια να αναβληθεί για κάποια στιγμή στο μέλλον – αν ποτέ χρειαστεί.

Σημαντικό είναι να τονιστεί, ότι το χειρουργείο για αυτά τα μικροκαρκινώματα, όπως και για κάποιους μεγαλύτερους καρκίνους, θα μπορούσε να είναι μια λοβεκτομή (εξαίρεση μόνο της μιας πλευράς του θυρεοειδή) και όχι απαραίτητα ολική θυρεοειδεκτομή.

Αυτό χρειάζεται φυσικά εξατομίκευση της θεραπείας. Πλεονέκτημα είναι πως μειώνεται το ρίσκο των επιπλοκών ενώ μπορεί να μη χρειαστεί υποκατάσταση θεραπείας με χάπι Τ4.

Στον αντίποδα αυτών των βιολογικά αθώων καρκινωμάτων υπάρχει ένα ποσοστό γύρω στο 19% που χρειάζονται πολύ προσεκτική προεγχειρητική και μετεγχειρητική προσέγγιση. Κι αυτό γιατί μόνο με προσεκτικά βήματα μπορεί να μειωθεί το ρίσκο των υποτροπών της νόσου καθώς και το ρίσκο των επιπλοκών.

Η επιλογή εξειδικευμένου και έμπειρου χειρουργού αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη βέλτιστη θεραπευτική αντιμετώπιση και τη μείωση πιθανών επιπλοκών. Σήμερα, οι ασθενείς έχουν πρόσβαση σε πληθώρα αξιόπιστων πληροφοριών, γεγονός που τους επιτρέπει να ενημερώνονται σωστά και να λαμβάνουν πιο συνειδητές αποφάσεις σχετικά με την υγεία τους.

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr